Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Δεν ντρέπεσαι ρε,

να αυτοακυρώνεσαι πριν να αναρωτηθείς αν υπάρχουν άλλες δυνατότητες;
Οι ισοβίτες. Μια ταινία του  Θόδωρου Μαραγκού που μας θυμίζει όσα δεν  θα έπρεπε να ξεχάσουμε,π.χ, ότι συχνά στη ζωή μας  θα έχουμε να απαντήσουμε στο ερώτημα, σε τι αξίζει η  ελευθερία μας και γιατί.
Αν είστε τολμηροί δοκιμάστε να περιγράψτε  την προσωπική σας άποψη  μέσα σε 5 προτάσεις. 
Αξίζει να είμαι ελεύθερος  για τους κάτωθι λόγους:και συμπληρώστε αναλόγως ...




Υ.Γ.Να ευχαριστήσουμε τον σκηνοθέτη για την απελευθέρωση της ταινίας που πρωτοπαίχθηκε στο Φεστιβάλ  Θεσσαλονίκης τον Νοέμβριο του 2008 και άρεσε πολύ στον κόσμο που την παρακολούθησε.
Καλή διασκέδαση.

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Η Δύναμη των ομάδων


Τα τελευταία χρόνια η οικονομική κρίση λειτούργησε  αποκαλυπτικά για τον τρόπο ζωής 
μας. Όπως αποδείχθηκε πολύ σύντομα, είμαστε όλοι λίγο έως πολύ, ευάλωτοι στα όσα οι πληρωμένοι πολιτικοί σχεδίασαν για το μέλλον μας. Όλοι  βιώνουμε τις επιπτώσεις της κρίσης η οποία δεν ορίζεται  μόνο από τη μείωση στο τζίρο των καταστημάτων και την φορολογία στα εισοδήματά μας. 
Ακόμη και όσοι έχουν περάσει το κατώφλι της  μεσαίας τάξης είδαν τα παιδιά τους να αλλάζουν χώρα κι έμειναν να τα "χαίρονται" απ'το  Skype
Δυστυχώς, όπως μπορεί να διαπιστώσει ο καθένας, βαδίζουμε με γοργά βήματα σε κοινωνίες με εκατομμύρια άνεργους, νεόπτωχους και νεοάστεγους. 
Για μας τους Έλληνες, βασική πηγή  κακοδαιμονίας, «το κράτος» .
Αυτοί όχι  εμείς...
Αλλά το φαινόμενο  της υποτίμησης και της εξαθλίωσης της ζωής δεν είναι ελληνικό, είναι παγκόσμιο και δεν μπορεί να αποδοθεί μόνο στην κρίση που συμβαίνει στην Ανατολή. Εξαπλώνεται από κράτος σε κράτος σε όλο τον κόσμο και είναι εύκολο να το διαπιστώσει όποιος παρακολουθεί τα γεγονότα, απλά για εμάς είναι σοκαριστικό. 
Κατά τις τελευταίες δεκαετίες  η αστυφιλία και η τεχνολογία είχαν σαν αποτέλεσμα την αποξένωση την ανασφάλεια και τον φόβο. Φόβο για το αύριο,για την αρρώστια, την ανεργία, το φαγητό, την προσωπική δύναμη.


Γιορτή δίπλα στα ρακοκάζανα
Λαός λάτρης της επικοινωνίας και των καφενείων πριν εξαντληθούμε  στις άσκοπες συζητήσεις για το ζοφερό μέλλον που μας επιφυλάσσουν  οι κρατούντες την εξουσία-η χώρα μας πωλείται και πωλείται φτηνά-ίσως και να μας ωφελήσει να εντάξουμε στο ρεπερτόριο των προσφιλών μας θεμάτων συζήτησης τη δυνατότητα συστέγασης. 
Να σχεδιάσουμε μόνοι μας το αύριο ενώνοντας πόρους και δυνάμεις. 
Τι κάνουμε;
-Οικιστικούς συνεταιρισμούς, κοινότητες στην Επαρχία ή στις Πόλεις.

-Συγκατοικούμε και έχουμε κοινούς χώρους εστίασης κ.λ.π.

Τη δική του αναφορά στο επείγον αυτό πρόβλημα κάνει και το ιστολόγιο http://astoiko.eu,στο κείμενο που ακολουθεί. 
 Ας δούμε τι έχει να πει.
Π.χ., στο παράδειγμα των 25 νοικοκυριών που δίνει στη σελίδα "Τι Να Κάνουμε", αρκετός κόσμος που δεν έχει σπίτι δικό του ή απλά θέλει να μείνει με παρέα, θα μπορούσε να μένει σε ένα κοινό κτίριο ή  σε περιαστικό αγρόκτημα, ή σε κοντινά σπίτια  με κοινούς χώρους εστίασης, συνάθροισης ,διαμοιρασμό των υποχρεώσεων, κ.λ.π.
ΚΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΘΑ ΠΕΡΝΑΜΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟ ΟΤΙ ΤΩΡΑ, ΑΦΟΥ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ 
ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΜΑΣ!
Διαβάστε ολόκληρη την πρόταση εδώ:
http://astoiko.eu/index.php?option=com_content&view=article&id=18&Itemid=141{1}
Αλλά, δεν αρκεί η στέγη για τον άνθρωπο. 
Δημιουργούμε συνεταιρισμούς και παράγουμε  είδη πρώτης ανάγκης, δηλαδή τροφή και ενέργεια και, ανάλογα με τις δεξιότητες των μελών οτιδήποτε άλλο μπορούμε να προσφέρουμε, προϊόντα ή υπηρεσίες.
Εδώ περισσότερα :http://astoiko.eu/index.php?option=com_content&view=article&id=6&Itemid=107

