Ο άγριος δρόμος της ξενιτιάς

Η φωτογραφία από tweet του @blacktom1961* 

Πόση ανθρωπιά μπορεί να κρύβει μια εικόνα; Πόση αλληλεγγύη μπορεί να αποκαλύψει η δυστυχία της προσφυγιάς;
 Βάλσαμο στις ψυχές και αντίδοτο στην θλίψη για τον χαμό των μικρών αγγέλων που χάνονται τόσο άδικα στο Αιγαίο αποτελεί η απαθανάτιση μιας στιγμής που οι πρωταγωνιστές της νόμιζαν τυχαία.
Κάπου στη Λέσβο. Πρόσφατα. Τοποθεσία Σκαμνιά ή Συκαμινέα. 
Μια νεαρή πρόσφυγας, το μωρό της και τρεις ντόπιες ηλικιωμένες γυναίκες. Η μια το ταΐζει και οι τρεις το κοιτούν με λατρεία την ώρα που η μάνα ξαποσταίνει πριν πάρει ξανά τον άγριο δρόμο της ξενιτιάς.
Σίγουρα έχουν δεί πολλά τα μάτια και των τεσσάρων. Αναρωτιέμαι όμως αν και οι γιαγιάδες έζησαν την προσφυγιά. Δεν έχει σημασία τώρα. Ότι κι αν αντιμετώπισαν χθες δεν λησμόνησαν στο σήμερα πως κάποτε υπήρξαν μάνες. Αφαρμάκωτες απο τον δηλητηριώδη ρατσισμό και μισανθρωπισμό που παίρνουν μορφές επιδημίας, συμπεριφέρονται ως άνθρωπος προς άνθρωπο γνωρίζοντας πως και οι δυο, οι τρεις, οι τέσσερις τους και το βρέφος μαζί έχουν ο ένας την ανάγκη του άλλου. Όλοι μας κάποτε έχουμε ο ένας την ανάγκη του άλλου…
Γράφει η Μαρία Δεναξά
Πηγές
http://www.xenitemenos.com/o-agrios-dromos-tis-xenitias/
*https://twitter.com/blacktom1961

Αφανείς Ήρωες: ο δημιουργός της Κοινωνικής Κουζίνας

Στις αρχές του μήνα βρήκα αυτό το αφιέρωμα στο  Provocateur για τον "Άλλο Άνθρωπο".
Ο Κώστας είναι ο άνθρωπος που μετέτρεψε τα συσσίτια σε γεύματα αγάπης και αλληλεγγύης, αλλά όχι μόνο. 
Ενέπνευσε και πολλούς άλλους ανθρώπους που βγήκαν "έξω" να μαγειρέψουν και να προσφέρουν γεύματα με αυτό τον τρόπο. 
Είχαμε αναφερθεί και παλιότερα στη δράση του, την εποχή που αντιμετώπιζε διώξεις και αμφισβήτηση(περισσότερα εδώ).Το αφιέρωμα ακολουθεί και μια πρόταση,που μπορείτε να διαβάσετε στο τέλος.
Εδώ : η ιστοσελίδα του και ακολουθεί το αφιέρωμα

Γράφει ο Παντελής Ζερβός  

Η πρώτη βροχή του χειμώνα σε βρίσκει ακριβώς εκεί που σε άφησε η τελευταία βροχή της άνοιξης, με λάθος ρούχα, παπούτσια και φυσικά χωρίς ομπρέλα. Η πρώτη βροχή του φετινού χειμώνα έπεσε στο Μοναστηράκι, εκεί που η πλατεία μυρίζει σπιτικό φαγητό που αχνίζει, εκεί που αγάπη φτάνει και περισσεύει. 
Η πρώτη βροχή του χειμώνα ανήκει στον Κωνσταντίνο Πολυχρονόπουλο και σε όλους εκείνους τους ανθρώπους που στιγματίζουν την καθημερινότητα μας, γιατί ποτέ δε θέλησαν να ανοίξουν ομπρέλα.

Λίγο πριν ανάψει φωτιά στην πιο βροχερή μέρα του φθινοπώρου και κάτω από ένα υπόστεγο στην καρδιά της Αθήνας, ο κύριος Κώστας μου μίλησε για το παρελθόν του για να κατανοήσω το παρόν του, μου εξήγησε ποιες ταμπέλες ζωής τον οδήγησαν στο να 
μαγειρεύει καθημερινά για εκατοντάδες ανθρώπους σε κάθε γωνιά αυτής της πόλης.
«Το 2009, απολύθηκα μετά από εικοσιπέντε χρόνια απ’ την πολυεθνική που δούλευα. Αρχικά, πίστευα ότι σύντομα θα μπορέσω να βρω κάποια άλλη δουλειά, κάτι 
που μέχρι τα τέλη του 2010 δεν είχε συμβεί.
 Δεν ήταν εύκολα τα πράγματα για μένα, κλείστηκα στο σπίτι και στον εαυτό μου, έγινα ο επαναστάτης του καναπέ και του internet.» 

Κόσμος σταματά τη κουβέντα μας για εγκάρδιες αγκαλιές και σφιχτές χειραψίες. Όσα μου περιγράφει ανήκουν σ’ ένα κοντινό παρελθόν που όμως μοιάζει μακρινό. «Ένιωθα ένα παράσιτο, ένας άντρας σαράντα πέντε χρονών που δεν είχε τίποτα πια να προσφέρει στην 
κοινωνία τους. Έπρεπε να συνέλθω το συντομότερο και έτσι το τέλος γίνηκε αρχή σε μια λαϊκή αγορά στο Αιγάλεω, εκεί που τα πιτσιρίκια χτυπιόντουσαν στα σκουπίδια για ένα σάπιο φρούτο, εκεί που θάψαμε την ανθρωπιά μας. Τρόμαξα με τους ανθρώπους και τον 
εαυτό μου. Συνηθίσαμε να προσπερνάμε αυτές τις εικόνες, νεκρώσαμε το συναίσθημα μας».

Μου περιγράφει τις τότε αγωνίες του, πώς θα κατάφερνε να προσφέρει, πώς θα μπορούσε να επικοινωνήσει το φαγητό ώστε να μάθει τις ανάγκες των ανθρώπων, χωρίς 
η πράξη του να θεωρηθεί φιλανθρωπία, συσσίτιο ή ελεημοσύνη, λέξεις που συμφωνήσαμε ότι απεχθανόμαστε.

 «Πρόκειται για γεύμα αγάπης, αλληλεγγύης και σεβασμού απ’ τον άνθρωπο στον 
άνθρωπο. Δεν υπάρχει καμία διάκριση καμία προϋπόθεση γι’ αυτόν που θα πάρει φαγητό από εμάς. 
Ό,τι ρίχνω στην κατσαρόλα μου, είναι πράγματα που μου έχει δώσει ο απλός κόσμος. Δε δέχομαι προσφορές από καμία πολυεθνική παρά μόνο απ’ τον άνθρωπο που θα 
έρθει ανώνυμα, να προσφέρει το οτιδήποτε. 
Δεν ευχαριστώ κανέναν, αυτό είναι η αλληλεγγύη!» 
Ο Ευρωπαίος Πολίτης του 2015, είναι ο κύριος Κώστας, ένας πολίτης που δεν αναγνωρίζει μια ήπειρο που πνίγηκε στον κανιβαλισμό της, παρασέρνοντας τους ανθρώπους της να ζουν και να πεθαίνουν στο δρόμο της λιτότητας και της απονιάς.

