Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

Στιχομυθίες των πατέρων

Πόσο χρονών γύρισες από την κόλαση ρε φίλε…
Τους ακούμε να μιλούν για την εποχή τους....
και μας θυμίζουν ότι, αυτό που δεν θα καταλαβαίναμε σε μια ολόκληρη ειρηνική ζωή  μπορεί να το καταλάβουμε σε μια δύσκολη συγκυρία, μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.
Γιατί, σημασία δεν έχει αυτό που συμβαίνει, αλλά τι κάνεις με αυτό που σου συμβαίνει.
Ο Ρένος με τον Ιάκωβο Καμπανελλη 6/7

http://www.youtube.com/watch?v=0MRQcfKfqdo&feature=related
Άσμα ασμάτων. Μίκης Θεοδωράκης.

http://www.youtube.com/watch?v=Nacie9IXYw8&feature=related
Performers:Hellen Arestides mezzo soprano
Για το
Χαμί...
Που μας θυμίζει ο tsalapetinos λέγοντας: ...αν σου γράφω σήμερα, κοιτάζοντας τα κόκκινα δάχτυλά μου, είναι για να θυμάμαι το αίμα σου που δε βρήκε δικαίωση. Διαβάστε το:
http://tsalapetinos.blogspot.com/2011/03/blog-post_28.html
Ο Ρένος με τον Ιάκωβο Καμπανελλη 7/7

http://www.youtube.com/watch?v=RfuUSKDM6NQ
Αν δούμε τους γονείς μας σαν το στυμόνι του καμβά της ζωής μας, το υφάδι είναι οι δάσκαλοι και η τέχνη- που μας συνδέουν με μια μεγαλύτερη  πραγματικότητα. Στην πρώτη περίπτωση δεν έχουμε επιλογή, στη δεύτερη  είναι θέμα δικής μας απόφασης με τι θα συνδεθούμε.
 Ο Ρένος διαβάζει Ιάκωβο Καμπανέλλη
Ο Ρένος με τον Ιάκωβο Καμπανελλη 2/7

http://www.youtube.com/watch?v=by_HJrq5DJw&feature=related
Οι στέρεοι όσο και πολύπλοκοι χαρακτήρες τους μας θυμίζουν πως οι δυσκολίες στη ζωή μπορεί να γίνουν  ο κινητήριος μοχλός για την εξέλιξη του ανθρώπου..
Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης γεννήθηκε στις 3/12/1922 στη Νάξο. Μερικά χρόνια αργότερα το 1935, η οικογένειά του εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Νίκαια. Στην Κατοχή, πήρε μέρος στην Αντίσταση αλλά το 1943 συνελήφθη από τους Γερμανούς και οδηγήθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν όπου κρατήθηκε ως τις 5 Μαϊου 1945, οπότε και απελευθερώθηκε από τις συμμαχικές δυνάμεις. Από αυτή την εμπειρία του γεννήθηκε το γνωστό «Μαουτχάουζεν» ο κύκλος των τραγουδιών σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη.
«Έβδομη μέρα της δημιουργίας», «Η Αυλή των θαυμάτων», «Ηλικία της νύχτας», «Παραμύθι χωρίς όνομα», «Το μεγάλο μας τσίρκο», «Βίβα Ασπασία», «Οδυσσέα γύρισε σπίτι», είναι μερικά μόνο από τα θεατρικά έργα που αφήνει πίσω του ο Ιάκωβος Καμπανέλλης. Οταν γύρισε στην Ελλάδα, το χειμώνα του 45,οι παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν τον συνάρπασαν. «Εκεί ανακάλυψα τον εαυτό μου και τον προορισμό μου» δήλωνε. Ωστόσο, το γεγονός ότι δεν είχε ολοκληρώσει τη γυμνασιακή του μόρφωση, τον εμπόδισε από το να σπουδάσει ηθοποιός. Ετσι, μη έχοντας άλλη λύση για ν΄ανοίξει την κλειστή γι΄αυτόν πόρτα του θεάτρου, ξεκίνησε να γράφει. Ο σπουδαίος αυτός άνθρωπος έφυγε από τη ζωή στις 29-03-11 ύστερα από δίμηνη νοσηλεία.
Το Μεγάλο Μας Τσίρκο
Στίχοι και κείμενα: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Το καλοκαίρι του 1973, κι ενώ η  χούντα των συνταγματαρχών ήταν και έδειχνε ακόμα πανίσχυρη, η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος ανεβάζουν στο θέατρο "Αθήναιον" το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλη "Το μεγάλο μας τσίρκο". Η μουσική ήταν του Σταύρου Ξαρχάκου και τα τραγούδια της παράστασης απέδιδαν ο Νίκος Ξυλούρης και τα μέλη του θιάσου. Τα σκηνικά της παράστασης ήταν του Ευγένιου Σπαθάρη
και τους πρωταγωνιστικούς ρόλους είχαν: ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Στέλιος Κωνσταντόπουλος, ο Νίκος Κούρος, ο Τίμος Περλέγκας και ο Χρήστος Καλαβρούζος.
Μεγάλα νέα φέρνω από 'κει πάνω
περίμενε μια στάλα ν' ανασάνω
και να σκεφτώ αν πρέπει να γελάσω
να κλάψω, να φωνάξω, ή να σωπάσω.
***
Οι βασιλιάδες φύγανε και πάνε
και στο λιμάνι τώρα, κάτω στο γιαλό
οι σύμμαχοι τους στέλνουν στο καλό
***
Στολίστηκαν οι ξένοι τραπεζίτες
ξυρίστηκαν οι Έλληνες μεσίτες
Εφτά ο τόκος πέντε το φτιασίδι
σαράντα με το λάδι και το ξύδι
Στο έργο αυτό, μέσα από σατιρικά και δραματικά νούμερα και τραγούδια γινόταν μια αναδρομή στην ιστορία της Ελλάδας από την Τουρκοκρατία, τον Όθωνα και τους υπόλοιπους κυβερνήτες της ανεξάρτητης Ελλάδας ως την Μικρασιατική καταστροφή, τον πόλεμο του 40 και το τότε,1973 ...τώρα;
Το ηχητικό ντοκουμέντο από την παράσταση αυτή είναι ένα εναλλακτικό βιβλίο ιστορίας. Αν η κυρία Κουτσίκου, που παιδεύει αυτόν τον καιρό την παιδεία, τους εκπαιδευτικούς και  αποφασίσει να αποσύρει τελικά το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ δημοτικού,και δεν της βρίσκεται εύκαιρο άλλο βιβλίο, ας μοιράσει στα σχολεία μερικά cd κι ας προτρέψει τους δασκάλους να αναλύσουν το έργο και τα παιδιά να ανεβάσουν με τον τρόπο τους μια παράσταση βασισμένη στο “μεγάλο μας τσίρκο”. Γράφει το 2007 στο http://afmarx.wordpress.com/2007/03/25/megalo-tsirko/
Το σύνολο του αφιερώματος στον Ιάκωβο Καμπανέλλη μπορείτε να το βρείτε στο youtube.
Εκεί θα βρείτε ακόμη πλήθος από βίντεο με τον Ρένο Αποστολίδη όπως:
(Ο εμφύλιος μέσα μας), (Γ.Βιζυηνός), (Ηράκλειτος) και άλλα.
http://www.renosapostolidis.gr
Αποσπάσματα από:
http://vithos-psihis.pblogs.gr/2009/10/542876.html.
Το ιστολόγιο δεν ευθύνεται για το περιεχόμενο ξένων ιστοσελίδων.
Γράψτε ένα σχόλιο.

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011

Ο πόλεμος με τη λογική των ημερών,

απαιτεί να δούμε από πού έρχεται η κοινωνική μας συνοχή και να γελάσουμε λίγο, διαφορετικά θα μας καταπιεί η θλίψη. Ο σύμμαχος και πάλι σήμερα θα είναι η παράδοση, με διάφορους τρόπους ...
Σάββατο βράδυ - Μάρθα Φριντζήλα

http://www.youtube.com/watch?v=cDy_vV9EBXw
Με το ποτάμι μάλωνε
και το πετροβολούσε,
ποτάμι, για λιγόστεψε
ποτάμι, γύρνα πίσω,
για να περάσω αντίπερα.(δημοτικό)
Η Ελληνική οικογένεια είναι, και ήταν κυρίως παραδοσιακή και συντηρητική. Ένας γιος ήταν πάντα τιμή και καλοδεχούμενος για να συνεχίσει την ένδοξη παράδοση, έτσι οι μητέρες προσπαθούσαν να γεννήσουν ένα αγόρι και να δικαιώσουν τη θέση τους μέσα απ’ αυτό. Σε πολλές επαρχίες, δεν αρκούσε η γυναίκα να γεννήσει ένα αγόρι, όφειλε να είναι και το πρώτο παιδί. Αν ήταν δεύτερο η ικανοποίηση δεν ήταν η ίδια.
Τα αγόρια δεν θα μεγαλώσουν όπως τα κορίτσια, και όσο και αν είναι διαφορετική στις αντιλήψεις της η οικογένεια, οι εικόνες και τα πρότυπα που θα προσλάβουν από την κοινωνία αργότερα, θα κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους.
Τα πρότυπα επενεργούν στις ιδέες και τις σκέψεις μας, στις μετέπειτα επιλογές, και τον τρόπο επικοινωνίας στη ζωή μας.
(η συνέχεια σε επόμενη ανάρτηση)
Ώρα της Γης 2011.
Ακόμα και μέσα σ’ αυτή τη συγκυρία, προκειμένου να σωθεί το σύστημα, μας προτείνουν να τιμήσουμε την 26η του Μάρτη σαν μια ακόμη ημέρα απόδοσης τιμών στο περιβάλλον, για μια πράσινη, αλλά κάπως φωσφορίζουσα ανάπτυξη…
Πώς κατέληξε έτσι αυτός ο κόσμος;
«Ανεπαισθήτως εκτίστηκαν γύρω μου τα Τείχη» λέει ο Καβάφης.
«Να λοιπόν που όσα υπολείμματα της πρώτης λάμψης είχαν σωθεί προσαρμοζόμενα σε πιο σκοτεινές ανάγκες,
τώρα γίνονται αντικείμενα νέων μετακινήσεων.
Τα φύλαγαν σε γυάλινες βιτρίνες,
τα έκλειναν σε προθήκες,
τα απόθεταν πάνω σε βελούδινα μαξιλάρια,
και όχι πλέον επειδή μπορούσαν να φανούν ακόμα χρήσιμα,
αλλά γιατί μέσω αυτών ήθελαν να ανασυνθέσουν μια πόλη
για την οποία, κανείς πια δεν ήξερε τίποτα».
Γράφει ο Italo Calvino το  1972 στις Αόρατες Πόλεις.
Θανάσης Παπακωνσταντίνου. Ανδρομέδα

http://www.youtube.com/watch?v=5QMq5Hkr6BI
Ανδρομέδα-στίχοι.
Άντε, μες στης γης το πυρωμένο κέντρο,
άντε, δυο πουλιά φιλιούνται σ' ένα δέντρο.
Άντε, πέφτει λάβα, λάβα απ' τα φιλιά τους
άντε και φτερά απολιθωμένα απ' τα κορμιά τους.
Άντε, κει μακριά, μακριά στην Ανδρομέδα
άντε, πίνουν τσίπουρο και τρων λακέρδα
άντε, κάτι όντα περίεργα κι ωραία
άντε, πού 'ναι μόνα και ψάχνουν για παρέα.
Άντε, κει ψηλά στην άκαρπη Μελούνα
άντε, φύτρωσε, φύτρωσε μια παπαρούνα
άντε, που 'χει στόμα, στόμα και δαγκάνει
άντε, κι όλο λέει πως δεν το ξανακάνει.
Άντε, κει βαθιά, βαθιά στα σωθικά μου
άντε, κάτι γίνεται κυρά μου.
Άντε, χίλια άλογα τυφλά γυρίζουν,
άντε, έξοδο ζητάν και μ' αλωνίζουν.
Άντε, δω σιμά, κοντά δυο μέτρα βάθος,
άντε, λεν πως φυλακίζουνε το πάθος.
Άντε, ρίχνουν χώμα, με λουλούδια ραίνουν
άντε, και θαρρούν, θαρρούν πως ξεμπερδεύουν.
Σχόλια απο το βίντεο.
*Α ρε..Θανάση...μεγάλες στιγμές... 7 τυπάκια δεν πατούν ούτε στην Ανδρομέδα, ούτε και στη Γη βέβαια .
* το κομμάτι είναι αλλού..μίλια νοημάτων μακριά..α ρε θανασάρα!
Και, ο KapetanEnas είπε:
Η επιστήμη κλονίζει τη θρησκευτική τυφλή πίστη, αλλά στερεί απ'τον άνθρωπο εκτός από την θρησκευτική εμπειρία και το υψηλό αίσθημα, ότι πίσω από όλα κρύβεται κάτι μεγαλύτερο. Ο θεός Διόνυσος που δεν τον τιμούμε, στο τέλος, αντί να μας χαρίσει την ευτυχία, μας καταδικάζει να ξυπνήσουμε ανάμεσα σε κομμένα κεφάλια. Αλλά αυτά τα έχει πει κάπως καλύτερα από μένα ο Ευριπίδης.
Και ο τοίχος τι λέει;
Ο Θεός είναι βάναυσος. Κάποιες φορές σε αναγκάζει να ζεις.
Και η παράδοση; τι είναι  παράδοση;
Η παράδοση είναι ένας θησαυρός που τον κρατάμε καλά φυλαγμένο και τον δωρίζουμε στις επόμενες γενιές για να μην χάσουν την πολιτιστική τους ταυτότητα και χαθούν στην χοάνη της παγκοσμιοποίησης. Για παράδειγμα:
Η τελευταία Κυριακή της Αποκριάς, δηλαδή η Κυριακή της Τυροφάγου, είναι συνδεδεμένη  με διάφορες προλήψεις όπως, ότι κατά τη διάρκειά της δεν πρέπει κανείς να λούζει τα μαλλιά του, γιατί θα ασπρίσουν ή ότι δεν πρέπει κανείς να παντρεύεται γιατί το ζευγάρι δεν θα περάσει καλά.
Α…καλά…και οι καινοτόμες θεωρίες τι λένε;
Προφητικές κατηγοριοποιήσεις
Ο όρος «παιδί indigo» προέρχεται από την ψυχικό Nancy Ann Tappe, η οποία ταξινόμησε τις προσωπικότητες των ανθρώπων ανάλογα με το χρώμα της αύρας τους (σ.τ.μτφ.: ο όρος "indigo" είναι το χρώμα "λουλακί", οπότε το "παιδί indigo" είναι κυριολεκτικά το "λουλακί παιδί" επειδή αυτό είναι το χρώμα της αύρας του)(3)
Δηλαδή κάπως έτσι;
Είναι ασύλληπτο, το πόσο σαρκαστικά μπορεί να σου φερθεί η Ιστορία μερικές φορές...(σχόλιο)
Είναι μια άσχημη εικόνα.Ο πλανήτης μοιάζει με ζουλιγμένο φρούτο. Σαν κάποιος να την άρπαξε και να έχωσε τα νύχια του μέσα στη σάρκα της.
Ο Σάρουμαν. Ελπίζω να τον γνωρίζετε.
Σχόλιο.
Ναι καλά.... "Δεν μιλαμε για Τσέρνομπιλ νούμερο 2, λένε και ξαναλένε από όλες τις μεριές. Φαντάζομαι τα ίδια θα λέγανε και όταν ξεκινούσε ο Β΄ Π. Π."δεν μιλάμε για Α' Παγκόσμιο Πόλεμο νούμερο 2."
Ο Στήβεν Κινγκ είπε: ήταν το ενδεχόμενο να έρθει το σκοτάδι που έκανε την ημέρα τόσο λαμπρή. Και μεσα σε όλα,
ο πόλεμος για την ισότητα ξεκίνησε χωρίς εμένα.
Ήμουν απορροφημένη σε άλλα υποδεέστερα θέματα της Συρίας, της Ιαπωνίας,  και στο χρήμα που έπεσε πάλι στις ΜΚΟ, και είπαν να τα ξοδέψουν σε τηλεοπτικά σποτάκια. Έτσι μπορούμε να θαυμάζουμε στις 4 το πρωί, εναλλάξ σποτάκι για τη φτώχεια, και ροζ καυτά μοντέλα να μας διαφημίζουν τα κάλλη τους και τους τρόπους που έχουν να στέλνουν το αντρικό φύλο στον Παράδεισο. Αλλά ο πόλεμος δεν ξεκίνησε γι’αυτή την ξεφτίλα, αλλά για το πώς προβάλλονται διαφημιστικά οι μπάμιες.
Και το κατάλαβα μετά από πολλές ημέρες.
Από τις μπάμιες στο...
Εν μέσω μνημονίου, ανεργίας, τσουνάμι, ραδιενέργειας, πυρηνικού ολέθρου, εμφυλίων, πολεμικών τελεσιγράφων και ανακοινωθέντων για τη γειτονιά μας, να σου στο «φτωχόσπιτό» μας ξεφύτρωσαν και... οι μπάμιες. Το λαχανικό με τους ορκισμένους εχθρούς και τους φανατικούς θαυμαστές έμελλε να γίνει στις μέρες μας δείκτης μέτρησης του βαθμού εισχώρησης του σεξισμού στην ελληνική τηλεόραση. Το θέμα της διαφήμισης με τις μπάμιες και τη «σύζυγο-μαγείρισσα πακέτο» ενέσκηψε τόσο φλέγον και κρίσιμο, που αφύπνισε από τον πολυετή λήθαργο έως και τη Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων(3). Η οποία επικαλέσθηκε όχι ένα αλλά δύο (το 2ο και το 25ο) άρθρα του Συντάγματος για να κατακεραυνώσει τον απαράδεκτο σεξισμό και τις διαφημιστικές αντιλήψεις που καταπατούν κάθε έννοια σεβασμού της αξίας του ανθρώπου. Δίχως πλάκα, τη διαφήμιση με τις μπάμιες βρήκε ως αφορμή η Γραμματεία Ισότητας να μιλήσει για σεξισμό στην τηλεόραση. Επιβεβαιώνοντας ότι εδώ και χρόνια μακαρίως καθεύδει. Ουδέποτε είδε ή άκουσε για τις ανεξάντλητες τηλεοπτικές εκπομπές, μέσω των οποίων ανεβοκατεβαίνουν οι ταρίφες στα χρηματιστήρια των συνοδών πολυτελείας, διαμορφώνονται πρότυπα, κάλλη, «επιτυχίες» και το αντίτιμό τους. Ποτέ δεν άκουσε για το... Rexona. Τώρα που αφυπνίσθηκε, καιρός να προχωρήσει στη μέγιστη προσφορά σε γυναίκες και άνδρες: στον καιρό του μνημονίου τέτοιες γραμματείες μπορούν και να αυτοκαταργηθούν...
Δείτε το βίντεο.
Diafimisi Germanos-Mpamies(Money Back)
http://www.youtube.com/watch?v=6kQhzPziRFs
Γράφει ο Γιώργος Γιουκάκης στις 19/3 στο Έθνος (1)
Πίσω από τον γραφικό άνδρα της διαφήμισης, ο οποίος φαντασιώνεται ότι στέλνει τη γυναίκα του στη... μαμά της επειδή του μαγειρεύει για πολλοστή φορά μπάμιες, βρίσκεται ο ηθοποιός κ. Θανάσης Βλαβιανός. «Οχι μόνο δεν προσβάλλω τις γυναίκες μέσω του ρόλου μου, αλλά το ακριβώς αντίθετο. Προσπαθώ να σατιρίσω τον άνδρα! Αυτός ήταν και ο στόχος της ερμηνείας μου, η οποία επενδύθηκε με αρκετή υπερβολή, όπως επιβάλλει η σάτιρα.
«Η εν λόγω διαφήμιση ουσιαστικά απογυμνώνει τη γυναίκα από την ανθρώπινη αξία της και την εξισώνει με αντικείμενο και εμπόρευμα, όπως αυτό που ο διαφημιζόμενος θέλει να προωθήσει» αντιτείνει η γενική γραμματέας Ισότητας των Φύλων κυρία Μαρία Στρατηγάκη. Προσθέτει ότι εν προκειμένω οι διαφημιστές έχουν υπερβεί τα όρια του χιούμορ, καθώς «το ιδιωτικώς εκφερόμενο χοντρό αστείο μπορεί απλώς να είναι κακόγουστο, το δημοσίως προβαλλόμενο όμως είναι απαράδεκτο, ειδικά όταν αναπαράγει ακραίες σεξιστικές συμπεριφορές». Η ίδια ανέλαβε την πρωτοβουλία για την υποβολή της καταγγελίας στο ΕΣΡ και στο Εθνικό Συμβούλιο Επικοινωνίας. Προς στιγμήν τα δύο συμβούλια τηρούν σιγήν ιχθύος, ενώ η διαφημιζόμενη εταιρεία ήδη ανακοίνωσε τη διακοπή προβολής του σποτ, τονίζοντας ωστόσο ότι η εν λόγω απόφαση ήταν προσχεδιασμένη και δεν σχετίζεται με τις καταγγελίες. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι εμπνευστές και «σεναριογράφοι» τής εν λόγω διαφήμισης ήταν πέντε... γυναίκες. «Αυτό αποδεικνύει ότι το μοντέλο του αυταρχικού άνδρα ανήκει στο παρελθόν- γι΄ αυτό και μπορεί να διακωμωδηθεί από τις ίδιες τις γυναίκες. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η διαφήμιση δεν έχει ρόλο ηθικοπλαστικό. Προσπαθεί απλώς να διηγηθεί μια αστεία ιστορία μέσα σε σαράντα δευτερόλεπτα, να κεντρίσει το ενδιαφέρον του θεατή και εν τέλει να πουλήσει ένα προϊόν ή μια υπηρεσία» αναφέρει ο κ. Μ.Λάιος, δημιουργικός διευθυντής της διαφημιστικής εταιρείας και προϊστάμενος της ομάδας των γυναικών που εμπνεύστηκαν το σενάριο.  Στο ίδιο πνεύμα, ο κ. Γιάννης Σκαρπέλος, αναπληρωτής καθηγητής Οπτικής Επικοινωνίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, τονίζει ότι - είτε μας αρέσει είτε όχι- ρόλος της διαφήμισης είναι να χρησιμοποιεί στερεοτυπικές εικόνες για να πουλήσει ένα προϊόν.(2)
(3)Άγονα χωράφια τα μυαλά μας .
Και άνποτε χρειαστείτε τις υπηρεσίες τους, θα βρείτε τις διευθύνσεις τους στη σχετική μας σελίδα. Μόνο σας εύχομαι να μην είναι για κανένα σοβαρό πρόβλημα.
Και ο Φωντονόμος τι λέει;
"Ο Νόμος, για τον αρχαίο Έλληνα, είναι δισυπόστατος: είναι το σύνολο των γραπτών νόμων που εξασφαλίζουν την ευρυθμία και την ευημερία της πόλης και των πολιτών, αλλά και το άγραφο δίκαιο που είναι έμφυτο και επιβάλλεται όχι από τον φόβο κυρώσεων, αλλά από το αίσθημα της αιδούς."
Πηγές
(1)http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=20603&subid=2&pubid=58694977
(2)http://www.tovima.gr/society/article/?aid=389388
(3)http://www.skepdic.gr/Entries/Iota/indigo.htm
(3-η εικόνα από το)http://www.cbsnews.com/stories/2011/03/24/501364/main20047058.shtml?tag=cbsContent;cbsCarousel
Σάββατο βράδυ-Παραδοσιακό της Καρπάθου-με τη Μάρθα Φριντζήλα στο Αίθριο των Μουσών το 2009(δυστυχώς δεν μπόρεσα να βρω τους στίχους)
Το ιστολόγιο δεν ευθύνεται για το περιεχόμενο ξένων ιστοσελίδων.
Γράψτε ένα σχόλιο.