Το στοίχημα εδώ δεν είναι ούτε οικολογικό, ούτε οικονομικό ή πολιτικό, αλλά όλα αυτά μαζί με κεντρικό σημείο αναφοράς  τη βελτίωση της καθημερινότητας  που θα επωφεληθούν όσοι συμμετέχουν σ' αυτή τη συνέργεια.
Ο στόχος δεν είναι να επανέλθουμε εκεί που ήμασταν πριν την κρίση αλλά να δημιουργήσουμε ένα βιώσιμο τρόπο ανάπτυξης/ζωής και μια καθημερινότητα βασισμένη σε αξίες που τώρα  ανακαλύψαμε ή επανεκτιμήσαμε. 
Ο φόβος  της μοναξιάς, η απειλή για τα  χειρότερα που παραμονεύουν ειδικά για τους μεγαλύτερους σε ηλικία, να  γίνει ελπίδα για κάτι καλύτερο. 
 Όποιος αντιλαμβάνεται πόσο κρίσιμο είναι να υπάρχει ένα διαφορετικό όραμα για το μέλλον, μπορεί να εκτιμήσει θετικά αυτό το εγχείρημα. 

Δεν είναι εύκολο σχέδιο - και εδώ εμπόδιο δεν είναι τα χρήματα αλλά οι προθέσεις όσων θα εμπλακούν γιατί σύντομα θα αμφισβητηθούν.
Όσον αφορά την λειτουργία του δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε για άλλη μια φορά την Αμερική.Υπάρχουν εγχειρήματα σε όλο τον κόσμο που έχουν δημοσιεύσει τα απαραίτητα βήματα  και τα προβλήματα που μπορεί να προκύψουν σε κάθε στάδιο υλοποίησης.

 Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά [συνεχίζεται] Σχόλιο
Το θεσμικό πλαίσιο υπάρχει. Οι προτάσεις που καταθέτει το  http://astoiko.eu, μπορούν με νόμιμο τόπο να υλοποιηθούν,αρκεί κάποιοι να εργαστούν γι'αυτό. Στις μέρες μας, υπάρχει σοβαρή ανάγκη να ενεργοποιηθούν όσοι είναι σε θέση να το κάνουν.Περιμένουμε  τις δικές σας προτάσεις, τις πρωτοβουλίες, τη συμμετοχή,ή τις αντιρρήσεις σας.
{1}τα λινκ μπορεί να μην οδηγούν στο ιστολόγιο,γι'αυτό το κείμενο θα συνεχιστεί με όσα είχαμε κρατήσει σε παλιότερο αφιέρωμα.
Γράψτε ένα σχόλιο

Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

Ένας ξεχασμένος πόλεμος

 Tweet Storm for #Yemen 

Saturday 11 march 2017
Sanaa Time 8:00
Please join Us : #EndYemenSiege 

Βοηθήστε να μαθευτεί

Yemen in a photo:
Man grabs a child by his clothes as he desperately searches for family members under the rubble after a Saudi airstrike
Περισσότερα:
Living in Yemen‏ @Living_Yemen 
Rana H. @ RanaHarbi
https://twitter.com/RanaHarbi/status/840256668588003329

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Παραδοσιακή Αρχιτεκτονική στον Βάλτο


Οι περισσότεροι από εμάς δεν  νιώθουμε και πολύ καλά μόνοι σε έναν κόσμο τρομακτικό που είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Έτσι, για να ελαφρύνουμε κάπως τον συλλογικό μας εφιάλτη, θα κάνουμε μια βόλτα στα  βουνά για να θυμηθούμε πως έκαναν την αφόρητη ζωή τους οι παλιότεροι πιο υποφερτή στους δύσκολους καιρούς.
Το βραβευμένο ντοκιμαντέρ που ακολουθεί είναι ένα αφιέρωμα στους Έλληνες βοσκούς  και γυρίστηκε στα βουνά του Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας. Αφορά τις πρόχειρες κατασκευές που συνήθιζαν οι άνθρωποι στα βουνά για να προφυλάξουν τόσο τον εαυτό τους όσο και τα ζώα τους. Σήμερα γνωρίζοντας περισσότερα, φυσικά μπορεί κάποιος να φτιάξει κάτι πιο καλαίσθητο ακολουθώντας την τεχνική Cob. Όπως όμως θα διαπιστώσετε τα υλικά* και η τεχνική διαφέρουν ελάχιστα.

Την ξενάγηση την έχει επιμεληθεί ο αρχιτέκτονας  Γιώργος Τριανταφύλλου.


*Παρακαλείται αν γνωρίζει κάποιος πως ονομάζονται σήμερα τα φυτά που αναφέρονται στο βίντεο να κάνει έναν κόπο να μας το μεταφέρει.  
Εικόνα από:http://thehollies.ie
Σχετικά κείμενα
Γνωριμία με το ταντούρ
Του βάλτου το κρεβάτι
Αλιμιόνη και αρμυρίκι
Ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη
Γνώσεις παλιές και τεχνικές θεραπείας πολύτιμες
Πάγκαλοι "Γιαχνί"