 «Η μόνη Ευρώπη που δέχομαι, είναι αυτή του πολιτισμού και της ανθρωπιάς 
χωρίς διακρίσεις. Από μόνη της η φράση Ευρωπαίος πολίτης είναι ρατσιστική. Για τους λόγους αυτούς, δεν μπορώ να παραλάβω το βραβείο αυτό». 

Οι άνθρωποι δεν πρέπει να αφήνονται στο έλεος τους γιατί τότε δικαιολογούνται και τα πιο άγρια ένστικτά τους, ένστικτα που θεριεύουν στα βάρβαρα χρόνια της κρίσης και της προσφυγιάς. Θυμάται το καλοκαίρι και τη Μυτιλήνη, δεν θα ξεχάσει ποτέ τους μαύρους εκείνους μήνες. «Οι δυο μήνες στη Μυτιλήνη σημάδεψαν τη ζωή μου ολοκληρωτικά.
 Πρώτη φορά μαγείρεψα για δυο χιλιάδες άτομα. Είδα ανθρώπους να μένουν στο δρόμο 
διωγμένοι από πόλεμο και να με βοηθούν στο μαγείρεμα. 
Άνθρωπος έβαλε το μαχαίρι στο λαιμό του απειλώντας ότι θα αυτοκτονήσει αν δεν του έδινα φαγητό για τα παιδιά του».

Δεν ψήφισε στις εκλογές, δεν τον αφορά η κομματική πολιτική, τον αφορά μόνον ο άνθρωπος και πώς αυτός θα κατανοήσει τον διπλανό του.
 «Αν μπορούσαμε να συνειδητοποιήσουμε οι απλοί άνθρωποι το μέγεθος του πόνου, θα ’χαμε κάνει και τους ισχυρούς αυτού του πλανήτη να το καταλάβουν. Το μόνο όμως που μας νοιάζει είναι ο μικρόκοσμος μας. Αυτός που έχει να φάει, δεν μπορεί να νιώσει αυτόν που δεν έχει, μόνο τον λυπάται. Ας σκεφτεί λοιπόν κατά πόσο του αρέσει να λυπούνται τον ίδιο» 

Το νερό έχει πάρει βράση και ο κύριος Κώστας πρέπει να αναλάβει δράση. Μας καλεί στο σπίτι του «Άλλου Ανθρώπου» στον Κεραμεικό, Πλαταιών 55 απ’ τις δέκα το πρωί μέχρι την ώρα που πάνε για μαγείρεμα να πιούμε καφέ, να ακούσουμε μουσική και να διαβάσουμε, να κάνουμε μπάνιο αν μας χρειάζεται. «Λειτουργεί σαν ένα οποιοδήποτε σπίτι μόνο που δεν κοιμάσαι και αυτό γιατί δεν μπορώ να κάνω επιλογή στο ποιος θα μείνει και 
ποιος όχι».

Μαζεύω να φύγω κάτι που δεν τον βρίσκει σύμφωνο και μοιάζει να μη μπορώ να το διαπραγματευτώ. «Το μότο μου είναι, ότι είναι προτιμότερο κάποιος που δεν έχει 
ανάγκη, να φάει έστω και μια πιρουνιά απ’ το ίδιο φαγητό που θα φάει ένας που έχει.
 Μ’ αυτόν τον τρόπο γινόμαστε όλοι ίσοι». 
Έτσι και έγινε! Το μεσημέρι αυτό, ξέχασα το φαγητό της μαμάς και έφαγα μακαρονάκι 
κοφτό με λουκάνικα απ’ τον μάγειρα της πλατείας, έκατσα στο πεζοδρόμιο και σκέφτηκα ότι αν κάπου πρέπει να ενωθούν οι ζωές μας, ας είναι σ’ αυτήν την πλατεία που σκάει από νοιάξιμο και παρηγοριά!

Στο site της Κοινωνικής Κουζίνας «Ο Άλλος Άνθρωπος», κάθε Κυριακή μπορείτε να ενημερώνεστε για τις δράσεις της επερχόμενης βδομάδας, να μάθετε τι και που μπορείτε να προσφέρετε, πώς μπορείτε να στήσετε μια κουζίνα σε κάθε γειτονιά. 
Ο «άλλος» άνθρωπος είμαι εγώ και εσύ. Να θυμάστε να μη ξεχάσετε ότι υπάρχουν χέρια που απ’ το άδικο έχουν σφίξει, έχουνε σφίξει και έχουν γίνει μια γροθιά και μ’ άλλα 
χέρια έχουν σμίξει για να σβήσουν τη φωτιά και ίσως τα χέρια τα δικά μας να ’ναι χέρια σαν και αυτά!

*Οι Αφανείς Ήρωες είναι μια ενότητα που στόχο έχει να αφουγκραστεί μια κοινωνία που ψάχνει τις ανάσες της! 
Με τη στήριξη και τις δικές σας προτάσεις επιχειρούμε να γνωρίσουμε όλοι μαζί ανθρώπους που συμβάλλουν χωρίς κανένα προσωπικό όφελος στο να κάνουν τη ζωή των συνανθρώπων τους καλύτερη, ευκολότερη και ασφαλέστερη συσπειρώντας κι άλλους στον ίδιο σκοπό. 
Βοηθήστε μας να τους αναδείξουμε για να ακουστούν σε μια χώρα βαρήκοη. Στείλτε μας την πρότασή σας για τον επόμενο Αφανή Ήρωα στο info@provocateur.gr.

Φωτογραφίες: Παντελής Ζερβός 
Βοηθός Φωτογράφου: Γιώτα Βαρδάλου
Πηγή: http://provocateur.gr/well-being/10709/afaneis-hrwes-o-dhmioyrgos-ths-koinwnikhs-koyzinas

Μια γιορτή αλληλεγγύης αφιερωμένη στο Π.Φύσσα

Μια γιορτή αλληλεγγύης αφιερωμένη στο Π.Φύσσα

Την Κυριακή 27 Οκτώβρη 6 μ.μ. Πλατεία Ηρώων Πολυτεχνείου η κίνηση πολιτών Μοσχάτου «Μεσοποταμία» πραγματοποιεί μια γιορτή αντίστασης και αλληλεγγύης για τα 10 χρόνια ζωής της Κίνησης αφιερωμένη στον Παύλο Φύσσα, που δολοφονήθηκε από τον χρυσαυγίτη Γιώργο Ρουπακιά.