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011

Αυτή η πέτρα μας λυπήθηκε και φέτος….

……….και άνθισε.
 «Eτούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,
σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια,
σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τ’ αμπέλια του,
σφίγγει τα δόντια. Δεν υπάρχει νερό. Mονάχα φως.» (Ρωμιοσύνη-Γ.Ρίτσος)
Σε 8 προηγούμενες δημοσιεύσεις με ετικέτα Οικολογία και πολιτική,κάναμε βόλτες από την Ελευσίνα μέχρι τον Πειραιά, και σταματήσαμε στο όρος Αιγάλεω εντοπίζοντας τα χρόνια προβλήματα του. Από τότε πέρασαν κάποιοι μήνες, και ο καιρός άρχισε να ανοίγει. Προτείνω να συνεχίσουμε το περπάτημα επάνω στην Ιερά Οδό, πηγαίνοντας μια βόλτα με στόχο να γνωρίσουμε τον σπάνιο Διομήδειο Βοτανικό Κήπο. Η φύση εδώ ψιθυρίζει στο αυτί του κάθε επισκέπτη την ιστορία της, παρά τις συστηματικές καταστροφές που έχουν συντελεστεί στη γύρω περιοχή. Η πρόσβαση είναι εύκολη,και γίνεται με πολλά μέσα-αναφέρονται πιο κάτω-με το αυτοκίνητο ίσως βρείτε δύσκολο το παρκάρισμα.
Ο Βοτανικός Κήπος βρίσκεται στο Χαϊδάρι,και καταλαμβάνει μια έκταση 1860 στρεμμάτων στις Βόρειες πλαγιές του Όρους Αιγάλεω. Απέχει από την Αθήνα 8 χλμ. και διαθέτει περισσότερα από 2.500 είδη φυτών από όλο τον κόσμο. Ιστορικά,είναι ο πρώτος βοτανικός κήπος στον κόσμο και ιδρύθηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. από τον Αριστοτέλη και τον μαθητή του Θεόφραστο, που θεωρείται θεμελιωτής της βοτανικής επιστήμης.
Με την ομορφιά και την καλή οργάνωση που διαθέτει, ο βοτανικός κήπος είναι ιδανικός χώρος για όσους αγαπούν τη φύση, τους περιπατητές, και για όσους εμπνέονται να ασχολούνται με τα βότανα. Κυρίως είναι ένας από τους πιο κατάλληλους τόπους για γονείς που επιθυμούν να φέρουν τα παιδιά τους σε επαφή με το περιβάλλον, τα μυστήρια και τις ομορφιές του. Εδώ θα έχουν την ευκαιρία, να δουν εικόνες ομορφιάς για πρώτη φορά, και να κατανοήσουν την αναγκαιότητα της συνύπαρξης του διαφορετικού στη φύση. Στο ιστορικό τμήμα, φιλοξενεί είδη φυτών που αναφέρονται από την αρχαία ελληνική μυθολογία μέχρι και την Παλαιά Διαθήκη και εμπλέκονται σε διάφορους μυθολογικά γεγονότα, και είναι το μοναδικό τέτοιο τμήμα στον κόσμο. Εκεί θα συναντήσετε φυτά όπως ο νάρθηκας (Ferula communis) που κατά τη μυθολογία ο Προμηθέας έκρυψε στο βλαστό του τη φωτιά και την μετέφερε κρυφά από τους θεούς στους ανθρώπους, το κώνειο (Conium maculatum) με το οποίο θανατώθηκε ο Σωκράτης,κ.ά.
Στον κήπο υπάρχει συστηματικό τμήμα, που σχεδιάστηκε για να εκπαιδεύει τον επισκέπτη στην σχέση εξέλιξης των διάφορων φυτών, θερμοκήπιο και φυτώριο που φιλοξενούνται απειλούμενα προς εξαφάνιση φυτά, καθώς και όσα έχουν ανάγκη διαφορετικής θερμοκρασίας και υγρασίας,όπως τα φυτά των υγρών τροπικών δασών. Ο Ανθώνας, είναι ένας χώρος κατάλληλος για ερασιτέχνες και επαγγελματίες φωτογράφους.
Εξοπλιστείτε με φωτογραφικές μηχανές και ξεχυθείτε να απολαύσετε την ομορφιά του!!!
Που βρίσκεται: Στην περιοχή Δαφνί Χαϊδαρίου, (Στάση Πάρκο ή Ψυχιατρείο)
Πως θα πάτε: Από το Μετρό Αιγάλεω με όλα τα λεωφορεία που πηγαίνουν προς Ασπρόπυργο, Ελευσίνα, Χαϊδάρι ή από την αφετηρία των λεωφορείων από την Πλατεία Κουμουνδούρου.
Λεωφορεία: Α16 Πλατεία Κουμουνδούρου – Ελευσίνα, 811 Μετρό Αιγάλεω – Χαϊδάρι, 812 Πλατεία Κουμουνδούρου – Χαϊδάρι, 866 Σταθμός Μετρό Αιγάλεω – Ασπρόπυργος, Γ16 Πλατεία Κουμουνδούρου – Ασπρόπυργος
Λειτουργεί: Καθημερινά 8:00 – 14:00 , Σάββατο και Κυριακή: 10:00 – 15:00. τηλ. 210 5812582 .
Ο κήπος παραμένει κλειστός από 15 Ιουλίου – 31 Αυγούστου.
Δεν επιτρέπεται: Δεν επιτρέπονται ποδήλατα, κατοικίδια και αθλοπαιδιές με μπάλα. Απαγορεύεται η συλλογή φυτών.
Είσοδος: Ελεύθερη
http://www.diomedes-bg.uoa.gr/start.html
Ο κήπος περιβάλλεται από  Άλσος  με έκταση 300 στρεμμάτων περιοχή γνωστή με το όνομα Δαφνί. Μέσα στο Άλσος δεσπόζει η Μονή Δαφνίου. Εδώ βρισκόμαστε στο μέσο περίπου της διαδρομής της αρχαίας Ιεράς οδού, προς την Ελευσίνα. Εδώ κάποτε το ιερό του Απόλλωνα του Δαφνηφόρου. Πάνω στα ερείπια του αρχαίου ναού η βυζαντινή Μονή, πίσω ακριβώς και στη πλαγιά του Ποικίλου όρους το λατρευτικό σπήλαιο του Πανός. Για όσους γνωρίζουν την περιοχή, η βόλτα μπορεί να συνεχιστεί μέχρι μέσα στο δάσος.
Είναι ανοικτό για τον κόσμο. Να θυμάστε ότι μπορεί να συναντήσετε σκυλιά, και τώρα την άνοιξη και φίδια.Το βίντεο που ακολουθεί θα σας δώσει μια γενική εικόνα του τοπίου. Ο πρόεδρος του Οικολογικού και Πολιτιστικού Συλλόγου Χαϊδαρίου (ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ) κ. Κώστας Φωτεινάκης, μας ξεναγεί στο βουνό, και τις πληγές του, που εμείς οι άνθρωποι προκαλέσαμε.
Όρος Αιγάλεω - Λ. Κουμουνδούρου.ΕΡΤ3.wmv

http://www.youtube.com/watch?v=qmqQGz-pGgw&feature=related
Και η ώρα της γκρίνιας. 
Βόλτα της Κυριακής, με αυτοκίνητο αυτή τη φορά,και φτάσαμε σε μια από τις κορφές του βουνού, αυτήΝ της Αγίας Βαρβάρας. Αναζητούμε το αναψυκτήριο του Δήμου το Πάνθεον, αλλά είναι κλειστό,και η περίφραξή του μας κρύβει την πρόσβαση προς την κορυφή του όρους. Ας είναι. Ο καιρός είναι βαρύς και δε θα πηγαίναμε μακρυά έτσι κι αλλιώς. Στάση για τσιγάρο και αγνάντεμα της θέας. Προσπάθεια αναγνώρισης φυτών,και κουβεντούλα.
Τα σκουπίδια παντού, παρ’όλο που υπήρχαν άδειοι κάδοι(φαίνονται-οι φωτογραφίες μεγαλώνουν)  Το θέμα είναι ταξικό σχολιάζει κάποιος. Γιατί σκουπίδια μας θεωρούν εδώ στα δυτικά. Ποιος νοιάζεται; Άντε να κόψεις ένα κλαρί στην Εκάλη να δεις.
Η καταστροφή στο Ποικίλο και στο όρος Αιγάλεω συνεχίζεται.
Το τσιμέντο τα έχει καταπιεί όλα εδώ πάνω, όπως και εκεί κάτω. Η φωτογραφία το δείχνει καθαρά. Το βουνό κάηκε τόσες φορές, και το νερό έχει παρασύρει το χώμα πριν προλάβει να ξαναπρασινίσει. Το λένε και ερημοποίηση. Για να χτίσουν εδώ, έβαζαν φουρνέλα για τη διάνοιξη θεμελίων,  που έκαναν ζημιές στα φυσικά σπήλαια. Πέτρα πάνω στην πέτρα. «Το Ποικίλο Ορος ήταν μέχρι και την Κατοχή, κατάφυτο.Τότε έγινε η αρχή του κακού με τις υλοτομήσεις και μια σειρά από πυρκαϊές που έπληξαν καίρια τις δασικές εκτάσεις του βουνού» αναφέρει ο πρόεδρος του Οικολογικού και Φυσιολατρικού Συλλόγου Περιστερίου κ. Δ.Κούνδουρος, για την άλλη πλευρά της οροσειράς, γεγονός που ισχύει και εδώ. Αλλά τότε ήταν φυσιολογικό. Ήταν Κατοχή, ο κόσμος στην Αθήνα πεινούσε και κρύωνε. Την τελευταία μεγάλη τη θυμάμαι κι εγώ. Ο αέρας ήταν καθαρός τότε, και μπορούσε να  φέρει τη μυρωδιά μέχρι κάτω που μέναμε εμείς.
Μια από τις ομορφότερες και ιστορικότερες περιοχές του πλανήτη έχει γίνει εφιάλτης.
Η αρχαία Ιερά οδός θαμμένη στο μπετόν(1). Όλα αυτά είναι νόμιμα; ναι με κάποιον από τους διάφορους νόμους, όλα είναι νόμιμα πια.
Μια περιοχή που αν αναδεικνυόταν θα αποτελούσε μεγάλη πηγή πλούτου για τη χώρα, και θα επέτρεπε τη συνέχεια της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Αλλά που...όταν ο κάθε Έλληνας ονειρεύεται τη δική του καταπάτηση. Είναι φανερό. Αισθάνομαι @@@ πια. Οι μισοί από αυτούς που σήμερα δραστηριοποιούνται για τη διάσωση του περιβάλλοντος, είναι οι ίδιοι καταπατητές. Και δεν είναι αυτό που με φουρτουνιάζει, είναι ότι αφού τα νομιμοποίησαν, τα έδωσαν και αντιπαροχή για να θαυμάζουμε εμείς το μπετόν και αυτοί να χαίρονται τα ενοίκια. Και περιμένουν απο το κράτος αναδασώσεις που θα έπρεπε να κάνουν οι ίδιοι σε αντιστάθμισμα της καλής τους τύχης. Που όλα τα νομιμοποίησε. Η υποκρισία περισσεύει. Δεν είναι το ίδιο, να καταπατάς για να αποκτήσεις το πρώτο σου σπίτι με αυτό που έχει γίνει εδώ. Με τέτοιες νοοτροπίες η σημερινή κατάληξη φαντάζει λογική. Στον ίδιο προσανατολισμό και η εκκλησία. Γιατί να είναι διαφορετικά;διαβάστε στο http://www.asda.gr/elxoroi/ekklisia.htm
πως τα δύο χιτώνια γίνονται τρία...
Παντού μπετόν απο άκρη σε άκρη.
Μου θύμισες πάρα πολλά, η ζωή τα έφερε και έμαθα τη περιοχή πολύ καλά, ο δρόμος που δείχνεις είναι η ποταμού,που να δεις τη σαβούρα έχει ο δρόμος για τα πολυβολεία, καλύτερα να αφήσουν τη περιοχή στη "Μοίρα" της γιατί έτσι και τη βάλουν στο σχέδιο οι πολυκατοικίες θα φτάσουν μέχρι τα πολυβολεία,όπως έγινε και με τη Αγιά Βαρβάρα που έπηξε στο τσιμέντο.(από παλιό σχόλιο)
Εκείνη την άκρη που αναφέρει ο σχολιαστής επισκεφθήκαμε σήμερα.
O αρχαιολόγος Ιωάννης Τραυλός από το Ποικίλο Όρος "αγναντεύει" τη Λίμνη Κουμουνδούρου, την Ιερά Οδό και τον κόλπο της Ελευσίνας.
Περπατάμε το βουνό!
Κάθε Κυριακή (σχεδόν) συναντιόμαστε στο τέρμα της οδού Σουλίου ( Αγία Τριάδα) και περπατάμε στο βουνό. Τηλ. επικοινωνίας 693719079. Περισσότερα στο http://poikilo2006.blogspot.com/