Το Πείραμα της ΒΙΟΜΕ

Την επόμενη βδομάδα ξεκινά το 4ο Φεστιβάλ Αλληλέγγυας και Συνεργατικής Οικονομίας. 
Μέσα στο χώρο του φεστιβάλ, στο "αυτόνομο χωριό" θα γίνουν συζητήσεις αλλά και πρακτικά εργαστήρια  όπου ο επισκέπτης θα είναι σε θέση  να ανταλλάξει απόψεις,να μάθει πως μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του σε τροφή, υγεία, εκπαίδευση, εργασία, ενέργεια κ.α . 
Στην θεματική για την εργασία  θα αναπτυχθούν τα ζητήματα της αυτοδιαχείρισης της εργασίας, οι Κοινωνικές επιχειρήσεις, οι Κολλεκτίβες εργασίας,  κ.α.
Με αφορμή αυτή τη διοργάνωση είναι ευκαιρία  να θυμηθούμε τις περιπέτειες των ανέργων στη χώρα μας. Στο www.vice.com είχε ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα στη ΒΙΟ.ΜΕ. που αξίζει το χρόνο μας.Τα προβλήματα που έχουν αντιμετωπίσει μετά το κλείσιμο του εργοστασίου είναι ενδεικτικά του κράτους  που λειτουργεί σαν Λερναία Ύδρα, ακυρώνοντας  τις ζωές όσων βρεθούν στην ανεργία.
Δείτε εδώ το αφιέρωμα στο vice

http://www.vice.com/gr/video/to-pirama-tis-viome-video

Και εδώ ένα παλιότερο από το 2013.

https://www.youtube.com/watch?v=aQ1dzUG9UmI
 Υπάρχουν σήμερα  23 εκατομμύρια άνεργοι και πάνω από 113 εκατομμύρια άτομα απειλούνται από τη φτώχεια ή τον αποκλεισμό,όπως παραδέχεται το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο (ΕΚΤ)* (το 2012 αυτοί οι αριθμοί)στην "ευημερούσα" Ευρώπη!!.
Στην παράγραφο (17) αναφέρει:τα κράτη μέλη και οι περιφέρειες θα πρέπει να ενθαρρυνθούν για μόχλευση του ΕΚΤ με τη βοήθεια χρηματοδοτικών μέσων, ώστε να δοθεί υποστήριξη π.χ. σε σπουδαστές, στη δημιουργία θέσεων εργασίας, για την κινητικότητα των εργαζομένων, την κοινωνική ένταξη και την κοινωνική επιχειρηματικότητα!!! Μπορούμε να γελάμε μέρες με όσα ζούμε σαν πολίτες της Ε.Ε., αλλά μετά τα γέλια ας δούμε τι μπορούμε να μάθουμε από την εμπειρία των απολυμένων.
Η εμπειρία τους αξίζει να καταγραφεί. Μια μικρή γεύση μπορεί να πάρει κανείς από το βίντεο,αλλά και από κοντά (φαντάζομαι)για περισσότερες λεπτομέρειες στο Φεστιβάλ.

Κείμενο στήριξης και υπογραφής

Εμείς οι εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ. εγκαταλειμμένοι από την εργοδοσία που μας χρωστάει τεράστια ποσά – δεδουλευμένα και υπερήμερα- αποφασίσαμε να κρατήσουμε το εργοστάσιο και να επιβιώσουμε, κόντρα σε αυτό που επιβάλουν οι καιροί της καπιταλιστικής κρίσης και των αντεργατικών μέτρων.

Μέσα από διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας και πλήρους οριζοντιότητας , προσπαθούμε δυο-μισή χρόνια τώρα (και ενώ όλη η κοινωνία υποφέρει ) να κρατηθούμε ζωντανοί, δυνατοί , με πλήρη ενέργεια και μακριά από τον φόβο της κατάθλιψης.

Αποφασίσαμε μέσα σε αυτό το εργοστάσιο που έχουμε κατειλημμένο να κάνουμε αυτό που κυβερνώντες, καθεστωτικά ΜΜΕ και τα τσιράκια τους, θέλουν να πείσουν την εργατική τάξη πως είναι αδύνατο.
Καταφέρνουμε να επιβιώσουμε και παράλληλα να επιβάλουμε μια λύση, για την επαναλειτουργία του εργοστασίου κάτω από:

«εργατικό έλεγχο της παραγωγής και αυτό-διεύθυνση μέσα από την συνέλευση των εργαζομένων».

Σε αλλεπάλληλες συναντήσεις με το υπουργείο εργασίας, και με τον καθημερινό μας αγώνα, καταφέραμε να προωθήσουμε μια λύση που μας επιτρέπει να το κάνουμε πράξη .

Σήμερα ζητάμε την υποστήριξη συνανθρώπων μας που έτσι κι αλλιώς είναι δίπλα μας από την πρώτη στιγμή και μας δίνουν κουράγιο να συνεχίσουμε.

Ζητάμε την υπογραφή σας για την στήριξη στον αγώνα που δίνουμε μαζί.
Ζητάμε με την υπογραφή σας να γίνετε «Αλληλέγγυος υποστηρικτής -τρια» *για να έχει η πλειοψηφία της κοινωνίας την ευκαιρία να συμμετέχει στις δημοκρατικές διαδικασίες λειτουργίας του εργοστασίου.
Ζητάμε να γίνεται συμμέτοχοι στο άνοιγμα του δρόμου για να περάσουν τα εργοστάσια στα χέρια των εργατών, για μια κοινωνία χωρίς αφεντικά και εκμετάλλευση.
Αγωνιστικά οι εργαζόμενοι της ΒΙΟ.ΜΕ.

Τι είναι «Αλληλέγγυος υποστηρικτής -τρια»:

Στα πλαίσια της συνεχούς επαφής με όλα τα κομμάτια της κοινωνίας, ο συνεταιρισμός της ΒΙΟΜΕ αναγνωρίζει στο νέο καταστατικό του το ρόλο του «αλληλέγγυου υποστηρικτή», που με μία μικρή συνδρομή, ανταλλάξιμη με προϊόντα του εργοστασίου, έχει δικαίωμα να ενημερώνεται για κάθε εξέλιξη, τόσο στον αγώνα όσο και στην παραγωγή, να παρακολουθεί και να παρεμβαίνει στις ανοιχτές συνελεύσεις του συνεταιρισμού και να συνδιαμορφώνει την εξέλιξη του εγχειρήματος με το δικαίωμα συμβουλευτικής ψήφου. Χτίζεται έτσι μία γέφυρα ανάμεσα στον εργατικό και τον κοινωνικό έλεγχο της παραγωγής, και δίνεται η δυνατότητα σε όλους μας να συμμετάσχουμε ενεργά στο σημαντικότερο εγχείρημα εργατικής αυτοδιεύθυνσης στη χώρα μας.
Δείτε (εδώ) περισσότερα

*ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ
ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
Βρυξέλλες, 14.3.2012

Παμπειραϊκή Πρωτοβουλία Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών

Παιδιά από τη Χομς της Συρίας  που διασώθηκαν από την ελληνική ακτοφυλακή χθες, όταν το σκάφος τους ναυάγησε, ευτυχισμένα  χαμογελούν στο φακό.

423 ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΔΙΕΣΩΘΗΣΑΝ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ 24ΩΡΟ

Στο λιμάνι του Πειραιά κατέπλευσαν σήμερα τρία επιβατηγά πλοία από τη Λέσβο μεταφέροντας συνολικά 4.911 μετανάστες από τη Μυτιλήνη. [ 13:52 6/10 ]

Νέα τραγωδία χθες με πρόσφυγες  στα ανοιχτά της Λιβύης. Έχουν ήδη εντοπιστεί 95 σοροί και οι έρευνες συνεχίζονται...

Πρώτη νύχτα στην Ευρώπη και κοιμούνται στο δρόμο. Λέσβος, Ελλάδα.

Δεν υπάρχουν τέντες για όλους!

Γονείς ντύνουν τα παιδιά τους μετά από μια δύσκολη νύχτα. Ήταν από αυτούς που έφτασαν το προηγούμενο βράδυ στην Λέσβο.

Πρόσφυγες προσπαθούν να ζεσταθούν με μια φωτιά στην παραλία

Οικογένειες με παιδιά  απομακρύνονται  από την ακτή που έφτασαν με τις υπερφορτωμένες βάρκες μέσα στο σκοτάδι. Η Τουρκία αύξησε τις περιπολίες  λόγω της επίσκεψης του Έλληνα πρωθυπουργού στη Λέσβο. 

Οι βάρκες  χθες  και σήμερα φθάνουν το βράδυ  αφού το σύστημα είχε μπλοκάρει όλη την ημέρα. Μόνο τέσσερις βάρκες έφτασαν στη Λέσβο σήμερα, σε σύγκριση με τις δεκάδες που περνούσαν τις τελευταίες ημέρες. 
Μεγάλη αλλαγή.(πηγή:https://twitter.com/bouckap)

"Είναι γι' αυτό που ρίσκαρα τη ζωή μου" 

Αξίζουν  στοιχειώδη  έστω αξιοπρέπεια και την αλληλεγγύη  μας.

Οι πρόσφυγες  δεν είναι ζητιάνοι και δεν θέλουν τον οίκτο μας. 
Αναζητούν ένα καταφύγιο  μακριά από τον πόλεμο και μια ευκαιρία να ζήσουν αυτοί και τα παιδιά τους.
Χιλιάδες άνθρωποι κοιμούνται έξω στην ύπαιθρο της "πολιτισμένης " Ευρώπης χωρίς τροφή και νερό, χωρίς ρούχα , χωρίς μια τέντα  συχνά κάτω από τη βροχή, κουρασμένοι, χωρίς τα στοιχειώδη, και ο καιρός κρυώνει. Όλοι γνωρίζουμε πως "λεφτά υπάρχουν" και όπως δηλώνουν οι υπεύθυνοι στα ΜΜΕ δίνονται για  την υποστήριξη των προσφύγων. Εκατομμύρια σφυρίζουν ποιος  ξέρει σε ποιων τις τσέπες.  Ξέρουμε όμως  πως αν δεν ήταν οι αλληλέγγυοι  πολίτες τα πράγματα θα είχαν κυλήσει χειρότερα για όλους.
Η ροή μπορεί να ανακόπηκε για λίγο, όμως αυτό δεν σημαίνει πως θα σταματήσει.
Οι ανάγκες για  τροφή και ρούχα, για λίγη χαρά, παιχνίδι και γιατρούς δεν έχουν καλυφθεί.
Δεν είναι λίγες οι προσπάθειες που κάνουν αυτοοργανωμένες ομάδες σε όλη την Ελλάδα και πραγματικά μπορεί εύκολα κανείς να συνεισφέρει ότι μπορεί.
Η αλληλεγγύη δεν απαιτεί πάντα χρήματα.
Πάρτε ιδέες.
https://twitter.com/hashtag/notara26?src=hash
http://www.refugees-welcome.net/

Φορείς του Πειραιά, θέλοντας να προσφέρουν βοήθεια στους πρόσφυγες που φτάνουν με τα πλοία από τα νησιά του Αιγαίου, συνέστησαν την Παμπειραϊκή Πρωτοβουλία Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών ζητώντας  από άλλους δημότες της πόλης να στηρίξουν την προσπάθεια δηλώνοντας εθελοντές.
 Αυτές τις μέρες στήνεται  μια βάση υποδοχής και περίθαλψης των προσφύγων που φθάνουν από τα νησιά ταλαιπωρημένοι για να συνεχίσουν το δύσκολο ταξίδι τους προς την κεντρική Ευρώπη, μέσα στον Επιβατικό Σταθμό Περικλέους (Ακτή Βασιλειάδη, Πύλη Ε1).
Όποιοι ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν  στην προσπάθεια μπορούν να δηλώσουν διαθεσιμότητα (ποιες μέρες/ώρες) στο e-mail: ypostirixistousprosfygespireas@gmail.com ή στα τηλ. 6945174077, 6973015219, 6936895088  και  2104123952
Διαβάστε περισσότερα (εδώ)
Αλληλεγγύη στους πρόσφυγες  από την ERTOpen http://www.ertopen.com/news/ellada/koinwnia/item/36557-allhleggyh-stoys-prosfyges

Πόσο κοστίζει μια αγκαλιά;

Βοήθεια σε μια μητέρα με δυο παιδιά

Τα αποτυπώματα της Δύσης παντού στη Συρία 

Η Ευρώπη από τη μια δίνει άσυλο και από την άλλη συνεχίζει τις μυστικές επεμβάσεις στη Συρία που τροφοδοτούν τον πόλεμο, γράφει η ελληνίδα δημοσιογράφος Φραγκίσκα Μεγαλούδη. 
SDNA @Sdna_gr

From Russia with love - http://www.sdna.gr/genikes-eidiseis/article/121780/russia-love

Ακόμη ολοένα και συχνότερα διαβάζουμε κάτι σαν αυτό:
Ο βρετανός υπουργός Άμυνας Μάικλ Φάλον είπε ότι «δεν μπορούμε να αφήνουμε άλλες χώρες να κρατούν ασφαλείς τους δρόμους μας» στις  05/10/2015

https://youtu.be/OmqOlxNQABI

Οι εικόνες από την Υεμένη  είναι το ίδιο αποκαρδιωτικές

Ο χρήστης Peter Bouckaert έκανε Retweet

Donatella Rovera @DRovera  Πριν από 14 ώρες
New @amnesty report on #Yemen : Call 4 Halt 2 Arms Transfers & Accountability 4 War Crimes 
https://www.amnesty.org/en/latest/news/2015/10/yemen-call-for-suspension-of-arms-transfers-to-coalition-and-accountability-for-war-crimes/

Πηγή:
https://twitter.com/bouckap

Φιλανθρωπία, Διπλωματία και Business:ΕΞΑΝΤΑΣ

Τον Ιούλιο του 2011, το Κέρας της Αφρικής πλήττεται από λιμό. Πάνω από 13 εκατομμύρια άνθρωποι απειλούνται από την πείνα.
 Η Σομαλία, η Κένυα και η Αιθιοπία βρίσκονται στο επίκεντρο μιας τρομερής ανθρωπιστικής κρίσης και τα Ηνωμένα Έθνη κάνουν έκκληση στη διεθνή κοινότητα για άμεση επισιτιστική βοήθεια.
Είναι η πολλοστή φορά που ένας λιμός σκορπά το θάνατο στην Αφρική. 
Εδώ και δεκαετίες οι οθόνες μας γεμίζουν από εικόνες σκελετωμένων Αφρικανών και πάντα ο λεγόμενος ανεπτυγμένος κόσμος τους στέλνει βοήθεια. 
Τι, όμως, δε γίνεται σωστά και η Μαύρη Ήπειρος εξακολουθεί να πεινάει;
 Γυρισμένο στην Κένυα και τις Η.Π.Α., τις δύο άκρες του ανθρωπιστικού νήματος, το «Φιλανθρωπία, Διπλωματία και Business» διερευνά τις όχι και τόσο αλτρουιστικές πτυχές ενός συστήματος, που  εγκλωβίζει τα φτωχά κράτη της Αφρικής στο φαύλο κύκλο της εξάρτησης και της πείνας.