Το τμήμα της Ιεράς Οδού στο Ιερό της Αφροδίτης, το 1937
Το ίδιο περίπου τμήμα με το παραπάνω, σήμερα μπροστά από το Copa Copana στη γέφυρα του Σκαραμαγκά. Πως να αναγνωρίσεις τι είναι;
(1)Η Ιερά Οδός απέκτησε το "μουσείο" της στο σταθμό ΜΕΤΡΟ στο Αιγάλεω, με τα αρχαιολογικά ευρήματα από τη διάνοιξη του τούνελ από τον Κεραμεικό στο Αιγάλεω. 
Την επιμέλεια της τοποθέτησης και προβολής την είχε η αρχαιολόγος κα Όλγα Ζαχαριάδου, η οποία έκανε  εξαιρετική δουλειά. Η φωτογραφική ομάδα του ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ. θα αναλάβει "δράση" τις επόμενες ημέρες και θα αναρτήσει  φωτογραφίες. 
 18 Φεβρουαρίου 2011,από το http://ieraodo.blogspot.com/2011/02/blog-post.html
Διαβάστε το άρθρο της κας Δρακωτού "Η πορεία της Ιεράς Οδού και η σημασία της" από το περιοδικό ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ )
Σύλλογοι και ιστότοποι που δραστηριοποιούνται  με τη διάσωση του ότι απέμεινε.
-Διαρκής Κίνηση Χαϊδαρίου.http://xaidari.blogspot.com/2011/03/blog-post_16.html
-Περιβαλλοντικός Φυσιολατρικός Σύλλογος Περιστερίου http://persyper.gr
-Όμιλος για το Περιβάλλον και την Ποιότητα ζωής στην Πετρούπολη το Ποικίλο,στο http://pppz.forumup.gr
-Οικολογικός Πολιτιστικός Σύλλογος Χαϊδαρίου ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ. http://xpolis.blogspot.com
-Άλλη μια -Ανοιχτή πρόταση-http://www.prosanatolismoi.gr/main/index.php?option=com_content&task=view&id=161&Itemid=22
-http://stratokopoi.wordpress.com/

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2011

Ρωγμές


Οι μέρες περνούν και με κομμένη την ανάσα παρακολουθώ πως εξελίσσεται η κατάσταση στην Ιαπωνία και τη Λιβύη και μπερδεύομαι. Εντάξει για την Ιαπωνία είναι ορατή η καταστροφή. Πάει αυτό το μέτωπο. Οι λύσεις λιγοστές. «Παγκοσμιοποιημένη η απόγνωση μιας και όλοι μας πάνω και δίπλα σε πυρηνικούς αντιδραστήρες κοιμόμαστε»όπως η ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...Πολλά τα σχετικά κείμενα δεν υπάρχει λόγος να λέμε τα ίδια. Διαβάστε δύο απ’αυτά αν θέλετε.
Δύσκολη μέρα.
http://tsalapetinos.blogspot.com/2011/03/blog-post_16.html
Σοκ και πυρηνικό δέος
http://giorgossarris.blogspot.com/2011/03/blog-post_16.html
Και ακόμη ένα κείμενο με τίτλο που εύστοχα περιγράφει τη σημερινή συγκυρία.
Οι Αφύλακτοι Παιδότοποι των Μεγάλων
http://agisgios2.blogspot.com/2010/10/cern-70-cern-911.html
Είναι διαχρονική αξία η θυσία;
Απορροφημένοι οι περισσότεροι σε αυτό, ξεχνούμε ότι οι ημέρες περνούν και οι εξεγερμένοι στη Λιβύοι καθημερινά χάνουν έδαφος*. Ετοίμαζα σχετικό κείμενο, αλλά δεν βγαίνει. Και με ποιους είσαι; με ποιούς να είσαι; τι θα είναι επιτυχία; είναι λύση η επέμβαση; ποιοι είναι οι σύμμαχοι;*τι επιπτώσεις θα έχει για όλους μια εμπλοκή; γιατί απειλεί όλους τους Δυτικούς ο Καντάφι; με τι τους κρατά;κολλάω. Παντού εφιάλτες. Αλγερία, Πακιστάν, Μπαχρέιν, Ακτή Ελεφαντοστούν, Νιγηρία, Αφγανιστάν, Υεμένη, ο κόσμος φλέγεται. Με τα μάτια του νου περιπλανιέμαι σε εικόνες παλιές και νέες σε κείμενα και ταινίες και το κοινό που βρίσκω να έχουν είναι η βία.
Πότε της φύσης και πότε των ανθρώπων.
Προσπαθήσαμε, προσπαθήσαμε πολύ και μας βοήθησαν οι περιστάσεις -το πνεύμα των ημερών-να ενεργήσουμε σαν παντοδύναμοι διαχειριστές .
Να ζήσουμε την προσωπική μας επανάσταση ακροβατώντας στα όρια της λογικής. Έχουμε αποτύχει σε όλα,και αυτή η αποτυχία έχει καταστρέψει περισσότερα από όσα γνωρίζουμε.(4)
Η μόνη ήρεμη περίοδος για τη γενιά μου ήταν εκείνη με τις περισσότερες ψευδαισθήσεις οικονομικές, ανάπτυξης, και ερωτικές. Και αυτές αποτελούσαν διαλλείματα σε περιόδους με ταραχές και αγωνίες. Η προγονική μου οικογένεια γνώρισε τη βία με τους πιο άσχημους τρόπους. Και η δική μου οικογένεια δεν κατάφερε να ζήσει μακριά της. Η βία βρήκε διάφορους τρόπους να εισβάλλει. Και τώρα πώς να περιγράψουμε αυτές τις στιγμές ;Τα νοήματα των λέξεων άλλαξαν.Ρωγμές στο χρόνο,καλά είναι;
Εδώ στη ρωγμή του χρόνου
Κρύβομαι για να γλιτώσω,
απ' του Ηρώδη το μαχαίρι
Μισολειωμένος στη Χιροσίμα σου
Κάτι προγόνων ξύδι και χολή
σ' αυτήν την άδεια πόλη
Εδώ στη ρωγμή του χρόνου
Θάβομαι για να μεστώσω
μες του Διογένη το πιθάρι
Στον όγδοο μήνα της, είναι η ελπίδα μου
Σχεδόν το βρέφος γύρω περπατά
καθώς εσύ κουρνιάζεις
Εδώ στη γιορτή του πόνου
Ντύνομαι να μην κρυώνω
του Ουλιάνωφ το μειδίαμα
Σαντάλια του Χριστού, φορώ στα πόδια μου
Πραίτορες, βράχοι πάνω μου σωρό
μα 'γω θα αναστηθώ
Καλό ταξίδι Μανώλη
Ο νους  κολλάει μία  μπρος και μία πίσω. Έχει τελικά διαχρονική αξία η θυσία; για να ζήσουν κάποιοι, κάποιοι άλλοι πρέπει πάντα να θυσιάζονται; είναι νομοτέλεια; και πότε είναι καλύτερα;όταν γνωρίζεις ότι σ’ έταξαν γι’αυτό ή όταν σου έρχεται αναπάντεχα;
Η θυσία της Ιφιγένειας για να εξευμενιστεί η θεά Άρτεμη, είναι απάντηση στο παραπάνω ερώτημα; και όσο θα υποτασσόμαστε στις αδυναμίες των ψυχών μας αυτή η κατάσταση θα συνεχίζεται; δηλαδή  δεν θα τελειώσει ποτέ;
-Και πόσο αυτή η διαπίστωση δε δικαιώνει τις ανθρωποθυσίες, ανεξάρτητα από το το ιδεολογικό και το θρησκευτικό τους περιεχόμενο;(1)
Η λίστα των απολεσθέντων και των ερωτημάτων μακραίνει.
-Και η διαφθορά, η ανισότητα, η κακοποίηση και ο έλεγχος των άλλων τι θέση ακριβώς κατέχουν σε αυτό το σύστημα; τι εξυπηρετούν;
-Αν η θυσία τόσων ανθρώπων είναι γεγονός αναμφισβήτητο (2)η θυσία χιλιάδων άλλων στο όνομα του κέρδους κάποιων ιδιωτικών εταιρειών πως δικαιώνεται;(χημικών,φαρμακευτικών,βιοτεχνολογίας,πυρηνικών κ.λ.)
-Μπορεί να ήρθαμε με διαφορετικά πλοία αλλά τώρα είμαστε όλοι στην ίδια βάρκα είχε πει ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.
Άλλη μια ερώτηση.
Το αίμα που δώσαμε δεν έφτασε;
Μ.Ρασούλης και Ν.Παπάζογλου-Στη ρωγμή του χρόνου(198?)

http://www.youtube.com/watch?v=B9GIeee42no
(1)για τους Μάγια οι ανθρωποθυσίες προς τις Θεότητητες εξασφάλιζαν την ευημερία της υπόλοιπης κοινωνίας ενώ σε σύγχρονες και πιο ιδιοτελείς εκδοχές εξασφαλίζουν πλούτο, ευτυχία στην αγάπη, και κοινωνική αναγνώριση. Το «αίμα» ήταν απαραίτητο στοιχείο στις θρησκευτικές τελετές τους. Οι ιερείς  στη χερσόνησο του Yucatan θυσίαζαν τα παιδιά ρίχνοντάς τα σε τρύπες ιερών σπηλιών, ζητώντας από τους Θεούς βροχή και εύφορα εδάφη. Με αυτό τον τρόπο, πίστευαν ότι κατάφερναν να αποκτήσουν προσωρινά, τις ψυχικές και πνευματικές δυνάμεις των προγόνων τους.
(1) η Αγία Γραφή λέει « Και σχεδόν με αίμα καθαρίζονται όλα σύμφωνα με τον νόμο, και χωρίς χύση αίματος δεν γίνεται άφεση» Εβραίους 9:22. Στην Παλιά Διαθήκη βέβαια θυσιάζανε ζώα αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό, γιατί όπως λέει η Γραφή αυτές οι θυσίες αν και επαναλαμβανότανε κάθε χρόνο, δεν είχαν την δύναμη να αλλάξουν την καρδιά του αμαρτωλού ανθρώπου.
(2)Αυτή η διαδικασία της κυκλικής ανανέωσης της ζωής είναι παρούσα στις περισσότερες θρησκείες. Την αντικατάσταση της αιματηρής θυσίας και της εξιλέωσης με άλλο τρόπο τη συναντάμε στον Χριστιανισμό και τον Ορφισμό παλιότερα. Αποτελεί την καρδιά του νοήματος του Ευαγγελίου:
«Ο Χριστός πέθανε για τις αμαρτίες μας» (Α' Κορινθίους 15:4).
(3)«Νομίζουμε ότι είμαστε διαφορετικοί», λέει ο Τζάρετ Ντάιαμοντ, Αμερικανός εξελικτικός βιολόγος. «Στην πραγματικότητα... όλες αυτές οι πανίσχυρες κοινωνίες του παρελθόντος, ακριβώς τη στιγμή που κατέρρεαν, νόμιζαν κι αυτές ότι ήταν μοναδικές. Οι Μάγια, όπως κι εμείς, βρίσκονταν στο απόγειο της δύναμής τους όταν το... «πλεκτό άρχισε να ξηλώνεται», συμπληρώνει. Το περιβάλλον και οι πηγές του φυσικού πλούτου έφτασαν σε οριακά σημεία λόγω της αύξησης του πληθυσμού. Οι πολιτικές ελίτ απέτυχαν να λύσουν τα κλιμακούμενα οικονομικά προβλήματα, και το σύστημα κατέρρευσε. Δεν συνέβη κάποιο εξωτερικό φαινόμενο, σεισμός, λοιμός ή καταποντισμός. Αυτό που έγινε στην περίπτωση των Μάγια ήταν μια αργή περιβαλλοντική κρίση, την οποία οι ηγέτες της απέτυχαν να εντοπίσουν και να επιλύσουν, μέχρι που πια ήταν πολύ αργά.
Και ποιο είναι το μάθημα για μας
Σύμφωνα με τη θέση του Ντάιαμοντ, το ακόλουθο: Οι αρχαίοι Μάγια κατασκεύασαν μια ευφυή και εξελιγμένη κοινωνία, αλλά τους «ξέκανε» η ίδια τους η επιτυχία.
«Όταν τα μεγέθη του πληθυσμού, του πλούτου, της κατανάλωσης πηγών ενέργειας και της σπατάλης της παραγωγής κορυφώνονται, τότε έχουμε μια παράλληλη κορύφωση στις περιβαλλοντικές συνέπειες που προκύπτουν από αυτή την κορύφωση, πράγμα που μας κάνει σήμερα να κατανοούμε γιατί οι κοινωνίες αρχίζουν να παρακμάζουν μόλις φτάσουν στο υψηλότερο σημείο της ακμής τους.
«Όταν οι άνθρωποι είναι απελπισμένοι και πεινασμένοι, κατηγορούν τις κυβερνήσεις τους, που τις θεωρούν υπεύθυνες για το ότι απέτυχαν να λύσουν τα πρόβληματά τους».
(3)Ο Jared Diamond έχει αναπτύξει την άποψή του αυτή στο βιβλίο του Collapse: How Societies Choose to Fail or Succeed. Αποσπάσματα από το Άρδην . http://www.ardin.gr/node/811
(4)WIKILEAKS
Η ∆ιεθνής Υπηρεσία Ατοµικής Ενέργειας είχε προειδοποιήσει το 2008 την Ιαπωνία ότι τα πυρηνικά της εργοστάσια δεν θα ήταν σε θέση να αντέξουν ισχυρούς σεισµούς και ότι οι κανονισµοί ασφαλείας τους είναι ξεπερασµένοι, σύµφωνα µε αµερικανικά διπλωµατικά τηλεγραφήµατα που περιήλθαν στην κατοχή της ιστοσελίδας Wikileaks.
*Ο πρόεδρος της Νικαράγουας,της Βενεζουέλας, ο υπουργός Εξωτερικών της Τσεχίας,και άλλες μεγάλες χώρες.
Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2011, 15:53
*Κατάπαυση του πυρός αποφάσισε ο Καντάφι
Τελευταία ενημέρωση. Παρασκευή 18/3/2011. 15:04
Άμεση κατάπαυση πυρός αποφάσισε η Λιβύη, με τον υπουργό Εξωτερικών να δηλώνει ότι η χώρα του θα σεβαστεί το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, σύμφωνα με όσα μεταδίδουν ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία. Πηγή:http://www.capital.gr/
(1)http://sxr.pblogs.gr/o-ihsoys-hristos-ston-khpo-ths-gesthhmanh.html
Εικόνες
http://www.bbc.co.uk/news/world-asia-pacific-12726297
(4)Μπρεζίνσκι: Οδεύουμε προς Παγκόσμια Επανάσταση ή Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στους New York Times.
Γράψτε ένα σχόλιο.

Σάββατο, 12 Μαρτίου 2011

Κακό Μπλέ...