Σενάριο, Σκηνοθεσία: Γιώργος Αυγερόπουλος / Επιτόπια Έρευνα  και Οργάνωση Θέματος: Γεωργία Ανάγνου / 
 Μια παραγωγή της Small Planet για την ΕΡΤ © 2011-2012

Η Τουρκάνα είναι μια άνυδρη και απομονωμένη περιοχή στη βορειοδυτική Κένυα, που βρέθηκε στο επίκεντρο κατά τη διάρκεια του πρόσφατου λιμού. Εδώ ζει μια από τις πιο παραδοσιακές φυλές της χώρας, που έχει πάρει το όνομά της από τον τόπο  που τη φιλοξενεί. Οι Τουρκάνα είναι νομάδες κτηνοτρόφοι. Επί αιώνες είχαν μάθει να επιβιώνουν σε αυτή τη σκληρή γη, εξαρτώμενοι από τις περιόδους των βροχών.
Όταν το ανώτερο παγκόσμιο όριο υποσιτισμού είναι 15%, σε κάποιες περιοχές της Τουρκάνα ήταν πάνω από 37%
Όμως η εντεινόμενη ξηρασία των τελευταίων χρόνων απειλεί πλέον την ίδια τους την ύπαρξη. Τα ζώα τους πεθαίνουν από την πείνα και τη δίψα, ενώ όσο σκληρά κι αν δουλεύουν τη γη, αυτή δε μπορεί να παράγει χωρίς νερό. Η τελευταία περίοδος ξηρασίας που έπληξε το Κέρας της Αφρικής χαρακτηρίστηκε ως η χειρότερη των τελευταίων 60 ετών.
«Εγώ είχα δύο κατσίκες, δύο όχι πέντε, και όλες πέθαναν. Και ήταν τόσο αδύναμες που δε μπορούσαμε καν να τραφούμε από αυτές, ακόμα κι όταν πέθαναν», μας εξιστορεί η Έσεκον Λοκογιέν. «Είχα και ένα μικρό χωράφι, αλλά δεν είχε σημασία, γιατί οι καλλιέργειες που βάζαμε καίγονταν απ’ τον καυτό ήλιο πριν παράγουν ο,τιδήποτε».  Οι Τουρκάνα έχασαν κάθε μέσο για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους. Ακόμα και οι άγριοι καρποί που θα μπορούσαν να τους προσφέρουν μια ελάχιστη τροφή είχαν γίνει πια εξαιρετικά σπάνιοι.

"Λόγω των αλλεπάλληλων περιόδων ξηρασίας, τα επίπεδα υποσιτισμού πραγματικά εκτοξεύτηκαν. Όταν το ανώτερο παγκόσμιο όριο υποσιτισμού είναι 15%, σε κάποιες περιοχές της Τουρκάνα ήταν πάνω από 37%», σημειώνει η Ρόουζ Ογκόλα, εκπρόσωπος του Παγκόσμιου Επισιτιστικού Οργανισμού- WFP στην Κένυα".

ΧΡΟΝΙΚΟ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΝΤΩΝ ΘΑΝΑΤΩΝ

Περίπου 100.000 χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια του λιμού στη Σομαλία, την Κένυα και την Αιθιοπία. 29.000 ήταν παιδιά κάτω των 5 ετών.
Κι όμως, αυτή η ξηρασία είχε προβλεφθεί και θα είχαν σωθεί ζωές αν το σύστημα λειτουργούσε διαφορετικά. 
Μετά το βιβλικό λιμό που έπληξε την Αιθιοπία το '84-'85 με ένα εκατομμύριο θύματα, η αμερικάνικη κυβέρνηση δημιούργησε ένα σύστημα πρόγνωσης για επικίνδυνες ξηρασίες, προκειμένου να μην επαναληφθούν ποτέ πια τέτοιες τραγωδίες στο μέλλον. 
 Το σύστημα αυτό ήδη από το 2010 είχε προειδοποιήσει για το τι επρόκειτο να συμβεί.

«Το είχαμε προβλέψει και προειδοποιούσαμε μήνες πριν. Οι γνώσεις μας αυτό τον καιρό είναι τόσο εξελιγμένες που ξέρουμε μήνες μπροστά. Προειδοποιούσαμε πριν καν υπάρξει η κρίση», αποκαλύπτει η Μπετίνα Λούσερ, εκπρόσωπος του WFP.

«Έχασα την αδερφή μου», μας λέει η κ. Ατιένγκο. «Ήταν ηλικιωμένη και πολύ αδύναμη, έλιωσε από την πείνα και τη δίψα. Δε μιλούσε καθόλου, κοιμόταν εδώ όλη μέρα και κάποια στιγμή έφυγε. Ήταν τότε που κρατούσαμε το στομάχι μας με κάτι κουρέλια.
 Το φαγητό ήρθε αργά, πέντε μήνες αφότου πέθανε».
Σε κάθε σπίτι έχουν να σου πουν μια παρόμοια ιστορία, για ένα γείτονα, ένα συγγενή. 
Σε κάθε χωριό υπάρχουν πρόχειροι τάφοι. Οι Τουρκάνα, όπως και τόσοι άλλοι στις γειτονικές χώρες, αφέθηκαν να λιμοκτονήσουν. Έπρεπε πρώτα άνθρωποι να πεθάνουν, και μετά να κινητοποιηθεί η διεθνής κοινότητα.
"Δυστυχώς η διεθνής κοινότητα προσέχει μόνο αν δει παιδιά που πεθαίνουν", λέει η Μπετίνα Λούσερ. "Όταν το θέμα γίνεται πιο ενδιαφέρον για τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, τότε τείνεις να έχεις έντονη ανταπόκριση από το κοινό, κάτι που είναι εξαιρετικά βοηθητικό", εξηγεί ο Μάρκ Μπάουντεν, στέλεχος του ΟΗΕ.
 "Πιέζουν τους πολιτικούς σε δράση. Όταν το κοινό ενδιαφέρεται, τότε οι πολιτικοί γνωρίζουν πως πρέπει να ανταποκριθούν, επειδή η κοινή γνώμη περιμένει από αυτούς να κάνουν κάτι".

Η ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ ΩΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ

Δεν είναι η πρώτη φορά που η φυλή των Τουρκάνα έρχεται σε επαφή με τους λευκούς των Μ.Κ.Ο και των διεθνών οργανισμών. Η χρόνια πείνα μαστίζει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού τους. Λαμβάνουν βοήθεια τα τελευταία 15 χρόνια. 
Ανήκουν στους σχεδόν ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους που δεν έχουν πρόσβαση στην καθημερινή τους τροφή.
 Η χρόνια πείνα, παρ’ όλο που σπάνια φτάνει στα βραδινά δελτία, είναι θανάσιμη και αφήνει πίσω της κάθε χρόνο 50 εκατομμύρια νεκρούς.
Αν δείτε για παράδειγμα στην εκπαίδευση ζώων, θα δείτε ότι εκπαιδεύουν τους ελέφαντες και τους χιμπατζήδες χρησιμοποιώντας φαγητό, έτσι δεν είναι; 
Του δίνουν ένα μικρό μπισκότο ή κέρασμα. Έτσι κι εδώ, την επόμενη φορά που οι Αμερικάνοι θα σου πουν «πήδα», εσύ θα πηδήξεις. Καταλάβατε τι εννοώ;
Για να αντιμετωπίσει την πείνα, η διεθνής κοινότητα έχει επιλέξει ως λύση τη διανομή φαγητού σε όσους το έχουν ανάγκη. 
Ωστόσο, από τη γέννησή της το 1954 έως σήμερα, η επισιτιστική βοήθεια δεν ήταν ποτέ ζήτημα απλώς ανθρωπισμού. 
Ήταν θέμα οικονομικών και πολιτικών συσχετισμών, με βασικό πρωταγωνιστή τις Η.Π.Α.
«Ο απλός λόγος για τον οποίο όλοι εστιάζουν στην αμερικάνικη πολιτική για την επισιτιστική βοήθεια, είναι ότι οι Η.Π.Α παρέχουν το 50-60% της παγκόσμιας επισιτιστικής βοήθειας κάθε χρόνο», εξηγεί ο Κρις Μπάρετ, Καθηγητής Αγροτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ.
Ο Πρόεδρος Αϊζενχάουερ ήταν αυτός που το 1954 θέσπισε πρώτη φορά την παροχή επισιτιστικής βοήθειας, με τον περίφημο νόμο 480. Ήταν ένας πρόσφορος τρόπος να διατεθούν τα αγροτικά πλεονάσματα της χώρας, αποτελώντας ταυτόχρονα εργαλείο οικονομικής και εξωτερικής πολιτικής. 
Το 1961, ο πρόεδρος Κένεντι αναγνώρισε τον νόμο 480 ως θεμελιώδους σημασίας  για τις Η.Π.Α και τον μετονόμασε σε "Φαγητό για την Ειρήνη". Μέσα σε λίγες λέξεις καθόρισε ολόκληρη την αμερικανική πολιτική: 
«Το φαγητό είναι δύναμη, το φαγητό είναι ειρήνη, το φαγητό είναι ελευθερία και το φαγητό είναι μια βοήθεια προς τους λαούς, των οποίων επιθυμούμε την καλή διάθεση και φιλία».
Έτσι κατά την περίοδο του ψυχρού πολέμου, μεγάλες ποσότητες βοήθειας σε τρόφιμα κατευθύνθηκαν σε χώρες φιλικά προσκείμενες προς τις Η.Π.Α, κάτι που συνεχίζεται ως τις μέρες μας.
«Αν μιλάμε για διπλωματία, είναι ένας πολύ συγκεκριμένος τρόπος προκειμένου να προωθήσεις την εθνική σου ατζέντα προς κάποιο άλλο κράτος», σημειώνει σκωπτικά ο Τζέιμς Σικουάτι, φιλελεύθερος οικονομολόγος της Κένυας. 
«Αν δείτε για παράδειγμα στην εκπαίδευση ζώων, θα δείτε ότι εκπαιδεύουν τους ελέφαντες και τους χιμπατζήδες χρησιμοποιώντας φαγητό, έτσι δεν είναι; Του δίνουν ένα μικρό μπισκότο ή κέρασμα. 
Έτσι κι εδώ, την επόμενη φορά που οι Αμερικάνοι θα σου πουν «πήδα», εσύ θα πηδήξεις. Καταλάβατε τι εννοώ;».

ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΟΦΕΛΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ

Ο νόμος 480 προέβλεπε ότι οι ΗΠΑ παρέχουν βοήθεια σε είδος, με προϊόντα που έχουν καλλιεργηθεί σε αμερικανικό έδαφος, και που το 75% αυτών υποχρεωτικά πρέπει να μεταφερθεί από αμερικανικές ναυτιλιακές εταιρείες. Έτσι, πέρα από την εξωτερική πολιτική, η επισιτιστική βοήθεια είχε και άλλα οφέλη στο εσωτερικό της χώρας, για τις μεγάλες αμερικάνικες εταιρείες τροφίμων και τις ναυτιλιακές εταιρείες.
Μέχρι να φτάσει το φαγητό από τα λιμάνια της Αμερικής στους ανθρώπους που το έχουν ανάγκη περνούν έως και 6 μήνες
"Και αυτό σημαίνει ότι ο εφοπλιστής έχει μεγάλα συμφέροντα στην πολιτική της βοήθειας φαγητού", επισημαίνει ο Κρις Μπάρετ. "Και είναι ένα τρομερά αποτελεσματικό λόμπι. 
Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών είναι η μοναδική κυβέρνηση στον κόσμο που δεν έχει κάνει καμία ουσιαστική κίνηση στο να προμηθεύεται φαγητό τοπικά με σκοπό να απαντήσει γρηγορότερα και πιο φθηνά στα επείγοντα φαγητού που εμφανίζονται".
Το Γραφείο Κυβερνητικής Λογοδοσίας των Η.Π.Α, ο κρατικός οργανισμός που ελέγχει το πού πηγαίνουν τα χρήματα του αμερικανού φορολογούμενου, έχει επισημάνει το πρόβλημα: "Μέχρι να φτάσει το φαγητό από τα λιμάνια της Αμερικής στους ανθρώπους που το έχουν ανάγκη περνούν έως και 6 μήνες", λέει ο εκπρόσωπος του οργανισμού κ. Μελίτο. "Από τα χρήματα που δίνονται, μόνο τα μισά πηγαίνουν για αγορά φαγητού. Τα υπόλοιπα πηγαίνουν στις ναυτιλιακές εταιρείες και γενικά στη μεταφορά του".