Κακό μπλε, και κόκκινος συναγερμός για 50 χώρες.  
Στην αρχή ήταν αυτή η εικόνα μόνη της.
Και την άφησα στην άκρη να περιμένει.
Μετά, χτυπά ο εφιάλτης με 8,9 Ρίχτερ, και τα μπλε γέννησαν κόκκινα.
Μετά ήρθαν κι άλλες αλλά κυριάρχησε αυτή, με την τεράστια δίνη που δημιούργησε το τσουνάμι που ακολούθησε τον σεισμό στην Ιαπωνία.
Μαζί, ήρθε η κακοκαιρία και μας άφησε με νεκρούς ανθρώπους στους δρόμους.
Πριν απ'αυτό, είχαμε 2 νέους νεκρούς αστυνομικούς, και την εικόνα την άφησα στην άκρη.
Και για την ημέρα της γυναίκας, αυτήν με τις γυναίκες από την Ακτή του Ελεφαντοστούν να βγαίνουν στους δρόμους το χρώμα ταίριαζε.
Ο ΟΗΕ τους εγκατέλειψε.
Πριν προλάβω να μαζέψω υλικό για τα υπόλοιπα σημεία που φλέγονται,τα μπλε  έγιναν πολλά.
Αυτοκίνητα στο νερό. Ιαπωνία-2011
Στις 11/3/11, οι ειδήσεις: 07:49.π.μ. 

Πυρκαγιά σε πυρηνικό εργοστάσιο στη βορειοανατολική Ιαπωνία
Ιαπωνία 2011
Στις πρώτες ειδήσεις, γίνεται ακόμη αναφορά για το Χρηματιστήριο.
Οι βεβαιότητες πεθαίνουν τελευταίες.
-Από τη σφοδρή σεισμική δόνηση σημειώθηκαν αρκετές πυρκαγιές σε βιομηχανικές περιοχές, καθώς χτυπήθηκε το δίκτυο φυσικού αερίου της χώρας.
-Παράλληλα, διακόπηκε η λειτουργία του αεροδρομίου Ναρίτα στο Τόκιο.
-Με πτώση 1,7% έκλεισε το Χρηματιστήριο στο Τόκιο, μετά τον ισχυρό σεισμό που έπληξε τη χώρα.
-Πυρκαγιά ξέσπασε στο πυρηνικό ηλεκτροπαραγωγικό εργοστάσιο της Tohoku Electric Power Co στην Οναγκάουα, στη βορειανατολική Ιαπωνία. Τα Ιαπωνικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι η κυβέρνηση αποφάσισε να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης όσον αφορά την πυρηνική ενέργεια,γεγονός που κηρύσσεται όταν υπάρχει επιβεβαίωση διαρροής ραδιενέργειας από ηλεκτροπαραγωγικό πυρηνικό εργοστάσιο ή όταν ένα σύστημα ψύξης αντιδραστήρα παρουσιάσει βλάβη. Ηλεκτρονική Έκδοση enet.gr.
11/3/2011-14:04.μ.μ
Διαρροή ραδιενέργειας δεν εντοπίστηκε, διαβεβαιώνει η αρμόδια Ιαπωνική αρχή.
Και συνέχισα να ετοιμάζω την επόμενη ανάρτηση, που θα είχε σχέση με την ιεράρχηση των αναγκών. Πήρα μια πρόταση από παλιότερη ανάρτηση και προσπάθησα να συνεχίσω.
Η ιεράρχηση των αναγκών.
«Αν σταματήσουμε να προσποιούμαστε ότι αυτός ο τρόπος ζωής μπορεί να είναι ακόμη -βιώσιμος-, που μας οδηγεί αυτή η διαπίστωση»;
Ποια είναι τα επόμενα βήματα που πρέπει να κάνουμε; Τι θα χρειαστεί να διαφυλάξουμε;
«Ακεραιότητα»
"Και ένα νόημα που να αιτιολογεί τα δεινά".
Δύσκολο θέμα και περνώ σε πρόχειρες διαπιστώσεις.
"Άλλη μια παρηγορητική διαπίστωση είναι ότι παρ’όλη την ασχήμια και τις αιματηρές αναφλέξεις, το σύνολο του κόσμου βρίσκεται ακόμη σε κάποια σχετική συνοχή. Και από το διάστημα φαντάζει ίδιος ο πλανήτης. Το σύνολο παραμένει όμορφο. Και κάθε μέρα γεννιούνται παιδιά. Και η υποχρέωση του καθενός να κάνει το σωστό και να επιβιώσει δεν τελειώνει".
Και μετά αρχίζω να πηγαίνω μπρος-πίσω.
Και θυμάμαι ότι στις 24 Φεβρουαρίου  του 2011, σε μια προσπάθεια αποδοχής της πραγματικότητας, στο κείμενο με τίτλο  "Τα βαμπίρ είναι παντοτινά" , είχα βάλει και μια παράγραφο για τον Εγκέλαδο.
"Όταν θυμάται τον άδικο χαμό του, εκδηλώνει το θυμό του με ηφαιστειογενείς εκρήξεις και σεισμική δραστηριότητα".

"Και αναρωτιόμουν "και τώρα τι"; Τώρα, ήρθε η ώρα της ανάγκης και επείγει να βρεθούν οι στρατηγικές επιβίωσης, τώρα που οι κατασκευασμένες φόρμες και οι ταυτότητες αποδεικνύεται ότι δεν είναι ικανές να πολεμήσουν το χάος".
"Η κόλαση έχει χαράξει δρομολόγιο και χτυπά τη μια χώρα μετά την άλλη".
Και έκανα μια αόριστη αναφορά σε χώρες, κάπως έτσι:
"Και μετά";
Η ... κίνα ;
Η ... ιαπωνία;
Και στις 3 Μαρτίου 2011  στο κείμενο με  τίτλο "Τα δεσμά του χρόνου λύθηκαν". κάναμε μια βόλτα  με τον Μάνο Ελευθερίου στα γραπτά του Παπαδιαμάντη για να ανακαλύψουμε από που αντλούσε δύναμη. Και σήμερα που το χάος κυριαρχεί, και η συγκρότησή μου  πάει περίπατο, νιώθω την ανάγκη να ξαναπάω, παραληρώ, αλλά δε μου αρέσει η διαπίστωση ότι γίνομαι μάντης κακών.
Ο Μάνος
Καὶ δὲ μοῦ λές, ποιός ἔκανε κουμάντο, κυρ-Ἀλέξαντρε, στὴ μοιρασιὰ τοῦ κόσμου, γιατὶ ἐγὼ πῆρα μονάχα ἕναν κλῆρο ἀπονιᾶς κι ἔτσι μὲ ξέρει ὁ κόσμος.
Λέει ὁ Ἀλέξανδρος.
- Τὸν οὐρανὸ τὸν βλέπεις καὶ στὴ γῆ, ἂν βλέποντας τὸ χῶμα, μόνο ἐκεῖνον σκέπτεσαι.
Λέει ὁ φονιάς.
- Ἐγὼ κοιτάζω οὐρανὸ καὶ τὰ ματάκια μου γεμίζουν αἷμα.
Κοιτάζω χῶμα, πάλι αἶμα.
Τὸ λοιπόν;
Λέει ὁ Ἀλέξανδρος.
 - Τὸ αἷμα εἶναι ὁ οὐρανός.
Ἂν δὲν τὸν βλέπεις, δὲ φταῖς ἐσύ.
*
Και  οι φόβοι επιβεβαιώνονται.

Σάββατο 12 Μαρτίου 2011 11:01.π.μ.
Έκρηξη σε εργοστάσιο πυρηνικών στην Ιαπωνία

Πυρηνική έκρηξη σε σταθμό της Ιαπωνίας.

http://www.youtube.com/watch?v=LU30tG4IaLk&feature=player_embedded
Ειδικοί και δημοσιογράφοι του δικτύου κάλεσαν  όσους από τους κατοίκους βρίσκονται εκτός οικίας να προστατεύσουν το αναπνευστικό τους σύστημα, καλύπτοντάς το με ένα βρεγμένο μαντήλι, και να καλυφθούν όσο το δυνατόν καλύτερα ώστε να αποφεύγεται η απευθείας έκθεση του δέρματος με τον αέρα.
Ο Μάνος
Να σώσω αυτό το δέρμα που με φυλακίζει.
Αυτό  το δέρμα και το αίμα και τα κόκαλα.
-Εγώ-Με τι; μ'ένα βρεγμένο μαντήλι;
και στη Μνημοσύνη  αναθυμόμουν ότι, ο κόσμος Γη υπάρχει ερήμην μας.
και, ότι "Η Γη ενοχλείται". Οι μεγάλες γεωλογικές αλλαγές στην ιστορία της γης είναι μάλλον συνηθισμένες....λίγο την γνωστή μας ιστορία των τελευταίων χιλιετιών να δούμε το καταλαβαίνουμε ..... Τι να γίνει όμως που στον κύκλο ζωής του ανθρώπου κανείς δεν πιστεύει ότι θα συμβούν σε αυτόν....
Ο Μάνος
Φεύγουνε φεύγουνε οἱ νεκροὶ ὁλοένα
κι άλλοι που ζήσανε τόν κόσμο σά νεκροί
ονόματα σα χρώματα που σβήνουν στό νερό..
και, ο Μάνος
Κάπου, κάπου γίνεται μια δίκη για  μας, ναι,
κάποιοι, ναι, κάπου δικάζουν, μακριά μας δικάζουν
ερήμην μας.
και, ο Μάνος
Στου λοιμικού καιρού τους δρόμους,
Εκεί  που οι άνθρωποι δε χωρατεύουν με στιχάκια παρά μονάχα θέλουν θαύματα, και θαύματα χειροπιαστά,
Τι να τα κάνουν τα βιβλία και τα λόγια; Και τα μηνύματα του έξω κόσμου;
*
Κουράγιο, και ένα θαύμα μπορούμε να ευχηθούμε  στους Γιαπωνέζους.
Τα λόγια δεν βοηθούν μόνο θυμίζουν.
Πηγές:Το ποίημα είναι ένας φόρος τιμής και μια κατανυκτική συνομιλία του Μάνου Ελευθερίου με το συγγραφέα της Φόνισσας
Αποσπάσματα ειδήσεων και εικόνες από:
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11381&subid=2&pubid=57668950
http://www.enet.gr/?i=news.el.kosmos&id=258949
http://www.blogger.com/goog_376482040
*
Το ραδιενεργό  ισότοπο Καίσιο-137 έχει χρόνο ημιζωής περίπου 30 χρόνια και χρησιμοποιείται σε ιατρικές εφαρμογές, βιομηχανικoύς μετρητές, και εφαρμογές υδρολογίας. Παρά το γεγονός ότι το στοιχείο χαρακτηρίζεται ήπια τοξικό, είναι ένα επικίνδυνο υλικό για την υγεία σε περίπτωση διαρροής ακτινοβολίας.
 Γράψτε ένα σχόλιο.

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011

Περιαστικές καλλιέργειες

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ- ΣΠΟΡΟΙ ΕΛΠΙΔΑΣ
Πρωτοβουλία πολιτών για την προώθηση της ιδέας της περιαστικής καλλιέργειας.
Δηλώστε τώρα συμμετοχή για περιαστική καλλιέργεια (μπαξέ)
Η ομάδα που προωθεί το αίτημα των πολιτών να έχουν ένα μικρό μπαξέ ο καθένας ή πολλοί μαζί λέγεται ΠΕΡ.ΚΑ. (περιαστικοί καλλιεργητές). Κάποιοι είναι και ομοτράπεζοι.(είχαμε κάνει παλιότερα σχετική ανάρτηση)
Συζητάει συγκεκριμένο σενάριο με το Δήμο Θεσσαλονίκης. Ο Δήμος διαθέτει ακαλλιέργητη έκταση στα λουτρά της Θέρμης (στο ύψος της Ραιδεστού) και πιθανόν να παραχωρήσει ένα κομμάτι σε μια οργανωμένη ομάδα πολιτών. Είναι καλό σημείο, υπάρχει και βοηθητικό οίκημα.
Η ΠΕΡ.ΚΑ. φιλοδοξεί να είναι η πρώτη τέτοια ομάδα, ανοίγοντας το δρόμο.
Αυτή τη στιγμή που γράφω, η ΠΕΡ.ΚΑ. έβαλε τελική προθεσμία για τους αρχικούς ενδιαφερόμενους πολίτες να ενταχθούν στο εγχείρημα. Μπορεί κανείς να συμμετάσχει και αργότερα, αλλά στους πρώτους πέφτει ο κλήρος να φτιάξουν σύλλογο, καταστατικό και αρχές λειτουργίας που να εγγυώνται μέλλον στο νέο πείραμα: τον κάτοικο της πόλης που καλλιεργεί για προσωπική κατανάλωση.
Το μερίδιο γης είναι 70 τετραγωνικών μέτρων για μπαξέ, εφόσον ο Δήμος το παραχωρήσει.
Δεν είναι τζάμπα: ο χώρος θα χρειαστεί περίφραξη, λάστιχα για πότισμα κλπ. Αλλά δεν είναι και απαγορευτικό. Ο καθένας, ακόμη και άνεργος να είναι, πιστεύω ότι μπορεί να υποστεί ένα κόστος για να αρχίσει να παράγει την τροφή του και να νιώσει περήφανος που τρώει από τα χέρια του.
Ήδη, 15 περίπου άτομα έχουν πει "ναι, θέλω μπαξέ στα λουτρά της Θέρμης".
Γίνετε ο 16ος εδώ.
http://oneirografos.net/kipos
Η δήλωση μπορεί να γίνει στην ιστοσελίδα - φόρουμ και για όσους δυσκολεύονται με το φόρουμ, στο e-mail του μέλους της Συντονιστικής  Επιτροπής. Ξεν. Ζήση (xenziss@gmail.com) ή στην διεύθυνση του μέλους της  Γιώργου Καστάνη (gkastanis.gr@gmail.com )
Ζητούνται ακόμη πληροφορίες κείμενα και links σε ιστοσελιδες για την οικολογική καλλιέργεια.
Από τον Φώτη.
http://omotrapezoi.blogspot.com/
Θετική εξέλιξη για τη γειτονιά.
Υπέρ των "Λαχανόκηπων" το κοινοτικό συμβούλιο!
"Ναι" στους πράσινους και όχι στους τσιμεντένιους "Λαχανόκηπους" συνολικού εμβαδού 25 στρ. ψήφισε, την περασμένη Τρίτη το κοινοτικό (διαμερισματικό) συμβούλιο. Το θέμα τέθηκε στην ημερήσια διάταξη κατόπιν αίτησης της δημοτικής παράταξης «Ανοιχτή Πόλη» και η απόφαση ανοίγει το δρόμο για να διατηρηθεί το πράσινο στην περιοχή και για να επεκταθούν οι κοινόχρηστοι χώροι. Τώρα θα πρέπει το δημοτικό συμβούλιο να πάρει τη σκυτάλη και να αναθεωρήσει το σχέδιο της προηγούμενης δημοτικής αρχής το οποίο περιορίζει το πράσινο και ήδη κατέπεσε στο Συμβούλιο της Επικρατείας.
Η απόφαση του 4ου διαμερίσματος, αναφέρει τα εξής:
"Το 4ο κοινοτικό συμβούλιο συμπαρατασσόμενο στους κατοίκους που διεκδικούν την αναβάθμιση της γειτονιάς και συμμεριζόμενο την ανάγκη που υπάρχει στην περιοχή για κοινόχρηστους χώρους αιτείται:
-Την άμεση προώθηση των ενεργειών για τον επαναχαρακτηρισμό των εκτάσεων εμβαδού 25 στρ. στην θέση «Λαχανόκηποι» της Ακαδημίας Πλάτωνος ως κοινόχρηστων χώρων και χώρων για κοινωφελείς λειτουργίες, όπως προβλέπει το σχέδιο πόλης από το 1968 καθώς και το Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο του Δήμου Αθηναίων από το 1988."
http://akadimia-platonos.blogspot.com/
Και μέχρι να γίνει ο μπαξές, μπορούμε να σπείρουμε κάτι άλλο είτε λουλούδια είτε  δέντρα, και ...σπόρους πωλούν πολλά καταστήματα στα κέντρα των πόλεων... 
Καλημέρα σε όλους μας λέει ο Σπύρος, και μας δίνει οδηγίες για την παρασκευή των βομβών με σπόρους.
Η δοσολογία είναι
5 δόσεις απο φυσικό κόκκινο πηλό σε σκόνη.
3 δόσεις απο χώμα με οργανική ύλη(λίπασμα-compost)
1 δόση απο σπόρους για λουλούδια.
Ως δόση θεωρείστε 1 ποτήρι του καφέ ή μια κουταλιά της σούπας, ανάλογα με την ποσότητα που θέλετε να παρασκευάσετε. Στις φωτογραφίες που ήδη έχουν αναρτηθεί έχει χρησιμοποιηθεί ως δόση η κουταλιά της σούπας. Βγαίνουν 12-14 μπαλάκια.
Αρχικά σε μια μικρή λεκάνη βάζουμε τους σπόρους. Στη συνέχεια βάζουμε το χώμα με την οργανική ύλη και τα ανακατεύουμε καλά. Έπειτα βάζουμε κουταλιά κουταλιά τον κόκκινο πηλό, ο οποίος πρέπει να είναι σε σκόνη και όχι σε σβώλους. Ανακατεύουμε πάλι για να γίνει ένα ομοιόμορφο μείγμα.
Σιγά σιγά ψεκάζουμε νερό και ταυτόχρονα ανακατεύουμε το μείγμα. Προσθέτουμε όσο νερό χρειαστεί για να γίνει ένα ενοποιημένο μείγμα ώστε να μπορεί να πλάθεται.
Σε ένα τραπέζι απλώνουμε το μείγμα - μπάλα πηλού με έναν πλάστη για να απλωθεί όσο το δυνατόν περισσότερο.
Κόβουμε μικρές ποσότητες και τις πλάθουμε σε μπαλάκια.
Αφήνουμε τα μπαλάκια στον ήλιο για 1 μέρα ώστε να στεγνώσουν.
Για περισσότερες λεπτομέρειες δείτε στην παρακάτω διεύθυνση στο youtube.http://www.youtube.com/watch?v=a5TKNmeFRU4
Και καλή επιτυχία..(1).
Τα επόμενα νέα είναι από το «Πελίτι».
Αγαπητοί φίλοι του Πελίτι, μέσα από αυτή την επιστολή μας θέλουμε να σας ενημερώσουμε για την πορεία της προετοιμασίας της 11ης Πανελλαδικής Γιορτής Ανταλλαγής Ντόπιων Ποικιλιών που θα πραγματοποιηθεί στη γη του Πελίτι, στο Μεσοχώρι του Δήμου Παρανεστίου στο νομό Δράμας, το Σάββατο 30 Απριλίου 2011 από τις 11:00 το πρωί ως τις 4:00 το απόγευμα. Η εκδήλωση οργανώνεται από το Πελίτι, το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Παρανεστίου με την υποστήριξη του Δήμου Παρανεστίου και εκατοντάδων εθελοντών, από την Ελλάδα και το εξωτερικό, καλλιεργητών, κτηνοτρόφων και απλών ανθρώπων που αγαπούν και στηρίζουν τη γεωργική βιοποικιλότητα της χώρας μας.
Η γιορτή θα περιλαμβάνει: ομιλίες από γεωργούς, ακτιβιστές, κτηνοτρόφους, πανεπιστημιακούς κ.α. εργαστήρια, φεστιβάλ παιδικής ζωγραφικής, εκθέσεις: φωτογραφίας σπόρων και κολοκύθας, προσφορά ντόπιων ποικιλιών, μουσική, χορό, φαγητό, χαριστικό παζάρι κλπ.
Όσοι είστε καλλιεργητές, κτηνοτρόφοι ή εκπροσωπείτε οργανώσεις και θέλετε να έρθετε ως συμμετέχοντες στη γιορτή θα πρέπει να μας το δηλώσετε το αργότερο ως τις 20 Μαρτίου 2011.
 Όσοι είστε επισκέπτες στη γιορτή μπορείτε να έρθετε ελεύθερα τη μέρα της γιορτής. Το μεσημέρι θα υπάρχει κοινό γεύμα με παραδοσιακές ποικιλίες. Τα φαγητά είναι προσφορά των καλλιεργητών που παίρνουν μέρος στη γιορτή και φίλων. Μπορείτε να φέρετε και εσείς οι επισκέπτες κάτι για το κοινό τραπέζι π. χ ψωμί, λάδι, τυρί, ελιές κτλ.
Με εκτίμηση-Παναγιώτης Σαϊνατούδης
Περισσότερη ενημέρωση για τις δράσεις της Εναλλακτικής Κοινότητας http://www.peliti.gr/
Βιβλία για κηπουρική στις πόλεις, και όχι μόνο.
Contact Details:
Walnut Books, 9A Castle St, Cork, Ireland
Tel: (00353) (0)21 4340348
Email: info@walnutbooks.com
http://www.walnutbooks.com/
Συμβουλές, βίντεο και βιβλία για όσους αισθάνονται έτοιμοι να ξεκινήσουν τη δική τους παραγωγή λαχανικών και τροφίμων.
Web:http://corkfoodweb.ning.com/
Κρατείστε επαφή με τις εξελίξεις στις Πρωτοβουλίες για τη Μετάβαση στον ιστοχώρο: http://transitionculture.org/
ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
Ακολουθούν μια σειρά  διευθύνσεων στο διαδίκτυο, οι οποίες παρέχουν επιπλέον links και τελευταίες πληροφορίες.
Δεν είναι οι μόνες ,και είναι ευπρόσδεκτες και άλλες.
http://www.saveourseeds.org/
http://www.grain.org/
http://www.etcgroup.org/
http://www.saveourseeds.org/
http://www.seedalliance.org/
http://www.bilaterals.org/
http://www.gene-watch.org/
http://nyckitchengarden.com/
http://www.bauernstimme.de/broschueren.html
(Ειδικές πληροφορίες  για το σιτάρι)
http://www.peliti.gr/
http://eleftherosagros.blogspot.com/
Κοινοπραξία Quarantina
Σύλλογος για την γη και την αγροτική καλλιέργεια.
Μπορείτε στον ιστότοπό τους να βρείτε απαντήσεις  σχετικά με τη
Φυσική διατροφή και Μαγειρική, απο τον
Giuliano Nardini απαντήσεις για το
βοδινό κρέας, πως το κόβουμε,συμβουλές και συνταγές.
Από τον Mario Zefelippo απαντήσεις για
Γεωργικές πρακτικές, καταπολέμηση  ασθενειών και παρασίτων.
Από τον Michela Trevisan απαντήσεις για τη
Συντήρηση των τροφίμων και άλλα πολλά.
Μπορείτε να εγγραφείτε στην Κοινοπραξία Καραντίνα, με ετήσιο κόστος  15 ευρώ σαν απλό μέλος, συμπληρώνοντας την φόρμα εγγραφής που θα βρείτε στην ιστοσελίδα.
Ή  να εγγραφείτε ως:κατασκευαστές ή  παραγωγοί αν είστε επαγγελματίες ή ερασιτέχνες παραγωγοί  και θέλετε  να πουλήσετε, ή να προωθήσετε το προιόν σας  στην ένωση.
 Ή αν είστε  ιδιοκτήτες, διαχειριστές  καταστημάτων, εστιατορίων κ.ά,να τους χρησιμοποιήσετε  σαν προμηθευτές.
Κάντε ένα ερώτημα προς κάποιον εμπειρογνώμονα στέλνοντας ένα email στο: scrivi@quarantina.it
http://www.quarantina.it/
Πληροφορίες για την Αλληλέγγυα οικονομία.
SOLIDARITY ECONOMY.
http://www.geo.coop/ (en)
http://www.isec.org.uk/
http://www.feasta.org/
http://www.sporos.org/
http://www.pagkaki.org/
http://www.terraverde-chania.gr/
 http://thessguerillagardeners.blogspot.com/(1)
Στην ιστοσελίδα της ΠΑΣΕΓΕΣ, για ενημέρωση σχετικά με:
-Δασικά Χωριά.
-Αγροτουρισμό στα πλαίσια του Προγράμματος Leader II.
-Κατάλογο αγροτουριστικών καταλυμάτων.
-Αγροτουριστικούς Συνεταιρισμούς.
-Πληροφορίες για Επενδύσεις Αγροτουρισμού.
http://www.paseges.gr/portal/cl/tn/MedicalPlants_Herbs/co/28aaeecb-edf5-4e5c-9dce-01cbd5574a6c
Για τα συστατικά των τροφίμων,στο :www.fioti.com
Αναζητείστε το βιβλίο του Δημήτρη Μπουραντά.
"Στη σκηνή χωρίς πρόβα" Καταθέτει απαισιόδοξες σκέψεις με αισιόδοξη καρδιά. Θα ενισχύσετε τις άμυνές σας.
Εικόνες απο το:http://nyckitchengarden.com/
Το ιστολόγιο δεν ευθύνεται για το περιεχόμενο ξένων ιστοσελίδων.

Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2011

Τα δεσμά του χρόνου λύθηκαν.