ΕΞΑΡΤΩΜΕΝΟΙ ΑΠ' ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ

Η ημέρα που φτάνει το φαγητό στις κοινότητες που λιμοκτονούν είναι μια μέρα χαράς. 
Στην Τουρκάνα, οι κάτοικοι υποδέχονται με τραγούδια τους ανθρώπους των οργανισμών που έχουν αναλάβει τη διανομή. «Δε μου αρέσει να εξαρτώμαι από άλλους για την επιβίωσή μου, αλλά δε μπορώ να κάνω αλλιώς», μας λέει η Έσεκον Λοκογιέν. 
«Είμαστε ευγνώμονες που οι άλλες χώρες νοιάζονται για το καλό μας. Η κυβέρνηση της Κένυας ξέρει για τα προβλήματα που μας δημιουργεί η ξηρασία και τα αγνοεί. Τους έχουμε πει να μας βάλουν παροχές νερού για τα χωράφια μας, αλλά είναι σα να μιλάμε σε κουφούς».
Η κυβέρνηση της Κένυας έχει πράγματι εγκαταλείψει αυτή την επαρχία. 
Δεν υπάρχουν δρόμοι, νερό, ρεύμα, δεν υπάρχει τίποτα. Φαίνεται πως η κυβέρνηση προτιμά να ζητάει βοήθεια από το εξωτερικό προκειμένου να ταΐζει τους πεινασμένους της Τουρκάνα, παρά να κάνει έργα υποδομής και ανάπτυξης στην περιοχή.
"Είναι ευκολότερο να καταχραστείς την επισιτιστική βοήθεια, παρά να γυρνάς από χωριό σε χωριό και να μαζεύεις το 10% από τη σοδειά των ανθρώπων", λέει ο Τζέιμς Σικουάτι." 
Οι κυβερνητικοί υπάλληλοι δηλώνουν το λιμό ως καταστροφή και αναθέτουν στις πολιτικές ελίτ την εισαγωγή τροφίμων στη χώρα  και έτσι γίνεται ακόμα ευκολότερο να κερδίσεις περισσότερα χρήματα από την εισαγωγή τροφίμων, σε βάρος φυσικά του λιμοκτονούντα πληθυσμού, αντί να επιτρέψεις στους Κενυάτες να παράγουν μόνοι τους την τροφή τους".
Κι όμως, η Κένυα είναι μια αγροτική χώρα και η γεωργία αποτελεί την ραχοκοκαλιά της οικονομίας. Μάλιστα, πριν τη δεκαετία του ’80, η χώρα όχι μόνο παρήγαγε, αλλά και εξήγαγε τρόφιμα. Τότε όμως, προκειμένου να λάβει βοήθεια λόγω των χρεών της, υποχρεώθηκε από το Δ.Ν.Τ και την Παγκόσμια Τράπεζα, όχι μόνο να εφαρμόσει ένα αυστηρό δημοσιονομικό πρόγραμμα, αλλά και να αλλάξει την αγροτική της πολιτική.
"Είναι ένα καθαρό παράδειγμα μίας χώρας που αναγκάζεται από παγκόσμιες δυνάμεις να παραδώσει τη χάραξη πολιτικής που όφειλε να είναι στρατηγικής σημασίας για τους ίδιους της τους πολίτες», σημειώνει ο Τζέιμς Σικουάτι"
Έτσι τα πάντα, η παιδεία, η υγεία, η ενέργεια, οι μεταφορές, ακολούθησαν πλέον τους νόμους της ελεύθερης αγοράς. Η γεωργία δεν αποτέλεσε εξαίρεση, καθώς αποσύρθηκε η κρατική υποστήριξη προς τους αγρότες και ταυτόχρονα η δυνατότητα χάραξης στρατηγικής για τη διατροφική ασφάλεια του πληθυσμού.
«Αυτές είναι οι πολιτικές που προέβλεψαν για τον τόπο αυτό. Έτσι λοιπόν, αν δεν έχεις αρκετή τροφή για τον κόσμο, κι αφού δεν έχεις χρήματα για να εισάγεις, τότε δέχεσαι επισιτιστική βοήθεια», εξηγεί ο Όντουρ Όνγκουεν, αναλυτής διεθνών οικονομικών σχέσεων  «Όμως η τροφή είναι στρατηγικό θέμα. Συνεπώς, όσο είσαι διατροφικά εξαρτημένος, όσο δεν έχεις κυριαρχία στα μέσα και τις υποδομές παραγωγής και διανομής των τροφίμων, δε μπορείς να ισχυριστείς ότι έχεις κυριαρχία, ότι είσαι ανεξάρτητος».

ΠΑΡΑΧΩΡΩΝΤΑΣ ΤΗ ΓΗ ΣΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ

Η Κένυα έχει παραγωγικές εκτάσεις που παραμένουν ακαλλιέργητες. Θα πίστευε λοιπόν κανείς πως αξιοποιώντας την ίδια της τη γη, θα μπορούσε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της διατροφικής ασφάλειας. Ωστόσο αυτό δε συμβαίνει. 
Αντίθετα, ξένοι επενδυτές έρχονται για να φέρουν "ανάπτυξη".

«Πρέπει να το συνηθίσουμε. Όπως είναι οι ξένοι που εκμεταλλεύονται τον ορυκτό μας πλούτο, έτσι θα συμβεί και με τη γη, πρέπει να το συνηθίσουμε αυτό», δέχεται αδιαμαρτύρητα ο Δρ. Ρομάνο Κιόμε, μόνιμος γραμματέας του Υπ. Γεωργίας. Ο Τζέιμς Σικουάτι απαντά: «Είναι αυτή η κουλτούρα εξάρτησης που οδηγεί τις πολιτικές ελίτ να πουλάνε και να ενοικιάζουν αυτές τις εκτάσεις σε ξένους. Είναι η έλλειψη πίστης στον Αφρικανό».
Το 2002, ο Αμερικάνος Κάλβιν Μπέρτζες και η οικογένειά του επισκέφτηκαν στην Κένυα την περιοχή της Γιάλα Σουάμπ. Είναι μια βαλτώδης, αλλά εύφορη περιοχή. «Είχαν λεφτά και πίστεψαν ότι έπρεπε να τα βάλουν στη φάρμα για να βοηθήσουν στη διατροφική ασφάλεια στην Αφρική. Ο επενδυτής λοιπόν ήρθε εδώ και νοίκιασε τη φάρμα από τις τοπικές αρχές για 25 χρόνια», μας εξηγεί ο κ. Κρις Αμπίρ. Είναι ο διευθυντής της Dominion Farms, την οποία εγκατέστησε ο κ. Μπέρτζες σε 17.000 εκτάρια γης που νοίκιασε πολύ φτηνά. Η εταιρεία του στις Η.Π.Α, μεταξύ άλλων, χτίζει ιδιωτικές φυλακές, ενώ στη Κένυα παράγει ρύζι που σχεδόν όλο τυποποιείται και φεύγει για τα μεγάλα σούπερ μάρκετ.
Οι κάτοικοι στην αρχή πίστεψαν πως θα έχουν δουλειές, ανάπτυξη και περισσότερο φαγητό. Εξάλλου ο επενδυτής τους είχε προσεγγίσει μέσω της εκκλησίας, για να τους παρουσιάσει τους καλούς του σκοπούς. Τελικά όμως οι προσδοκίες των κατοίκων διαψεύστηκαν. Οι επεκτατικές τάσεις της εταιρείας τους απομακρύνουν από τη γη τους, ενώ το φράγμα που έφτιαξε η Dominion για να ελέγξει τη ροή του ποταμού ώστε να ποτίζει τις υδροβόρες καλλιέργειες ρυζιού, προκαλεί ανεξέλεγκτες πλημμύρες στην περιοχή.