Μην αμελήσετε."Πάρτε μαζί σας νερό.Το μέλλον μας θα έχει πολύ ξηρασία." Μας έλεγε πριν πολλά χρόνια ο ποιητής Μιχάλης Κατσαρός.
Ό άνθρωπος που προτιμούσε να ζει στα παγκάκια και μας παρακολουθούσε να ξοδεύουμε ασκόπως τις δυνάμεις μας, ενώ απολαμβάναμε αχόρταγα τις νεοεισερχόμενες από τη δύση ηδονές, μας προειδοποιούσε, αυτός, όπως και άλλοι.
Και τώρα τι;
Τώρα, ήρθε η ώρα της ανάγκης και επείγει να βρεθούν οι πηγές με το αιώνιο νερό, ή οι στρατηγικές επιβίωσης, ή ένας Θησέας να σκοτώσει το Μινώταυρο, τώρα που οι κατασκευασμένες φόρμες και ταυτότητες αποδεικνύεται ότι δεν είναι ικανές να πολεμήσουν το χάος.
Η κόλαση έχει χαράξει δρομολόγιο και χτυπά τη μια χώρα μετά την άλλη.
Το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό σκηνικό με τον τρόπο που το γνωρίζαμε διαλύεται. Από τη μια ο ανθρώπινος νους έχει επιτύχει μια τεράστια ανάπτυξη, και από την άλλη, στέκει αποσβολωμένος και συγχυσμένος, καθώς δεν μπορεί πλέον να βρει το δρόμο του.
Όπως οι περισσότεροι από εμάς καταλαβαίνουν,
αρχομανία, εγωκεντρισμός, ηδονοθηρία, ναρκισσισμός,
καταναλωτισμός, φιλοδοξία, αυτοπροβολή, εκμετάλλευση του άλλου, απομόνωση, αδιαφορία, και άλλα πολλά  διαχρονικά ελαττώματα, τελειώνουν σαν στάση ζωής, διότι δεν οδηγούν πουθενά.
Ας κάνουμε μια βόλτα στο παρελθόν, στις ζωές ανθρώπων που δεν πέρασαν εύκολα όμως το ήθος τους ήταν η πυξίδα, και το έργο τους έγινε φανός για τις μετέπειτα γενιές, και, ίσως κάτι να έχουν να πουν και σε εμάς σήμερα.
Δεν κάνουμε αυτή τη βόλτα για να σκεφτούμε τη ζωή με όρους παρελθόντος, αλλά προσπαθώντας να βρούμε την πηγή της αντοχής τους. Παράλληλα, προτείνουμε να πάτε και από το ιστολόγιο του Πρκλς, που πολύ συχνά εμπνέεται από τους αρχαίους προγόνους μας, με το δικό του μοναδικό και αστείο τρόπο. Δείτε αυτό το κείμενο:
ΔΟΥΛΟΙ, ΔΜΩΕΣ, ΠΟΙΗΣΗ, ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΑΡΕΤΗ
(Μέρος Α - Δούλοι, δμώες, ποίηση και ετυμολογία της αριστεράς)
http://prkls.blogspot.com/2011/02/blog-post.html
Μιχάλης Κατσαρός-Θα σας περιμένω
Θα σας περιμένω μέχρι τα φοβερά μεσάνυχτα αδιάφορος
Δεν έχω πια τι άλλο να πιστοποιήσω.
Οι φύλακες κακεντρεχείς παραμονεύουν το τέλος μου
ανάμεσα σε θρυμματισμένα πουκάμισα και λεγεώνες.
Θα περιμένω τη νύχτα σας αδιάφορος
χαμογελώντας με ψυχρότητα για τις ένδοξες μέρες.
Πίσω από το χάρτινο κήπο σας
πίσω από το χάρτινο πρόσωπό σας
εγώ θα ξαφνιάζω τα πλήθη
ο άνεμος δικός μου
μάταιοι θόρυβοι και τυμπανοκρουσίες επίσημες
μάταιοι λόγοι.
Μην αμελήσετε.
Πάρτε μαζί σας νερό.
Το μέλλον μας θα έχει πολύ ξηρασία.
ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ
ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΤΡΥΓΟΝΙ
ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ ΕΛΙΣΣΑΙΟΥ
«Σκοτεινὸ τρυγόνι» αυτοαποκαλεῖται ὁ Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης στὸ ποίημά του Πρὸς τὴ μητέρα μου (1874)
Ψάλατε συνετῶς...
ΚΑΘΩΣ ἐσήμαινε ὁ ὄρθρος, καὶ τὰ νερὰ ἱερουργοῦσαν
ἀκόμη μὲς στὸν ὕπνο του, Ἐκεῖνος φανταζόταν μουσικὲς
ποὺ εἷχε κρυμμένες στὰ δίχτυα τῆς ψυχῆς του.
Φεύγανε φεύγανε οἱ νεκροὶ ὁλοένα Κι ἡ μοναξιὰ
τοῦ χάραζε τὸν ἁρμυρὸ σταυρὸ στὰ χέρια κι ἔγραφε
κι ἔγραφε τὸν Ποιητὴ καὶ τὸ Δεσπότη του κατονομάζοντας
ποὺ μὲ τὸν τρόπο του Ἐκεῖνος, λέει, τὸν ἐλεοῦσε,
ὅμως ἐξαργυρώνοντας φυλὴ καὶ γένος
γιὰ ἕνα ζευγάρι κάλτζαις καὶ μιὰ φανέλα
σὲ κίβδηλους καὶ μισεροὺς ἐμπόρους καὶ στιχοποιούς.
Τώρα πῶς νὰ ἐπαναλάβει στὶς ὀρφανὲς τὶς ἀδελφές του
ἀπὸ ντροπὴ καὶ ἀγωνία δὲν σᾶς ἔγραψα
-γιατὶ κοντεύει πιὰ πενήντα πέντε-
καὶ ὁ μεγάλος καημὸς εἷναι ποὺ δὲν παίρνω λεπτὰ
κουράγιο, ἕως νὰ δώσῃ ὁ Θεὸς νὰ οἰκονομήσω λεπτὰ
καὶ ταπεινά, τελειώνοντας, νὰ γράφει καὶ νὰ γράφει
ὅσο ζοῦν-
τὸ Σεβαστέ μοι πάτερ, σᾶς προσκυνῶ ἐν βίᾳ
ἢ Σᾶς ἀσπάζομαι, φιλῶν τὴν χεῖρα ὑμῶν
καὶ τῆς μητρός μου.
Θὰ τοῦ ἀπαντήσει στὴν ἀρχὴ ὁ ἀγαθὸς λευίτης
νὰ μάθει πὼς οἱ συμβουλές του δὲν εἷναι τὰ δεσμὰ
ποὺ ἔτσι ἀστόχαστα δικάζει καὶ τοῦ καταμαρτυρεῖ
καὶ πὼς αὐτὸς δὲν εἷναι χωροφύλακας, ὅσο κι ἂν
ὁ καημὸς
κι ἡ στέρηση τὸν κάνουν νὰ ἐλεεινολογεῖ τὴν κόρη του
τὴν Οὐρανία καὶ τοὺς γιούς της, ποὺ ἐνῶ θά ῾πρεπε
νὰ ἧταν στύλοι τοῦ πατρικοῦ του οἴκου
καὶ νὰ συνδράμουν κατὰ δύναμιν,
ἐκεῖνοι ἀγνοοῦν καὶ περιστάσεις
καὶ συγγένειες (κι αὐτὴ τὴ σαϊτιὰ θὰ τὴν περάσει
στὴν καρδιά του ὁ δικαστὴς πατέρας του
φαρμακωμένη·
μέχρι τὸν ἄλλο κόσμο θὰ τὸν κυνηγᾶ ὁ Δικαστὴς
Ἱερέας)
τοῦ γράφει τὸ λοιπόν:
«... ἐγκλείω ἐπιστολὴν πρὸς τὸν ἀρχιεπίσκοπον
ἦς ἀντίγραφον ὄπισθεν ἀνάγνωσον καὶ ἐὰν ἀρεστόν,
ἐγχείρισον. Λάβε τὸ νόημα καὶ μεταχειρίσου
τὸν κολακευτικώτερον τρόπον... καὶ παρακάλεσον
διὰ τὴν ἐνέργειαν κ.λπ. ἄλλως, παράδος
τὴν ἐσφραγισμένην...»
Καὶ ἀναμένει ἀπάντηση
καὶ ἀσπάζεται
καὶ μένει- ὁ πατήρ.
Πολὺν καιρὸ μετά, χρόνια μετά, στὶς ἀγρυπνίες
τοῦ προφήτη Ἐλισσαίου
κάτι θὰ εἷχε ἡ ψυχή του ἐννοήσει
ἀπὸ τὴν τάξη καὶ τὴ ζυγαριὰ τοῦ κόσμου
γιατὶ ἀλλιῶς δὲν ἐξηγεῖται
πῶς ἀπ᾿ τὰ ψίχουλα ποὺ τοῦ κληρώσανε
στὴ μοιρασιά του
τὰ μισὰ νὰ τὰ σκορπάει στὰ πουλιὰ
καὶ τ᾿ ἄλλα στοὺς Ἀγγέλους τῆς ὁλονυχτίας.
Φεύγανε φεύγανε οἱ ζωντανοὶ ὁλοένα
δοῦλοι τῆς δόξας ποιητὲς κι ἀνάξια στεφανωμένοι
κι ἄλλοι πολλοὶ στὴ δύση τοῦ αἰώνα
τὸν βλέπανε νὰ τρέχει στὰ μυστικὰ συμπόσια
ἐνῶ ἐμεῖς δὲν εἴδαμε, δὲν ξέρουμε.
Μονάχα στὰ γραπτά μας τὰ εἴδαμε.
Μονάχα ἐκεῖ τὰ μάθαμε.
Κορίτσια ὄνειρα γυμνὰ σκορποῦν στὸν ὕπνο του
μαργαριτάρια
καὶ στοὺς ἀφροὺς τῆς κλίνης του τρέχουν καὶ
κολυμποῦν.
Τί ἐννοεῖ ὅταν μιλᾶ γιὰ ἰνδάλματα καὶ νύμφες
γι᾿ αὐτὲς ποὺ μόλις πέρασαν τὰ δεκατρία χρόνια τους
κορίτσια ξανθοπλόκαμα μὲ τὸν μελίχρυσο λαιμὸ
μὲ τὰς λευκὰς ὡς γάλα ὠμοπλάτας-
κνῆμες, ἰσχία, στέρνα καὶ κόλποι γλαφυροὶ
μέθη μιᾶς νιότης νοητῆς παραχθεῖσα διὰ μικρᾶς
δόσεως ρευστοῦ.
Τί ἐννοεῖ καὶ μᾶς τὸ κρύβει γιὰ τὸ νεκρὸ ἐξάδελφό του
τὸν ὁμόψυχο καὶ ὁμόσκηνο
πόσα ἐννοεῖ ὅταν στενάζει γιὰ ἀναμνήσεις παιδικές,
τὰ ἴχνη τὰ ὑγρά, τὰ μαλακὰ πτίλα, ὁ χνοῦς,
ὃν ἐκρίπτει ὁ ἄνεμος
καὶ γιὰ τὸν ἄλλο, πιὸ παλιά, σὰ γράφει ἀπαρηγόρητος
καὶ ποῦ ἡ θεσπεσία ἐκείνη ἔκφρασις τῆς μορφῆς
καὶ ἡ ὄψις ἡ νοήμων
καὶ τὸ ὄμμα τὸ γλυκύτατον; Καὶ ποῦ τὸ ἀμβρόσιον
νεῦμα τῶν ὀφρύων καὶ τὸ νεκτάρειον τῶν χειλέων
μειδίαμα; Καὶ ἡ δρόσος καὶ τὸ ἄρωμα καὶ ὁ ἀνθὸς-
γιατὶ ξεχνοῦν ἢ κάνουν πὼς δὲ βλέπουν οἱ πορνοβοσκοὶ
πὼς ἔρχονται οἱ λέξεις ἔπειτα ἁγνότης καὶ ἀθωότης
καθὼς κυνηγημένοι σὲ χρόνια τεθωρακισμένα
καὶ φασιστικὰ
τί ἐννοεῖ γιὰ τοὺς νεκρούς του, ἐπιμένουν- κι ἄλλα
ὀνόματα κι ὁράματα ποὺ πέρασε κρυφὰ κι ἀπὸ
τὴν πίσω πόρτα
στὰ γραπτά του ποὺ μύριζαν λιβάνι
δι᾿ αὐτοὺς καὶ τὰ πουλιὰ δέησιν μινύρονται
προσευχὴν ἀναστενάζουν
πάλι στὸν ἴδιο τὸ νεκρὸ ἐξάδελφο.
Ἔτσι καὶ κάπως ἔτσι ἡ φαιδρὰ ἐκείνη ἐποχὴ
τοῦ αἰῶνος φαντάζομαι θὰ στέναζε
κι ἑξήντα χρόνια ἀργότερα, θὰ τό ῾λεγε χωρὶς ντροπὴ
χωρὶς ντροπὴ (πρόστυχη ράτσα καὶ ἄπονη)
ὁ Βάρναλης-
μὲς στὰ κρασοπουλειὰ κι αὐτὸς χαϊδεύοντας τὰ πισινὰ
καμιᾶς μικρῆς κοκόνας
πὼς ναὶ μὲν ἅγιος, ἀλλὰ μὲ τ᾿ ἀγοράκια ντέ.
Στὸ περιοδικὸ Ἑστία τοῦ 1892 μὲ ὕλην ἐκλεκτὴν
καὶ ποικιλωτάτην καὶ καλλιτεχνικὰς εἰκόνας
ἐν Γερμανίᾳ ἐκτελουμένας
ἐκεῖ, θυμᾶμαι, πρωτοδιάβασα τὸ πρῶτο μερακλίδικο
στιχάκι ποὺ ἀναφέρει:
«σὰν κλῆμα μὲ κλαδεύουνε καὶ κλαδεμοὺς δὲν ἔχω».
Στὴν καμαρούλα γράφει ἀπ᾿ τὸ ξημέρωμα.
Καὶ χρόνια μετά, μᾶς λέει, τὸ ὅλον 1350 σελίδες,
κάποια μετάφραση τοῦ Φίνλεϋ, μόλις τὴν τέλειωσε
(ποῦ πῆγαν, ποῦ χαθήκανε αὐτὲς οἱ ἅγιες ψηφίδες)
καὶ πάλι ἐκλιπαρεῖ τὸ Βλαχογιάννη
καὶ πάλι ἐκλιπαρεῖ γιὰ χρήματα, σχεδὸν γονατιστὸς
γράφει στὸ Βλαχογιάννη, Κι ἔχει ντροπὴ ὁ ἄμωμος
καὶ ἡ ντροπή του εἶναι ποὺ δὲν ἔχει τρόπο νὰ ξεναγήσει
τὸν Καρκαβίτσα στὸ νησὶ μὲ ἐκδρομὲς καὶ τέτοια
καὶ εὐτυχῶς ὁ Καρκαβίτσας
-μύρο τὸ κύμα ποὺ τὸν τύλιξε-
ἤτανε κουρασμένος ἀπὸ τὸ μεγάλο
τὸ ὑπηρεσιακὸ ταξίδι.
Κι ἄλλοτε προσπαθεῖ νὰ κάνει, λέει, νόμο-τρόπο,
(Θέ μου, τί λέξη, τί καημός, καὶ δὲν γκρεμίζεσαι)
νὰ στείλει ἐπὶ συστάσει τοὺς δύο τόμους τοῦ Γόρδωνος
κι αὐτὸς ποὺ σκέπασε μὲ τὰ χρυσὰ φτερά του
τὸν οὐρανὸ τοῦ αἰώνα μου
δὲν ξεύρει πῶς νὰ συσκευάσει τὰ χαρτιά.
Δὲν ξεύρει πῶς νὰ τοὺς ταχυδρομήσει.
Φεύγουνε φεύγουνε κι οἱ ζωντανοὶ ὁλοένα
νεκροὶ ποὺ ντύνονται τὰ χρόνια τῶν ἀνέμων
κι ὁ ἀδελφός του πιὰ ἐντύθηκε τὰ δίχτυα
ἴδια μ᾿ ἐκεῖνα ποὺ μαζεύουν οἱ τρελοὶ τὴ νύχτα
τ᾿ ἄστρα
καὶ κάποιος φίλος του Γεώργιος Χριστοφίλης
εὐπαίδευτος καὶ εὐλαβὴς ἀνὴρ
φόρεσε κι ἐκεῖνος τὸ Ἀγγελικὸ Σχῆμα.
Ὑποστηρίξατέ τον, γράφει στὸν πατέρα του
19 Οκτωβρίου τοῦ 1889
καὶ ξανὰ ἡ θλιβερὴ ἐπωδὸς σὰ μαγγανεία
σὰ νὰ διαβάζεις συνταγὲς γιὰ ξόρκια σὲ παλιὲς φυλλάδες:
ἀσπάζομαι τὴν δεξιάν σας καὶ τῆς μητρός.
Παίρνει τὰ λόγια του, λοιπόν, καὶ κάθε λέξη
τὴ στολίζει
μὲ τ᾿ ἄνθη τοῦ ἐπιτάφιου
κάθε ψηφίο μὲ ἀκριβὴ πορφύρα καὶ μὲ μάλαμα
τοὺς στίχους του μὲ κίτρα τῆς θαλάσσης.
Ρίζα χρυσοπλοκώτατη εἶναι ἡ ψυχή του τώρα.
Ὁ κλῆρος του δὲν ἤτανε γιὰ δεξιώσεις πρὸς τιμήν του
τῆς πριγκίπισσας Μαρίας
μήτε γιὰ τὸ παράσημο τοῦ Σταυροῦ τοῦ Σωτῆρος
παραμονὴ ποὺ θά ῾φευγε γιὰ τὰ παλάτια
τῶν οὐρανῶν
ὁ κλῆρος του δὲν ἤτανε γιὰ χοροεσπερίδες
τραπέζωμα στὸ σπίτι τοῦ Συγγροῦ,
τσάι στοῦ Νεγρεπόντη καὶ στοῦ Στρέιτ
ἢ σὲ τοκογλύφους, τζογαδόρους τῆς πατρίδας,-
στὰ ἐξοχικὰ τὰ μέγαρα ἐκεῖνα μὲ τ᾿ ἀγάλματα
αὐτὸς δὲν κρούει τὰς θύρας τῶν μεγάλων
-ποιῶν μεγάλων-
αὐτός, ὁ βασιλεύς, ποὺ ἡ κτίσις ὅλη τοῦ ἀνήκει
δὲν ἔχει τίποτε νὰ ὁρίσει
οὔτε ἔχει σπίτι στὰ Κοτρώνια, ἀμπέλι στὴν Ἀμμουδιὰ
ἐλαιώνα στὸ Λεχούνι, χωράφι στὸ Στροφλιὰ
τάλιρα, κολονάτα, ρηγίνες, δισχίλια, χίλια, πεντακόσια
ἀδιάφορο-
κι ὅλο ζητάει τὸν κόπο του
κι ὅλο ζητάει νὰ ἐξοφλήσει
πάλι καὶ πάλι ἐκλιπαρεῖ τὸ Βλαχογιάννη,
σχεδὸν γονατιστὸς γράφει στὸ Βλαχογιάννη
Φίλτατε Γιάννη... Ἀγαπητὲ Ἰωάννη...
Φεύγουνε φεύγουνε κι οἱ ζωντανοὶ ὁλοένα
φεύγει ὁ πατέρας του κι ἡ μάνα του
κι ὅλο παρηγορεῖ τὶς ἀδελφές του ὁ κύκνος
ὅτι θὰ δοῦν καλύτερες ἡμέρες ὅταν θὰ ἐκδοθοῦν
τὰ ἔργα του
(ἄχ, γερο-Μαρασλῆ, μόνο ὑποσχέσεις εἷσαι ἀπὸ
τὴν Ὀδησσὸ)
καὶ πρὶν σωπάσει, ψάλλει ἀπὸ τὶς Ὧρες
τῆς παραμονῆς τῶν Φώτων
«τὴν χεῖρα σου τὴν ἁψαμένην».
Χαρίκλεια, Σοφούλα, Κυρατσούλα
τρέξετε, φύγετε, πηγαίνετε, φωνάξτε τὸν παπά.
Αὐτός τὸ σκοτεινὸ τρυγόνι
ποὺ εἷχε χρεωθεῖ ἐτοῦτο τὸν ἀγαρηνὸ αἰώνα
ἦταν γιὰ κάποια νοσοκόμο τοῦ Εὐαγγελισμοῦ
τὴν Πολυξένη Μπούκη
τὸν ἄντρα της μὲ τοὺς ρευματισμοὺς τὸ Νίκο
τὸ μανάβη
(παρακαλῶ οἱ δίκαιοι ἂς μεσιτέψουνε στὴ Δέσποινα
τοῦ κόσμου ν᾿ ἀναπαυτοῦν κι οἱ δυό τους)
γιὰ τὴ γερόντισσα Συγκλητικὴ γιὰ τὴ μικρὴ
τὴν Κούλα
τὴ Φιφὴ τὴν Οὐρανία τὸ Σεραϊνὼ
γιὰ τὴ φαμίλια τοῦ Φλασκογιάννη τοῦ αἰγοβοσκοῦ
κι ἄλλους ποὺ πῆρε τὸ ἄδικο κι ἡ νύχτα
κι ἀπὸ τὸ αἷμα τους τὸ χῶμα εὐωδιάζει
κι ἐμένα ἐμένα ἐμένα ποὺ σοῦ γράφω
ἀγαπημένε μου παπποὺ
καὶ θὰ σοῦ δώσω αὐτὸ τὸ γράμμα σὺν Θεῷ
ἰδιοχείρως.

***

Στις ερημιές τοῦ Ἅδη ποὺ κατοίκησε, μονάχα
τρωκτικὰ τὰ χρόνια ἑτοίμαζαν μελανοχίτωνες
θρόνους νὰ πέφτουν καὶ λαοὺς νὰ ντύνονται
τὴ στάχτη
κι ἀράχνες ἄγνωστες καὶ πουλιὰ σιδερένια
νὰ κακουργοῦν τὸν οὐρανό.
Τὸ γένος τῶν φονιάδων πιὰ πληθύνεται.
Σὲ μυστικὰ ἐργοστάσια μὲ τὸ κρυφό τους χέρι
ἐκεῖ ἑτοιμάζουνε θανάτους καὶ θανάτους
κι ἐκεῖ τὸ θολωμένο μάτι τους
σφραγίζει τὸν ξανθὸ καιρό.
Ἄγγελοι Ἄγγελοι κολυμποῦν μὲς στὰ πηγάδια
που ὀνειρεύεται
αὐτὸς μιὰ βρυσούλα μονάχα ἔχει στὰ μάτια του
καὶ τὴν καρδιά του μαῦρο καὶ λιωμένο κουβάρι.
Ὅμως τί ἄλλο νὰ τοῦ κάνει κι ἡ Θεοτόκος.
Μὲ φῶτα χρυσὰ τοῦ στολίζει τὸ μαξιλάρι
ἐκείνη τοῦ ράβει τὰ κουμπιὰ τοῦ σακακιοῦ
μπαλώνει τὰ τριμμένα ροῦχα, τὰ μεταποιεῖ,
ἐκείνη ἀνοίγει τὴν πορτούλα
τάγματα καὶ συντάγματα καὶ στρατιὲς
στὸ καμαράκι ὅπου δὲν ἔχει νὰ πληρώσει ἐνοίκιο.
Φεύγουνε φεύγουνε οἱ νεκροὶ ὁλοένα
κι ἄλλοι ποὺ ζήσανε τὸν κόσμο σὰ νεκροὶ
Νέα Ζωή, Ἑστία, Παναθήναια, Μὴ Χάνεσαι,
δρόμοι τῆς Μυτιλήνης, τῆς Σμύρνης,
τῆς Κωνσταντινούπολης,
ὀνόματα σὰ χρώματα ποὺ σβήνουν στὸ νερὸ
κι ὁ Αλεξανδρινὸς ποὺ τὸν ὑπερασπίζεται ἡ κορυφὴ
τῶν κορυφῶν τὸν ὀνομάζει.
Τώρα, δυὸ τρεῖς σαρδέλες, τὸ τυρί, ἐλιές, λακέρδα,
κι ἄλλοτε στὸ χαρτὶ λίγος χαλβὰς ἢ ταραμὰς
καὶ ὁ γενναῖος φίλος του κυρ-Στέφανος ὁ ἁμαξὰς
μαζὶ κι αὐτὸς δεμένος στὸ ἅρμα (εἶχε ἅρμα;)
τοῦ προφήτη Ἐλισσαίου.
Τί νὰ καταλάβει ἀπ᾿ αὐτὰ ὁ δόλιος Κάπα Σκόκος
ὅταν τοῦ γράφει ...ἂν ἔχητε κανὲν εὔμορφον
νησιωτικὸν διηγηματάκι... καὶ εὐθὺς ἅμα τῇ λήψει
θὰ σᾶς ἐμβάσω... τὸ ἐκ δραχμῶν 25 ἰσότιμον...
Πάλι καλὰ ποὺ τὸν ἀσπάζεται μετὰ φιλίας καὶ τιμῆς
ὁ Κάπα Σκόκος.
Ἀλλὰ ὁ καιρὸς εἷναι στενὸς μὲ μιὰ χαραματιὰ μονάχα
ἴσα ἴσα γιὰ νὰ μπαίνουν στὸ σκοτεινὸ κατώι
δυὸ τρεῖς κλωστὲς τοῦ ἥλιου
ἴσα ἴσα γιὰ νὰ βλέπει τὰ καρφιὰ
καὶ νὰ καρφώνει τὰ φέρετρα τῶν φίλων του.

***

Καθόταν ἡ Φραγκογιαννοὺ στὸ πεζουλάκι τῆς αὐλῆς
καὶ μπάλωνε τὰ ροῦχα τῆς φαμίλιας της
κι ἀπ᾿ τὴν κληματαριά της
χοντρὲς σταγόνες τὸ σκοτάδι σὰ χαλάζι
ἔριχνε ὁ ἥλιος τοῦ μεσημεριοῦ στὴν ποδιά της
ἀλλὰ ἐκεῖνος περιδιάβαζε στὶς ἄλλες ἀμμουδιὲς
κι ἔτρεχε κι ἔτρεχε
λὲς νὰ προλάβει τὸν ἑαυτό του
ἐκεῖ ποὺ ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀγκυλώνει τὸ ἄδικο
καθὼς ὅταν σηκώνεται τὸ χέρι τοῦ φονιᾶ
καὶ τὸ μαχαίρι γράφει ἀπ᾿ τὴν ἀρχὴ τὸν κόσμο.