Ο Tζορτζ Μουαρό στέκεται μπροστά από τα μαραμένα του καλαμπόκια, που καταστράφηκαν όταν τα σκέπασε το νερό. «Τα έχω χάσει όλα, τις καλλιέργειες, τα ζώα, δεν έχω πια πώς να ζήσω εδώ». Ο Αϊράστο Ντίτου, ένας άλλος κάτοικος συμπληρώνει με θυμό: «Λυπάμαι που το λέω, αλλά η κυβέρνησή μας ζει ακόμα στις αποικιοκρατικές μέρες. Κάθεται σε γραφεία στο Ναϊρόμπι, ζητώντας από τον αμερικάνικο λαό να μας βοηθήσει.
 Και αυτό είναι που εκμεταλλεύεται η Dominion εδώ. Και αρπάζει ακόμα περισσότερες εκτάσεις, αφήνοντας τους Κενυάτες χωρίς γη».
Οι τοπικές κοινότητες λένε πως έχουν χάσει τη δυνατότητα να παράγουν μόνοι τους το φαγητό τους. Σύντομα θα χρειαστεί και αυτοί να λάβουν επισιτιστική βοήθεια, παρ’ ότι ζουν σε μια εύφορη περιοχή.
Έτσι ένας φαύλος κύκλος εξάρτησης θα συνεχιστεί, εγκλωβίζοντας περαιτέρω τους Αφρικανούς στη φτώχεια και την πείνα. Το τελευταίο διάστημα, όλο και περισσότερες φωνές εναντιώνονται σε αυτό. Ο Τζέιμς Σικουάτι, εδώ και πολλά χρόνια, δηλώνει εμφατικά πως πρέπει να σταματήσει η επισιτιστική βοήθεια στην Αφρική:
«Για να βοηθήσουμε τον Αφρικανό δεν πρέπει να αρκεστούμε στην παροχή μερικών τσουβαλιών με σιτηρά στους ανθρώπους που βλέπουμε ότι λιμοκτονούν, αλλά πρέπει να αρχίσουμε να ανακρίνουμε το παγκόσμιο διατροφικό σύστημα και το πώς καθιστά τους Αφρικανούς που ζουν σε αγροτικά χωριά να καταλήγουν να μην έχουν καθόλου τροφή».

Σχόλιο κάτω από το κείμενο:(antonisk)
Για μια ακόμα φορά φαίνεται ότι το ΔΝΤ είναι υπεύθυνο για την εξαθλίωση μιας χώρας.
Αν δεν επέβαλλε τους όρους του στην αγροτική πολιτική της χώρας, οι άνθρωποι δεν θα εξαρτώνταν απ'τους-ελαφρά τη καρδία-αυτοεπικαλούμενους "φιλανθρώπους",αλλά θα αξιοποιούσαν τη γη τους για να ζήσουν.
Δεν είχαμε ιδέα ότι με τη συνεισφορά μας με χρήματα  στον κόσμο της φιλανθρωπίας, ουσιαστικά συμβάλαμε στην καταστροφή μιας χώρας και εξυπηρετήσαμε τα συμφέροντα κάποιων αόρατων κομφορτιστών(για να μην πω τίποτε άλλο).
Συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ που ρίχνει φως στα σκοτεινά μονοπάτια της ανθρώπινης ύπαρξης, στη βρωμιά και το φαρισαϊσμό της εποχής μας.
Αναδημοσίευση από:

http://www.exandasdocumentaries.com/gr/documentaries/chronologically/2011-2012/289-filanthropia-diplomatia-kai-business

Το 4ο Φεστιβάλ Αλληλέγγυας & Συνεργατικής Οικονομίας

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μέλη διαφόρων δικτύων αλληλεγγύης, συνεργατικών πρωτοβουλιών και καινοτόμων δομών στην Ελλάδα οργανώνουν, για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, το Φεστιβάλ Αλληλέγγυας & Συνεργατικής Οικονομίας, το οποίο θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα από τις 16 έως τις 18 Οκτωβρίου 2015 στο Πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα.

Φέτος θέλουμε να περάσουμε αποκλειστικά στην πράξη και να αναδείξουμε αξιόλογες πρακτικές με στόχο να εμπνεύσουμε την κοινωνία και να αποδείξουμε ότι υπάρχουν εκείνες οι εναλλακτικές λύσεις που μπορούν να μας βοηθήσουν να καλύψουμε τις ανάγκες μας.
Θέλουμε να ανοιχθούμε περισσότερο προς την κοινωνία και να φωνάξουμε ακόμα πιο δυνατά το σύνθημα μας 'Ένας άλλος κόσμος είναι υπαρκτός'' και αναγκαίος περισσότερο από κάθε άλλη φορά.
Ένας κόσμος που στηρίζεται στη δημιουργία, στην αυτάρκεια, στη βιωσιμότητα και στην αλληλεγγύη.
Γι' αυτό το λόγο θα δημιουργήσουμε στο χώρο του φεστιβάλ, ένα αυτόνομο χωριό μέσα στο όποιο θα γίνονται πρακτικά εργαστήρια, θα δίνονται απαντήσεις σε βασικά ερωτήματα και θα γίνονται συζητήσεις.

Στις θεματικές γωνιές του χωριού, ο επισκέπτης θα είναι σε θέση να καλύψει ή να μάθει πως μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του σε τροφή, υγεία,παιδεία, εργασία, ενέργεια, τεχνολογία, στέγαση, μετακίνηση κ.α.
 Μέσα στο φεστιβάλ θα λειτουργήσει και το εναλλακτικό μας νόμισμα με το οποίο θα γίνονται οι συναλλαγές με επιλεγμένους παραγωγούς προϊόντων και χρηστικών αγαθών που προκύπτουν από επανάχρηση.
Θα λειτουργήσει ανταλλακτικό παζάρι ρούχων και βιβλίων, συλλογική κουζίνα και όσοι προσφέρουν εργασία (οι Συγχωριανοί) θα αμείβονται με δωρεάν φαγητό για τις υπηρεσίες τους.
Στο Φεστιβάλ επίσης θα παρουσιαστούν καλλιτεχνικά δρώμενα και η κάθε βραδιά θα κλείνει με μουσικές και χορό.
Σκοπός του φεστιβάλ είναι να δώσει πρακτικά το παράδειγμα ενός άλλου κόσμου που είναι εδώ, να αποδείξει ότι μπορούμε να ζήσουμε κι αλλιώς. Σημαντική θα είναι και η προσπάθεια που θα παρουσιαστεί για να υπάρχει συνέχεια της λειτουργίας του αυτόνομου χωριού και μετά το τέλος του φεστιβάλ, μέσω της δημιουργίας ενός ολοκληρωμένου Συνεταιρισμού στην Αθήνα και στο Ηράκλειο.

Το  Φεστιβάλ Αλληλέγγυας & Συνεργατικής Οικονομίας εκφράζει έναν κόσμο που προάγει την επικοινωνία, και την αμοιβαία ανταλλαγή με στόχο τη μετάβαση σε μία κοινωνία βασισμένη στη συμμετοχή και τη συνεργασία, την αυτοδιαχείριση, την αλληλεγγύη, τη βιωσιμότητα, την αυτάρκεια και το σεβασμό στη Φύση και τον Άνθρωπο.
Θέλουμε το φεστιβάλ να μιλήσει στις καρδιές εκείνων που αναζητούν εναλλακτικές ανθρώπινες λύσεις και να αποτελέσει πηγή έμπνευσης  για το ξεκίνημα παρόμοιων πρωτοβουλιών σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.
Θέλουμε να ενωθούμε και μαζί να περάσουμε στην πράξη.
Πάρτε μέρος με τις δράσεις σας.
Για περισσότερες πληροφορίες:
Ιστοσελίδα: http://www.festival4sce.org
Ε-mail:          festival.economicsolidarity@gmail.com
Twitter:       @athensfest4sce
Facebook:   https://www.facebook.com/festival4sce