***

ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΣΕ σὰν τ᾿ ἀγάλματα ποὺ εἷναι ἀκόμη
στὰ ὑπόγεια τῶν μουσείων·
κομμένα δάχτυλα σπασμένα χείλη
(τί ν᾿ ἄγγιξαν τί φίλησαν ποιός τὰ προσκύνησε
κι ἐσὺ ὀνειρεύεσαι πὼς ἄνοιξα τὴν πόρτα,
ποιά πόρτα ποιό παράθυρο
Τὸ σπίτι αὐτό, τὰ χρόνια αὐτά, τὰ λόγια ἐκεῖνα
Μήτε παράθυρο καὶ μήτε πόρτα
μὲ πόλεμο καὶ μ᾿ ἄλλο πόλεμο, ποιὸ πόλεμο
ποιὰ ἐποχὴ
ἄφησα τὶς ἀρβύλες μου στὸ πεζούλι καὶ προχώρησα
τὸ σπίτι ἄδειο, -Ποιό σπίτι καὶ ποιός κῆπος,
τί μοῦ λὲς
Αὐτὰ τὰ ὄνειρα δὲν ἔχουν γιατρικὰ
κι αὐτὲς οἱ λέξεις ποὺ ἔχεις γράψει στὰ πατώματα
φαρμακερὲς σαΐτες σημαδεύουν τὴν καρδιὰ
τοῦ καιροῦ)
ἔλεγα, λοιπόν, γιὰ τ᾿ ἀγάλματα· κομμένα δάχτυλα
σπασμένα χείλη
μπαίνω στὸ σῶμα τους τὴ νύχτα κι ἀπὸ κεῖ
κατασκοπεύω τὸν αἰώνα μου
τὰ βλέπεις κάποτε μ᾿ ἕνα φεγγάρι τούρκικο
στεφανωμένα μὲ τὶς δάφνες καὶ τὶς προσφορὲς
λείψανα παλαιῶν ἀγνώστων ναυαγίων
«εὐχαριστῶ», κομμένα πόδια καὶ καράβια
τὰ βλέπεις νὰ περνοῦν σ᾿ ἕναν ἀράπικο οὐρανὸ
φόρεσε κάτι, ἕνα μάλλινο στοὺς ὤμους
τρυπάει τ᾿ ἀγιάζι σὰν κι αὐτὸ ποὺ θὲς νὰ πεῖς
πές το λοιπὸν νὰ σώσω τὴν ψυχὴ μου.
Νὰ σώσω αὐτὸ τὸ δέρμα ποὺ μὲ φυλακίζει.
Αὐτὸ τὸ δέρμα καὶ τὸ αἷμα καὶ τὰ κόκαλα.
Τὸ τζακισμένο σῶμα μου ποὺ μ᾿ ἔχει φυλακίσει
τρεῖς αἰῶνες.

***

Μ᾿ ΕΝΑ ΚΛΑΔΑΚΙ οὐρανοῦ ἀνάμεσα στὰ δόντια του (δῶ-
ρο τῆς νύφης τῆς Φραγκογιαννοῦς, μόνο καὶ μόνο για-
τὶ πέρασε ἀπ᾿ τὴν πόρτα της), Καὶ τὸ κεφάλι σκυμμέ-
νο, Σὰ νά ῾ταν πάνω σὲ ἄλογο, Καὶ νά ῾χε πάρει, λέει,
τοὺς δρόμους, Καθὼς ποὺ βγαίνουν κάποτε στὶς πόρτες
κι ἡ ζητιανιὰ χαράζει τὸν ἁρμυρὸ σταυρὸ στὰ χέρια τ᾽
ἁπλωμένα, Τοῦ λοιμικοῦ καιροῦ τοὺς δρόμους, Ἐκεῖ
ποὺ οἱ ἄνθρωποι δὲ χωρατεύουν μὲ στιχάκια παρὰ μο-
νάχα θέλουν θαύματα- καὶ θαύματα χειροπιαστά.
Τί νὰ τὰ κάνουν τὰ βιβλία καὶ τὰ λόγια; Καὶ τὰ μηνύ-
ματα τοῦ ἔξω κόσμου, ὁ Παλαμᾶς τὰ διαβάζει ὄρθιος
στὰ βιβλιοπωλεῖα.
Τί νὰ τοῦ δώσει ὁ «Πυγμαλίων» κι ὁ «Ἀλφρέδος»
δεκαεννιὰ χρονῶ καὶ μόνος μὲς στὸν Πειραιὰ
-μὲ τ᾿ ἄδικο καὶ τὸν μπαλτὰ τῆς ἐπαρχίας τὸ παιδί-
τὰ ἔκπληκτα μάτια του ἀνακαλύπτουν τὸ κορμί του
τώρα ποὺ ἡ κάμαρα εἶναι δική του
τώρα ποὺ ἡ σάρκα του εἶναι δική του
κι ἂς μὴν τὸ γράφει πουθενά, κι ἂς μὴν τὸ λέει,
τὸ μαστιγώνει, τὸ σκοτώνει τὸ κορμί του·
βρίσκει μονάχα νὰ μᾶς πεῖ πὼς ἐντὸς τοῦ ἀτμοπλοίου
δὲν ἠμπόρεσε νὰ γλιτώσει τὸν ναῦλον
(πρώτη κατάθεση στὸ Δικαστήριο τοῦ Πατέρα του)
καὶ ἄνω κάτω τρέχει, λέει,
ὡς νὰ ἐπρόκειτο νὰ καταμετρήσει τοὺς δρόμους
τῆς μεγάλης Αθήνας καὶ νὰ χορτάσει κονιορτόν, Καὶ
φυσικά, κι αὐτὸ γραμμένο ἐν ἄκρᾳ βίᾳ.
Καὶ πόνος ἀνεκλάλητος, τριάντα χρόνια ὕστερα,
θὰ γράψει,
τὸ παρελθόν του θὰ τὸ βλέπει μὲ τὰ ἴδια του τὰ μάτια.
Τὸ εἶδε ὡς μαῦρο φάντασμα.
Τί παρελθὸν καὶ τί κορμὶ- τὸ ἴδιο κάνει.
Μ᾿ ἕνα κλαδάκι οὐρανοῦ, τὸ λοιπόν, καὶ σὰ νὰ περνοῦσε
τὸ σκοτεινὸ καιρὸ ψηλαφώντας, Καὶ Κάποιος Κάποιος
τὸν πλησίασε, καθὼς τὰ ἱστοροῦνε κλαίγοντας καμιὰ φο-
ρὰ οἱ γριὲς πῶς τὶς πλησίασε ἡ Παναγία, Καὶ τὰ μπα-
λωμένα τὰ ροῦχα του λάμπανε στὸ στερέωμα, Καὶ σὰν
Ἄγγελος ἤτανε μὲς στὰ ὁράματά του καὶ ἤτανε, λέει, ζη-
τιάνος, Κι ὁ ἄλλος σκύβει γιὰ νὰ τοῦ χαϊδέψει τὸ κεφάλι,
ἀλλὰ ὁ καιρὸς εἶναι λίγος καὶ στενὸς καὶ λειψὸς
κι ἡ Οὐρανία χαμένη, ξεχασμένη, σκορπισμένη, ψίχου-
λο μουσικῆς καὶ νύχτα νύχτα, μαζὶ κι ὁ ἀδελφός του ὁ
Γεώργης, καὶ σὰν τὸ ζέον ποὺ ἐκοκκίνισε τὴν γῆν, Κι
ὁ καβαλάρης κατεβαίνει ἀπὸ τ᾿ ἄλογο, Καὶ τοῦ δένει
τὶς πληγές, Καὶ τοῦ προσφέρει κρασί, Καὶ τὸν ξαπλώ-
νει στὴν ἀμμουδιά, Καὶ τὸν ρωτάει τὰ νέα τοῦ κόσμου,
Κι ἐκεῖνος πάλι παίρνει τὸ κερί, Καὶ πάλι τρέχει στὶς
ἐρημιές, Κι ἂς τὸν ζητάει ὁ ἄλλος κι ἂς τὸν φωνάζει ὁ
ἄλλος, Στὶς ἐρημιές, θυμᾶται, τοῦ Ἅδη ποὺ κατοίκησε,
Καὶ ξέρει πὼς ἕνας ἄλλος κιόλας, παρόμοια κάπου ἀλ-
λοῦ θὰ σκύβει ἀπὸ τ᾿ ἄλογό του,
Ἀφοῦ μόνο οἱ ἄλλοι πάντα καὶ πάντα ἔτσι κάνουν.
Κι ἔτσι ἀκούγονται οἱ Ὧρες τῆς καρδιᾶς του.

***

ΤΟΝ ΕΙΔΑ νὰ τρέχει δίπλα μου πλάι στὸ συρματόπλεγ-
μα, Κρατοῦσε λάμπα καὶ τὸ στόμα του ἀνοιχτό, Σὰν τὴ
νύχτα τὸ στόμα του καὶ μιὰ νύχτα, Καὶ τὰ νύχια του
σὰν τὸ θειάφι, Ποιόν γύρευε; Ποιός τὸν ζητοῦσε; Ἀπὸ
καιρὸ κι ἀπὸ χρόνια μᾶς τό ῾λεγε πὼς Κάποιος, Κά-
ποιος θά ῾ρθει νὰ τὸν ζητήσει, Τὸν ζήτησε ἢ πέρασε καὶ
τὸν ζητοῦσε, Μᾶλλον θὰ τὸν ζητήσει καταλάβαμε, Για-
τὶ τὰ ροῦχα του τὰ καλὰ καὶ τὰ μαῦρα τὰ φύλαγε στὸ
μπαοῦλο διπλωμένα προσεκτικά, Καὶ στὶς ἡλιόλουστες
μέρες τά ῾βγαζε καὶ τὰ κοίταζε καὶ τὰ ξεσκόνιζε-
Ἡ Σοφία δὲν μπορεῖ πιὰ ν᾿ ἀσχολεῖται μὲ δουλειὲς τοῦ
σπιτιοῦ, ἡ Χαρίκλεια τὸ ἴδιο, ἡ Οὐρανία καὶ ὁ Γεώργης
ἔχουν φύγει, ὁ πατέρας καὶ ἡ μάνα ἔχουν φύγει, Κάθε-
ται, ποὺ λές, ἡ Σοφία στὸ περβάζι καὶ κοιτάζει περα-
στικούς, Ποιός, ποιός νὰ περάσει τέτοια ὥρα, Κανεὶς
κανεὶς δὲν περνᾶ, Περισσότερο λογαριάζει πὼς θὰ πε-
ράσει, Τὸν σκέπτεται καὶ τὸν μεταμορφώνει ὅπως ἐ-
κείνη θέλει, Καμιὰ φορὰ τὰ βράδια συζητᾶ μὲ φίλες της
τὰ νέα, Τὰ παλιὰ ἐκεῖνα, ξέρεις, ποὺ παίρνουν ξαφνικὰ
μιὰν ἄλλη διάσταση καὶ τὴν τάξη ποὺ ἐμεῖς τοὺς δίνου-
με, Καὶ δὲν εἶναι πιὰ τὰ δικά μας προβλήματα καὶ μήτε
τῶν ἄλλων καὶ δὲν εἶναι κανενός. Τελικά, μονάχα ἡ Κυ-
ρατσούλα, ἐκείνη ἀντέχει καὶ εἷναι εὔθραυστη καὶ λευ-
κὴ καὶ φέγγει σὰν ὡραῖος βασανισμένος ὄρθιος στίχος.
Αὐτὴ ποτίζει τὸ παρτέρι μὲ τὸ μαϊντανό, τὸν ἄνηθο καὶ
τὰ κουκιά, Κι αὐτὴ πάλι πηγαίνει στὰ χωράφια καὶ μα-
ζεύει τὶς ἐλιές.
Ἔτρεχε κι ἔτρεχε πλάι στὸ συρματόπλεγμα καὶ τὸ στό
μα του ἀνοιχτὸ καὶ σὰν τὴ νύχτα, Μιὰ νύχτα τὸ στόμα
του, Καὶ κάτι ἄλλο, Κάτι σὰ λάβαρο σὰν ἑξαπτέρυγο
τὸν κυνηγοῦσε ἢ τὸ κρατοῦσε καὶ δὲ φαινότανε στὴν
ἀπόσταση, Τὰ δόντια του κίτρινα κι ἕνα χρυσό, στὸ βά-
θος, γυάλιζε μέχρι τὸν Κάτω Κόσμο, Ἀλλὰ ἐκεῖνος
ποὺ περίμενε δὲν ἦρθε καὶ μήτε ὡς μαῦρο φάντασμα-
Κι ἴσως ἐμεῖς μονάχα δὲν τὸν εἴδαμε, ἂν καὶ νὰ ῾ρχό-
ταν πῶς θὰ τὸν βλέπαμε, Καὶ πῶς θὰ γνωρίζαμε τὸ κορ-
μί του χωρὶς τὰ σημάδια τοῦ Ἀθώου ποὺ παιδεύτηκε;
Ἦρθε, ἐπέμενε, ἦρθε καὶ θά ῾ρθει καὶ θὰ ξανάρθει, ἀλ-
λὰ τοῦ ῾λειπε τὸ φῶς, τὸ κάτι, Νὰ κρατάει λάμπα κε-
ρὶ λάβαρο ἢ ἑξαπτέρυγο, Κι ἐκεῖνος πήγαινε πρὸς τὰ
ἐκεῖ νὰ τοῦ δώσει βοήθεια -ποιά βοήθεια- καὶ νὰ κρα-
τάει σκοπιὰ καὶ νὰ δίνει σινιάλο μὲ τὴ βαρκούλα ποὺ
θὰ ῾ρχότανε. Στὸ τέλος τὰ μπέρδευε, μᾶς μπέρδευε, κι
ὁ ἴδιος μπερδευόταν πιὸ πολύ, ἐγὼ εἷμαι μονάχα γιὰ νὰ
γράφω, λέει κάποτε, Ἀλλὰ τὸν ἄλλον, τὸν βρήκανε κά-
ποιοι ἄλλοι, ὅπως γίνεται πάντα μὲ τοὺς ἄλλους γιὰ τὰ
δικά μας, Στὸ δρόμο στεκότανε, σ᾿ ἕνα γεφύρι καὶ συ-
ζητοῦσε μὲ τὰ πουλιά, τώρα ποιά πουλιὰ καὶ ποιά γε-
φύρια μὴν τὰ ρωτᾶς, ἀναπαύσου μονάχα, κοιμήσου, Τὸ
σῶμα του ἔλαμπε, λέει, μαλαματένιο, Πορφύρες καὶ
μουσικὲς ἤτανε τὰ μαλλιά του, τὰ ἄλλα προφάσεις
γιὰ ν᾿ ἀκούγονται θαύματα γιὰ κείνη τὴν Παναγία στὸ λό-
φο, Καὶ γιὰ νὰ γράφουν οἱ κλεπταποδόχοι, Μασοῦσε
μᾶς λένε εὐκάλυπτο καὶ σὰ νὰ παραμιλοῦσε, ντυμένος
τὸν Ἅδη μὲ τὴν παντιέρα γιὰ τὸ βυθὸ ποὺ βούλιαζε
αὐτὸς κι ἐκεῖνος, ἡ ζωγραφιὰ- ὁ ἑτοιμόρροπος αἰώνας,

***

ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΣΕ σὰν τ᾿ ἀγάλματα.
Κομμένα δάχτυλα σπασμένα χείλη σὰν ἀπὸ σκόρο
φαγωμένα κι ἀπὸ λέπρα
καὶ μέσα του ἕνα ἄλλο στερέωμα ἤτανε χῶρες
ἄγνωστες μὲ γλῶσσες ἔντρομες καὶ μιὰ γραφὴ
καθὼς τὸ ζῶο τὸ πληγωμένο ποὺ ἀγριεύει.
Στάθηκε λίγο νὰ φωτογραφηθεῖ,
Vite, vite, ψιθυρίζει στὸ Νιρβάνα.
Vite, vite, ψιθυρίζει ἀνήσυχος
μὰ γιὰ ποιόν καὶ τί σημαίνει,
Nous excitons la curiosité du public,
ἴσως γιὰ κεῖνα τὰ παιδιὰ τοὺς γαβριάδες
ποὺ τὸν τριγύριζαν περίεργα νὰ δοῦν τὴν ἀνακάλυψη
πανόραμα ἢ τὸ Μανόλη Αναγνωστάκη ποὺ μοῦ
τό ῾λεγε
καὶ τ᾿ ἄκουγε κι ὁ Σπύρος Βραχωρίτης τς... τς... τς...
Μὲ τὸ Νιρβάνα πάλι καὶ τὸν πολλὰ ὑποσχόμενο
Αὐγέρη, τότε-
στὰ μέρη τῆς Ἁγίας τῆς Εἰρήνης, ἐκεῖ στὸ ταβερνάκι
θὰ πεῖ στὸ νεαρὸ τὸ φίλο του ἀπ᾿ τὴν Αἴγυπτο
καθὼς θὰ σκύβει γιὰ νὰ φάει
τί ὡραῖος ποὺ εἷναι ὁ τράχηλός σου
καὶ θὰ τὸ λέει μὲ καμάρι πιὰ ὁ Αὐγέρης
καθὼς ποὺ λένε κάποτε οἱ ἄνθρωποι ὅταν πίνουν
γιὰ ἱστορίες τοῦ στρατοῦ ἢ κατακτήσεις.
Ὅταν μιλοῦν γι᾿ αὐτὸν
μοῦ ῾ρχονται στὸ μυαλὸ μαραγκιασμένοι ἄνθρωποι
στεγνοὶ σὰ στέρνες καὶ μισοὶ ἀπὸ παλιὲς
καὶ κληρονομικὲς ἀρρώστιες, ἀνάπηροι ἀπ᾿ τὶς φυλακές,
τὸν πόλεμο, τὶς ἐξορίες,
ποὺ ἔχουν τυλίξει τὸ λιβάνι σὲ χαρτάκια
καὶ τὸ πουλοῦν στὰ πανηγύρια
κι ἔξω ἀπ᾿ τὰ νεκροταφεῖα.

***

ΠΕΡΝΑΕΙ ἕνας φονιὰς καὶ τὸν ρωτάει κατὰ ποῦ πέφτει
ὁ δρόμος. Αὐτὸς τοῦ δείχνει τὸ δρόμο τῶν ἀθώων.
-Ἐκεῖ ἐκεῖ θὰ πρέπει νὰ σταθεῖς, τοῦ λέει, ἐκεῖ ἐκεῖ
καὶ θὰ τοὺς δεῖς, ἐκεῖ θὰ τοὺς γνωρίσεις. - Ποιούς;
τὸν ρωτάει ὁ φονιάς, - Γιατὶ αὐτοὶ μονάχα, - Μὰ
ποιούς; ξαναρωτάει ὁ φονιάς, - Ἔχουν τὰ μάτια ποὺ
κερδίζεται τὸ φῶς. Κίνησε νὰ φύγει ὁ φονιὰς γελώντας
καὶ τὸν εὐχαρίστησε. Τὸν φίλεψε μιὰ φούχτα ἁλάτι καὶ
ψωμί, - Δὲν ἔχω, λέει, ἄλλα, Κι εἶσαι μωρὲ κι ἀλα-
φροΐσκιωτος. - Ὅλα τὰ ἔχεις, λέει αὐτός. Καθὼς
ἔφευγε ξαναρωτάει ὁ φονιὰς ἀπ᾿ τ᾿ ἄλογό του. - Καὶ
δὲ μοῦ λές, ποιός ἔκανε κουμάντο, κυρ-Ἀλέξαντρε, στὴ
μοιρασιὰ τοῦ κόσμου, γιατὶ ἐγὼ πῆρα μονάχα ἕναν
κλῆρο ἀπονιᾶς κι ἔτσι μὲ ξέρει ὁ κόσμος. Λέει ὁ Ἀλέ-
ξανδρος. - Τὸν οὐρανὸ τὸν βλέπεις καὶ στὴ γῆ, ἂν
βλέποντας τὸ χῶμα, μόνο ἐκεῖνον σκέπτεσαι. Λέει ὁ
φονιάς. - Ἐγὼ κοιτάζω οὐρανὸ καὶ τὰ ματάκια μου
γεμίζουν αἷμα. Κοιτάζω χῶμα, πάλι αἶμα. Τὸ λοιπόν;
Λέει ὁ Ἀλέξανδρος. - Τὸ αἷμα εἶναι ὁ οὐρανός. Ἂν δὲν
τὸν βλέπεις, δὲ φταῖς ἐσύ. Κι εἶπε ὁ φονιάς. - Θέλω
νὰ δῶ. Λέει ὁ Ἀλέξανδρος. - Τὰ μάτια σου. Τὸ αἷμα
δὲ σκορπίστηκε ἀκόμη. Κοίταξε πάλι, κοίταξε, κι ὅταν
ξαναβρεθεῖς ἐδῶ μοῦ λές. Ἐδῶ πάντα θὰ μ᾿ ἕβρεις. Λέει
ὁ φονιάς. - Πάντα μαζί σου ἤμουνα. Μόνο τώρα μὲ βλέ-
πεις; Κι ἔχει παράπονο κι αὐτὸς κι ἔχει μιὰ λύπη τώ-
ρα σὰν ἄνθρωπος ποὺ τοῦ τὰ πῆραν ὅλα ξαφνικά. Λέει
ὁ Ἀλέξανδρος. - Ὑπάρχουμε κι οἱ δυὸ κάτω ἀπὸ κεῖνο
ποὺ πονᾶς καὶ μέσα σὲ κεῖνο ποὺ ὁ ἕνας τὸ κρατάει σφι-
χτὰ κι ὁ ἄλλος τοῦ κρατάει τὸ χέρι μὴν τὸ χάσει. - Δὲν
εἷναι αὐτὸ τὸ δύσκολο, τοῦ λέει ὁ φονιάς. Ἐγὼ σοῦ λέω
ἄλλα. Πάντα μαζί σου καὶ μὲ στέρηση. - Κατάλαβα,
τοῦ λέει ὁ Ἀλέξανδρος. Εἶμαι ὁ φονιάς μου. Γιατὶ ἐσὺ
κρατᾶς ἀπὸ τὸ γένος λουλουδιῶν κι ἀπὸ φυλὲς ποὺ εὐω-
διάζουν τὰ γραπτά τους, γιατὶ κοιμοῦνται μέσα τους που-
λιά. Ἐγὼ φυλάω τὴ σκοπιὰ σὲ τοῦτο τὸν αἰώνα, κι ὁ
κλῆρος μου εἷναι τῶν θυμάτων. Κι εἶμαι αὐτὸ κι αὐτὸς
ποὺ ἐπιθυμεῖς κι ἐγὼ τὸ προσκυνῶ, ὁ Κύριός μου κι ὁ
Δεσπότης μου.
Τὸ ρωμαίικο, αὐτὸ ἂς ὄψεται.
Δὲν ἔχει τέλος ὁ πόνος ὁ ἑλληνικός.

***

ΣΤΑ ΠΟΡΦΥΡΑ τὰ σεντόνια τοῦ ὕπνου
ἐκεῖ διαβάζει μονάχα τὸ ὄνομά του
κιθαρωδὸς τῆς νυκτὸς καὶ οἰνοπότης
Καὶ καθὼς ποὺ τοῦ ἔλαχεν ὁ κλῆρος τῶν θυμάτων
-αὐτὸς ὁ συρράπτης ἐπιφυλλίδων-
ὁλονὲν ἐχανόταν στὰ δαιμόνια τοῦ ρέματος
κι οἱ νεκροὶ ἂς ἀγρυπνοῦν κι ἂς πληθύνονται
στὴν κοίμηση τῶν λουλουδιῶν.
Πῶς νὰ δεῖ τὸ ἀλλιῶς καὶ πῶς νὰ τὸ σφραγίσει
καὶ χωρὶς τὸ σκοινὶ πῶς ν᾿ ἀνεβάσει ἀπ᾿ τὶς στέρνες
τ᾿ ἀηδόνια
καὶ νὰ νηστεύει πρὶν ζωγραφίσει τὸ μαρτύριο
τῶν ἀνθρώπων.
Φεύγουνε φεύγουνε οἱ ζωντανοὶ ὁλοένα
νεκροὶ ποὺ ντύνονται τὰ λόγια τῆς θαλάσσης
τὸν κόσμο πιὰ τὸν βλέπει μὲς στὰ χέρια του
ὸ μαῦρο φάντασμα ποὺ εἷδε στὸ κορμί του
τὸ μαῦρο φάντασμα ποὺ ἦταν τὸ κορμί του
(κι ὁλοένα πιὸ λίγοι κι ὁλοένα πιὸ μόνοι
ἐκεῖ ποὺ τελειώνει μιὰ ἐγκατάλειψη
καὶ περιμένεις τὴ συκοφαντία).
Τί παρελθὸν καὶ τί κορμὶ Πάντα τὸ ἴδιο κάνει.

***

Ο ΑΛΕΛΦΟΣ ΤΟΥ πρίγκιπας τῆς Σκιάθου
καὶ τῆς Σκοπέλου.
Οἱ ἀδελφές του οἱ Μεγάλες Δούκισσες
Οὐρανία, Χαρίκλεια, Σοφία, Κυρατσούλα,
(μεταξωτά, δαντέλες καὶ βελοῦδα καὶ ταφτάδες)
ὁ ἄλλος ποὺ ἔφυγε μικρός, διάδοχος τοῦ θρόνου τῆς ἐλιᾶς
καὶ πῆρε αὐτὸς τὸν τίτλο,
ὁ ἴδιος Κύριος καὶ Δεσπότης, πῆρε τὸ στέμμα
καὶ δέκα τίτλους
ἀπὸ τὸν πατέρα του, τὸ Δικαστὴ Ἱερέα, γενιὰ κι αὐτὸς
ἀπὸ τὸ δεντρὶ τοῦ Ἰούδα
-φαρμάκι μὲς στὰ φύλλα τοῦ γιαλοῦ-
καὶ τὴν ἐπικαρπία τῶν κτημάτων τ᾿ οὐρανοῦ
ἀπ᾿ τὴ μητέρα του.
Γενεὲς γενεῶν οἱ πριγκίπισσες λύπες του
κι ἀπὸ τὴν κούνια του
προφῆτες, ὅσιοι καὶ μάρτυρες
καὶ μοναχοὶ μὲ τὸ τρίχινο ράσο
καὶ τὴν καρδιὰ σὰ γυαλάκι τῆς λάμπας
στὸ ταπεινὸ τὸ γραφεῖο τοῦ ληξιάρχου ἐκεῖ
θὰ πρωτόγραψαν... Σήμερον, τὴν 4ην τοῦ μηνὸς
Μαρτίου, τοῦ ἔτους 1851,
ἐνώπιον ἐμοῦ τοῦ Ληξιάρχου τῆς πόλεως Σκιάθου
ἐμφανισθεὶς (ποιὸς ἐμφανίστηκε)
κι ἀργότερα, ὅσοι ψηλαφίζουν τὰ σκοτάδια καὶ ζοῦν
μὲ τὸ φῶς
Κι ὅσοι ψηφίζουν τὴ θάλασσα καὶ ζοῦν στὰ βουνά-
ἄχ, πόσα, πόσα τῶν ἄλλων, δικά μας, καὶ μόνο
γι᾿ αὐτοὺς-
ὡς σμῆνος ἀπειράριθμον πτερωτῶν ψυχῶν οἱ ἄλλοι.
Καρτερεῖτε κι ἐμέ, νὰ φωνάζει, καρτερεῖτε κι ἐμέ,
νὰ φωνάζω.
Κάπου, κάπου γίνεται μιὰ δίκη γιὰ μᾶς, ναί,
κάποιοι, ναί, κάπου δικάζουν, μακριὰ μᾶς δικάζουν
ἐρήμην μας,
πληρωμένοι δικαστές, ψευδομάρτυρες, διάδρομοι, ναί,
δικηγόροι,
καὶ χρόνια χρόνια, ναί. Τὸ κορμί του θὰ τὸ βλέπει,
πῶς τὸ βλέπει-
κι ὅλους ποὺ σκύβουν ἀπ᾿ τὸ ξανθό τους τὸ ἄλογο
καὶ τοῦ δίνουν ἐλεημοσύνη.
Καθώς, λοιπόν, ἐσήμαινε ὁ ὄρθρος
κι ἐνῶ στεκόταν μπρὸς στὴ βρύση νὰ πλυθεῖ
καὶ φανταζόταν μουσικὲς ποὺ εἶχε κλεισμένες
στὰ δίχτυα τῆς ψυχῆς του
καὶ τὰ νερὰ ἱερουργοῦσαν ἀκόμη μὲς στὸν ὕπνο του
ἐκεῖ γιὰ μᾶς σταμάτησε ἡ ζωή του
ἀλλὰ γιὰ τὸ σκοτεινὸ τρυγόνι
La diritta via era smarrita*.
*Δάντης: Ἡ εὐθεία ὁδὸς εἶχε χαθεῖ.
Ἡ μικρὴ ταπεινὴ ἐκκλησία τοῦ προφήτη Ἐλισσαίου βρισκόταν στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰώνα στὴν ὁδὸ Ἄρεως, στὸ Μοναστηράκι, καὶ ἐκεῖ πήγαινε ὁ Γέροντας καὶ ἔψαλλε στὶς ὁλονυχτίες.
Τὸ ποίημα εἷναι ἕνας φόρος τιμῆς καὶ συγχρόνως μιὰ παραληρηματικὴ ἀλλὰ κατανυκτικὴ συνομιλία τοῦ Μάνου Ἐλευθερίου μὲ τὸ συγγραφέα τῆς Φόνισσας. Τοιχογραφία μὲ ψηφίδες ἀπὸ γεγονότα, πρόσωπα καὶ συμβάντα τῆς ζωῆς τοῦ μεγάλου πεζογράφου μέσα ἀπὸ ἐπιστολὲς καὶ λογοτεχνικὰ κείμενά του.
Μιὰ ἐσωτερικὴ συνομιλία κι ἕνας διάλογος σὰν νυκτερινὸς ψαλμὸς ὀδύνης, ταπείνωσης καὶ συγχρόνως θαυμασμὸς καὶ προσευχὴ πρὸς τὸν Γέροντα, ποὺ τὸ 2001 ἔκλεισαν 150 χρόνια ἀπὸ τὴ γέννηση καὶ 90 ἀπὸ τὴν κοίμησή του.
-Ἡ πρώτη ἔκδοση ἦταν ἀφιερωμένη στὸν Ἀνδρέα Θ. Κίτσο-Μυλωνᾶ καὶ τὸν Εὐγένιο Σώγκα.
-Οἱ δὺο πρῶτες ἐκδόσεις τῆς συλλογῆς «Ἀγρυπνία γιὰ τὸ σκοτεινὸ τρυγόνι στὴν ἐκκλησία τοῦ προφήτη Ἐλισσαίου» κυκλοφόρησαν στὰ 1975 καὶ 1980 σὲ ἐλάχιστα ἀντίτυπα ἐκτὸς ἐμπορίου.(1)
Το κείμενο είναι :
(1)Από τον προσωπικὸ Ἱστοχῶρο του Νεκτάριου Μαμαλοῦγκου
http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/alexandros_papadiamantis/
Και ο Γκάτσος
Δεν έχω σπίτι πίσω για να ρθω
ούτε κρεβάτι για να κοιμηθώ
δεν έχω δρόμο ούτε γειτονιά
να περπατήσω μια Πρωτομαγιά
Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα ‘πες με το πρώτο σου το γάλα
Μα τώρα που ξυπνήσανε τα φίδια
εσύ φοράς τα αρχαία σου στολίδια
και δε δακρύζεις ποτέ σου μάνα μου Ελλάς
που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς
Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα ‘πες με το πρώτο σου το γάλα
Μα τότε που στη μοίρα μου μιλούσα
είχες ντυθεί τα αρχαία σου τα λούσα
και στο παζάρι με πήρες γύφτισα μαϊμού
Ελλάδα  Ελλάδα μάνα του καημού
Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα ‘πες με το πρώτο σου το γάλα
Μα τώρα που η φωτιά φουντώνει πάλι
εσύ κοιτάς τα αρχαία σου τα κάλλη
και στις αρενες του κόσμου μάνα μου Ελλάς
το ίδιο ψέμα πάντα κουβαλάς
Στίχοι Γκάτσος, μουσική Ξαρχάκος, τραγούδι Δημητράτος.
rembetiko Mana Mou Ellas

http://www.youtube.com/watch?v=k8nLLqMibc8&feature=related
Και;έχουμε τέτοια παραδείγματα σήμερα;
Από ένα μικρό δωμάτιο στο Mountain View, στην California ο Sal Khan διδάσκει τον κόσμο Δωρεάν. Ένας παγκόσμιος δάσκαλος 1.516 μαθημάτων που όλο και αυξάνουν. Οι 1.516 βιντεοσκοπημένες μίνι διαλέξεις του διδάσκουν όλη την Υδρόγειο δωρεάν. Τα θέματα του κυμαίνονται από απλή πρόσθεση μέχρι διανυσματικό λογισμό και τις εκστρατείες του Ναπολέοντα. Τα βίντεο του υπάρχουν στο YouTube.
“Ξεκινώ ένα εικονικό σχολείο για τον κόσμο, διδάσκοντας τα πράγματα όπως θα ήθελα να τα διδαχτώ”.
Ο Khan ποτέ δεν σπούδασε επίσημα και δεν είναι δάσκαλος. Τα σύντομα και χαμηλής τεχνολογίας βίντεο του τα φτιάχνει σε μια γωνία της κρεβατοκάμαρας του. Χρησιμοποιεί ένα βίντεο Camtasia των 200 δολαρίων, ενα Wacom Bamboo Tablet των 80 δολαρίων και ένα ελεύθερο αντίγραφο του SmoothDraw3 σε ένα οικιακό PC.
Όμως κάθε μέρα τις διαλέξεις του τις βλέπουν 70.000 φορές, δύο φορές όλο το φοιτητικό δυναμικό του UC Berkeley. Το κοινό του κυμαίνεται από ανθρώπους του δημοτικού μέχρι αναλυτές της Morgan Stanley και Πακιστανούς μηχανικούς. Αφότου ξεκίνησε η ιστοσελίδα του έχει δεχθεί 16 εκατομμύρια επισκέψεις.
Φωτογραφία από:
http://en.wikipedia.org/wiki/Salman_Khan_(educator)
http://www.khanacademy.org/about
Η εικόνα του τείχους του Πειραιά είναι από:
http://llogopedia.blogspot.com/
Υ.Γ.1.Η ανάρτηση που υπολόγιζα δεν ήταν γι’αυτό το θέμα,ήταν για το νέο νομοσχέδιο που ρυθμίζεi τα θέματα της Κοινωνικής οικονομίας, γεγονός που περιμέναμε πολλά χρόνια. Όμως δεν ξέρω τι κώδικες χρησιμοποιούν τα υπουργεία και δεν κατάφερα να ανεβάσω το κείμενο.Φυσικά θα ξαναπροσπαθήσω.
Υ.Γ.2.εδώ και κάποιες ημέρες ,σε ορισμένα blog δεν μου ολοκληρώνει την αποστολή σχολίου,έτσι σε πολλά κείμενα δεν πήγε ποτέ ότι έγραψα.
Το ιστολόγιο δεν ευθύνεται για το περιεχόμενο ξένων ιστοσελίδων.